ಇಂಚರ

ಉಫ್... ಕೋಪ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡಿ, ಒಂದ್ನಿಮಿಷ!

2011-11-04T19:07:00.001+05:30

ನನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಂತೆ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಕ್ಷೇತ್ರ ಬಿಡೋಣಾಂತ ಅನಿಸ್ತಿದೆ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಎರಡು 3 'ಕರೆ'ಗಳು ಬಂದಿತ್ತು. ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಕರೆಗಳು ಬರುತ್ತೋ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಚಾತಕ ಪಕ್ಷಿಯಂತೆ ಅದೆಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಕಾದು ಕುಳಿತಿದ್ದೇನೆ. ಆ ಮೊದಲು ಅವುಗಳೆಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಉತ್ತರಿಸಲು ಇದೊಂದು ಸಣ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನ. ಜೊತೆಗೆ ನಾನು ಬಿಡುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಇವರಿಗೇಕಪ್ಪ ತಲೆಬಿಸಿ ಅಂತಾನೂ ಅನಿಸ್ತಿದೆ! ಇರಲಿ ಇರಲಿ.

ಆ ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಹೀಗಿತ್ತು.

1) ಇರ್ಷಾದ್ ಥಿಂಕ್ ಬಿಫೋರ್ ಇಂಕ್...

2) ನೀವು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ನೀವು ಮಿಸ್ ಗೈಡ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ನೀವು ಬೇಸರಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ.

3) ನೀವು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿರುವ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿರುವವರೆಲ್ಲಾ ಹಾಗೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೀರಿ.

4) 'ಆ' ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿರುವವರೆಲ್ಲಾ ಬಕೆಟ್ ಹಿಡಿಯುವವರಾ?

ಹೀಗೆ ಬಹಳಾ ಬಹಳಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು. ಅವೆಲ್ಲದಕ್ಕೂ ನನ್ನ ಉತ್ತರ ಇಲ್ಲಿದೆ. ನಾನು ಮೊನ್ನೆ ಬರೆದ ಲೇಖನವನ್ನು ಎಂದೋ ಬರಿಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಸಮಯ ಬೇಕಲ್ಲ. ಆ 'ಸಮಯ' ಈಗ ಬಂತು. 'ಥಿಂಕ್ ಬಿಫೋರ್ ಇಂಕ್' ಮಾತು ಯಾವತ್ತಿದ್ದರೂ ಫೇಮಸ್ಸೇ. ಏಕೆಂದರೆ ಲೇಖನಿ ಖಡ್ಗಕ್ಕಿಂತ ಹರಿತವಾದುದು ಎಂಬ ಪಂಚ್ ಲೈನ್ ಇಟ್ಕೊಂಡೇ 'ಇಂಚರ' ಮುದ್ರಿತ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಪತ್ರಿಕೆ ಮಾಡಿದವನು ನಾನು. ಲೇಖನಿ ಖಡ್ಗಕ್ಕಿಂತ ಹರಿತವಾದುದು ತಿಳಿಯುವುದು ಇಂಕ್ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಥಿಂಕ್ ಮಾಡಿದಾಗಲೇ. ಎಲ್ಲರೂ ಇಂಕ್ ಹಿಡ್ಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲೇ ಥಿಂಕ್ ಮಾಡಿದರೆ ಪರ್ತಕರ್ತನಿಗೂ ಇನ್ಯಾರೋ ಬರಹಗಾನಿಗೆ ಏನು ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಸ್ವಾಮಿ?

ಎರಡನೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಲೇಖನದಿಂದ ಯಾವ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಆಸೆಗೂ ಭಂಗ ತರುವ ನಿರಾಶೆ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಸು ನನಗಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಉದ್ದೇಶ ಕೆಲವರು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ ಎಂದು. ಬಹುಷಃ ಆ ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ನನಗದೇ ಸಾಕು. ನನ್ನ ಮೂಲ ಲೇಖನವನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಓದಿದ್ದರೆ 'ಕರೆ' ಬರೆತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲವೇನೋ! ಇವತ್ತಿಗೂ ಅಷ್ಟೇ ನಾನು ಹಲವು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಕಾಲೇಜಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಅವರ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡಲೂ ವೇದಿಕೆ ಕಲ್ಪಿಸಿ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಮಾತು ಮುಗಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಬೇರೆ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುವ ಒಬ್ಬನಾದರೂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಮಟ್ಟಿಗಿನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಸಿಗುತ್ತಿದೆ.

3 -4ನೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯಂತೂ ನನಗೆ ನಗು ತರುತ್ತಿದೆ. ಕುಂಬಳ ಕಾಯಿ ಕಳ್ಳ ಎಂದರೆ ಹೆಗಲುಮುಟ್ಟಿ ನೋಡಿಕೊಂಡನಂತೆ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಖಂಡಿತಾ ಬೇಡ. ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ವಿಮ್ಸ್ ಅವ್ಯವಹಾರವನ್ನು ಭೇದಿಸಿದವರು ನನಗೆ ಆದರ್ಶ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟವರು. ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟು ಬೀಳುವ ಮೊದಲು ನಾಲೆಜ್ ಇಂಪ್ರೂವ್ ಮಾಡ್ಕೋ ಎಂದು ಹೇಳಿದ ರಂಗ ಸರ್ ಇವತ್ತಿಗೂ ನನಗೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾರೆ. ಜಂಪಿಂಗ್ ಜರ್ನಲಿಸ್ಟ್ ಆಗಬೇಡ ಎಂದಿದ್ದ ರವಿ ಅವರನ್ನು ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಬೆಂಗಳೂರು ಟೂ ಗೋವಾ ಬುಲೆಟ್ ಓಡಿಸಿ ನನಗೆ ಬುಲೆಟ್ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಸಿದ, ತನಿಖಾ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ವಿವಿಧ ಮಜಲುಗಳನ್ನು ತೆರೆದಿಟ್ಟವರನ್ನು ನಾನು ಕರೆ ಮಾಡಿದವರ ಹಾಗೆ 'ಹಾಗೆ' ಎಂದು ಹೇಳುವ ಮನುಷ್ಯ ನಾನಲ್ಲ. ಬಹುಷಃ ನಾನು ಹೇಳಿದ ನಿಮ್ಮ 'ಹಾಗೆ' ಯಾರು ಎಂಬುದು ನಿಮಗೂ ಅರ್ಥವಾದೀತು. ರಿಯಾಲಿಟೀ ಶೋ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಮಾತಾಡಲ್ಲ. ಆ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ನಾಳೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತಾನೂ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಅದು ಬರದೇ ಇರಲಿ. ಅಷ್ಟೇ.

ಇಷ್ಟು ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ನಾನು ಮುಗಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಲೇಖನ ಹಿಂದಿನದಲ್ಲೇ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಕೆದಕಿದವರು ನೀವೆ. ನಾನು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತೇನೆ. ನಾವು ಆದರ್ಶ ಪತ್ರಕರ್ತರು, ಅವರ ಹಾಗೆ ನಾನಾಗಬೇಕು ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಬೆಳೆದವರು. ಆದರೆ ಅದೇ ಪರ್ತಕರ್ತರ ಹೆಸರು ಭೃಷ್ಟ ಪರ್ತಕರ್ತರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಟಾಪ್ನಲ್ಲಿರುವಾಗ ನಮಗಾಗುವ ಅವಮಾನ ಎಂತಹುದು? ಮನೆಯ ಯಜಮಾನಾನೇ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡಬೇಡಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ ನಾಳೆ ನಾಲ್ಕು ಜನರ ಮುಂದೆ ಕಳ್ಳತನ ಕೇಸ್ನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದರೆ ಕುಟುಂಬ ಸದಸ್ಯ ಪಡುವ ಸಂಕಟ ನನ್ನ ಪಾಲಿನದಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹಿಂದೆ ನಾಲ್ಕು ಜನರ ಮುಂದೆ ಅವರನ್ನು ಹೊಗಳಿದ ನನಗೆ ಅವರು ಮುಖಕ್ಕೆ ಉಗುಳಿದಾಗ ಆದ ಅವಮಾನ ಸಹಿಸಲಸಾಧ್ಯ. ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ನಾನು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಕ್ಷೇತ್ರ ಬಿಡೋಣಾಂತ ಅನಿಸ್ತಿದೆ ಎಂದು. ಅರ್ಥವಾಯಿತು ತಾನೆ. ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಕ್ಷೇತ್ರ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಹೇಡಿ ನಾನಲ್ಲ. ನನ್ನಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇಟ್ಟಿರುವವರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಮತ್ತೆ ಯಾರದೋ ಕರೆ ಬರುತ್ತಿದೆ! ಉತ್ತರಿಸಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ:)

ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಕ್ಷೇತ್ರ ಬಿಡೋಣಾಂತ ಅನಿಸ್ತಿದೆ...!

2011-11-02T10:57:00.002+05:30

ಬಹಳ ಬೇಸರದಿಂದ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನಗಿನ್ನೂ ನನ್ನ ಪ್ರೌಢ ಶಿಕ್ಷಣದ ದಿನಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ. ನನ್ನ ಒಬ್ಬ ಪರ್ತಕರ್ತ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಈ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕೂಂತ ಮರುದಿನವೇ ನಾನೊಬ್ಬ ಪರ್ತಕರ್ತನಾಗುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ನಿರ್ಣಯ ಮಾಡಿದವನು ನಾನು. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಬೈಗುಳಗಳ ಸುರಿಮಳೆ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಎಸ್ ಎಸ್ ಎಲ್ ಸಿ ಬಳಿಕ ಸೈನ್ಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಅರ್ಹತೆ ಇದ್ದರೂ ಆರ್ಟ್ಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನೂ ಶುರು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ ಪ್ರಜವಾಣಿಯ ಮುಖಾಂತರ.

ಪದವಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಬರವಣಿಗೆಯ ಹಸಿವು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ನನ್ನ ಹೆಸರು ಎಲ್ಲೋ ಓದಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಕಂಡವರಿಂದ ಬರುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನನ್ನ ಗುರುತು ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ನನ್ನ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ತುಡಿತವೂ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ರಜೆ ದಿನವೂ ಫೀಲ್ಡ್ ಗಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಕ್ಯಾಮರಾ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಬೈಕ್ ಏರಿ ಹೊರಟೆನೆಂದರೆ ಹೊತ್ತು - ಊಟ ಯಾವುದರ ಪರಿವೆ ಇಲ್ಲದೆ ಸಮಾಜದ ಜೊತೆ ಬೆರೀತಿದ್ದೆ. ಸ್ಪೆಷಲ್ ಫೀಚರ್ ಸ್ಟೋರಿಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮಾನವೀಯ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವರ ನೋವಿಗೆ ಕಿವಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಪದವಿಯ ದಿನದಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಕಿರಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಗಳಿಗೆ ಬರವಣಿಗೆ - ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ - ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಕುರಿತಾದ ಪಾಠ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶವೂ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ನಾನು ಸುವರ್ಣಾವಕಾಶ ಎಂದು ಸ್ಟೂಡೆಂಟ್ ರಿಪೋರ್ಟರ್ ಆಗಿ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಮಾಧ್ಯಮ ಪ್ರವೇಶಿದ್ದೆ.

ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಎಂದರೆ ಏನು ಎಂದು ನನಗೆ 99% ತಿಳಿದದ್ದು ಅಲ್ಲೇ. ಇಂಥಾ ಕಚ್ಡಾ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ನಾನು ಬಂದೆನಾ ಎಂಬ ಪಾಪ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಾಡಿದ ಮೊದಲ ದಿನವದು. ಬಕೇಟ್ ಹಿಡಿದವನೇ ಅಲ್ಲಿ ಬಾಸು. ನೀಯತ್ತಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವನು ಕಾಲಡಿಯ ಕಸ. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲಿರಬಹುದು. ಎಲ್ಲರ ಸಹಕಾರವೂ ಇರುತ್ತದೆ. ನೀಯತ್ತು - ನೀತಿ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಒನ್ ಮ್ಯಾನ್ ಆರ್ಮಿ ಆಗಹೊರಟರೆ ನಮಗೇ ಗುಂಡಿ ತೋಡುವ ಜನ! ಎಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ರಿಯಾಲಿಟೀ ಶೋ ಎಂದು ಮಾಡಿ, ಬಹುಮಾನದ ಹಣ ಇಂದು ಕೊಡುತ್ತೇವೆ ನಾಳೆ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಊರಿಗೆ ಬಸ್ ಹತ್ತಿಸುವ ಜನಾನೇ ಅಲ್ಲಿರುವವರು. ಎಲ್ಲಾ ತಿಳಿದಾಗ ನಾನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಬಂದಿದ್ದೆ. ಜಾಬ್ ಆಫರ್ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ ಎಂಬ ಆಫರ್ ಬಿಟ್ಟು.

ಮೊನ್ನೆ ಅಡ್ವಾಣಿಯವರ ರಥ ಯಾತ್ರೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಭೂಪಾಲದಲ್ಲಿ ಯಾತ್ರೆಯ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ಬಿಜೆಪಿ ಸಂಸದ ಆಯೋಜಿದ್ದ ಪತ್ರಿಕಾಗೋಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ಪರ್ತಕರ್ತರಿಗೆ ನೋಟು ನೀಡಿದ ವಿಚಾರ ಕನ್ನಡದ ಯಾವುದೇ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾಲಂ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿಯೂ ಪ್ರಚಾರವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ವರದಿ ಹಿಂದೂ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಲೀಡ್ ನ್ಯೂಸ್ ಆಗಿ ಓದಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಯ್ತು. ಹಾಗಾದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿಗೆ ವರದಿ ಮುಟ್ಟಿಸಬೇಕಾದ ಪರ್ತಕರ್ತರು ಮುಚ್ಚಿಹಾಕುವ ಕೆಲಸಕ್ಕಿಳಿದರೆ ಯಾಕೆ ಬೇಕು ಈ ಕ್ಷೇತ್ರ?

ಲಂಚಗುಳಿತನ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮಕ್ಕೂ ಆವರಿಸಿರುವಾಗ ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿ ಬರೆಯುವ ಯಾವ ನೈತಿಕತೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದೆ. ರಾಜಾ ಹಗರಣ ಬಯಲಿಗೆಳೆದಂತೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ 'ಫಿಕ್ಸ್' ಆಗಿರುವ ಪರ್ತಕರ್ತರ ಹಗರಣ ಬಯಲುಗೊಂಡರೆ ಹೇಗಾಗಬಹುದು ನಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿ. ಬಹುಷಃ ರಸ್ತೆ ಮಧ್ಯ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಬೆತ್ತಲು ಜಗತ್ತು ತೋರಿಸಿದಂತಾಗಬಹುದು! ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಾನು ವಸ್ತು ನಿಷ್ಠ ಸುದ್ದಿ ಪತ್ರಿಕೆ ಎಂದು ಕನ್ನಡದ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಆ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಪತ್ರಿಕಾವಲಯದ ಆಪರೇಷನ್ ಕಮಲ ಆದ ನಂತರ ಓದಿ ಓದಿ ಬೇಸತ್ತು ಹೋಗಿತ್ತು. ಮೊನ್ನೆ ಹೋಗಿ ಏಜಂಟನಿಗೆ ಒಂದೇ ಪತ್ರಿಕೆ ಸಾಕು. ಎರಡು ಬೇಡ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಬಂದೆ.

ರಾಜಕಾರಣಿ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಪರ್ತಕರ್ತ ಕೇಳುವುದಾದರೆ, ಅವರನ್ನು ಕೇಳಿ ಬರೆಯುವುದಾದರೆ ಯಾವ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಈ ಪ್ರೆಸ್ ಕಾರ್ಡ್. ಪರ್ತಕರ್ತರ ಕ್ಷೇಮಾಭಿವೃದ್ಧಿ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಬೇಕಾದ ಪ್ರೆಸ್ ಕ್ಲಬ್ ಗಳು ಪರ್ತಕರ್ತನಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗುವಾಗ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೆ ಯಾಕೆ ಬೇಕು ಆ ಕ್ಲಬ್ ಗಳು. ಕೇಳಲು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಬಹಳ ಇದೆ. ಆದರೆ ಉತ್ತರಿಸುವ ತಾಕತ್ತು ಯಾರಲ್ಲಿದೆ?

ನನ್ನೂರಿನ ಹತ್ತಿರ ಒಂದು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಖಾಸಗಿ ವಿದ್ಯಾ ಸಂಸ್ಥೆ ಇದೆ. ಆ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಮಾಡುತ್ತಿರುವು ಅನಾಚಾರಗಳನ್ನೇ. ಆ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಪದವಿ ಕಲಿಯುತ್ತಿರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ಏನೋ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ಕಾಲೇಜು ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬಂದರೆ ಟಿ.ಸಿ ಬೇಕಾದರೆ ಮುಂದಿನ ಎರಡೂ ವರ್ಷಗಳ ಫೀಸು ಭರಿಸಬೇಕು. ಹಾಗಾದರೆ ಮಾತ್ರ ಟಿ.ಸಿ. ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹಳೆ ಗಂಡನ ಪಾದವೇ ಗತಿ. ಎಷ್ಟೇ ಕಷ್ಟವಾದರೂ ಕೂಡ. ಮಂಗಳೂರಿನ ಎಸ್ಇಝೆಡ್ ಗೆ ಆ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಪರವಾಗಿದ್ದಾಗ ಸಂತಸ್ತ ಜನರು ಪತ್ರಿಕಾಗೋಷ್ಠಿ ಆಯೋಸಿದ್ದರು. ನಾನು ಇಂಟರ್ನ್ ಶಿಪ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಿನ ಘಟನೆ ಅದು. ನಾನು ಅದನ್ನು ವರದಿ ಮಾಡಿ ನನ್ನ ಚೀಫ್ ಗೆ ನೀಡಿದಾಗ ಆತ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದು ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಎಸೆದ. ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ವರದಿ ಬರಿಬೇಡಿ, ಅದು ನಮ್ಮ 'ಜಾಹಿರಾತು' ಪಾರ್ಟಿ ಎಂಬ ತಾಕೀತು ಬೇರೆ! ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ ಆ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ದುರ್ಘಟನೆ ನಡೆದ ವರದಿಗಳು ತನನ್ನೇ ಮಾರಿಕೊಂಡ ಆ ಪತ್ರಕೆಯಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ...... ಸಮೀಪದ ಖಾಸಗಿ ಕಾಲೇಜು ಎಂಬ ಲೀಡ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಪತ್ರಿಕೆಯ ಜೊತೆ ಹಾಗೆ ಬರೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಅವನಿಗೂ ಜಾಹಿರಾತು ಸಿಗುತ್ತದೆ! ಇದು ವಸ್ತುನಿಷ್ಠ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ!

ಹಾಗಂತ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಎಲ್ಲೋ ಕೊಳೆತು ನಾರುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಂದು ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಅತ್ಯಂತ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪತ್ರಕರ್ತರನ್ನು ದುಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಸಂತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಅವರ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನನಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆನೇ ಬೇಜಾರು ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ನಾನು ನನ್ನ ಕಿರಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಇಂದಿಗೂ ಇಲ್ಲಿ ನೀವು ಹಾಗೆ ಮಾಡಬಹುದು, ಹೀಗೆ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಭರವಸೆ ಆಸೆ ಆಂಕಾಂಕ್ಷೆ, ಕನಸುಗಳನ್ನು ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಕೆಲವೊಂದು ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಅವರ ಮುಂದಿಡುತ್ತೇನೆ. ಅವರು ಅದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಂಬಿ ನನ್ನನ್ನೇ ರೋಲ್ ಮಾಡೆಲ್ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಬಾಯಿಯ ಒಳಗಿರುವುದು ಹುಳುಕು ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ಮನಸು ಬಯಸುತ್ತೆ. ಕೂಡಲೇ ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತದೆ.

ನನ್ನದೀಗ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿ ಶಿಕ್ಷಣ. ಅದೂ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲೇ. ಮಳೆ ನಿಂತು ಹೋದ ಮೇಲೆ ಎಂಬಂತೆ ಈಗ ನನಗಾಗಿರುವುದು ಜ್ಞಾನೋದಯಾನೋ ಅಥವಾ ವೈರಾಗ್ಯನೋ ಅಂತ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಇನ್ನೇನೂ ಮಾಡೋಕಾಗಲ್ಲ ಅಂತಾನೂ ಗೊತ್ತು. ಹತ್ತರಲ್ಲಿ ಹನ್ನೊಂದು ಆಗುವ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದರೆ ಎಲ್ಲದರಿಂದ ದೂರ ಇದ್ದು ಕ್ಯಾಮರಾ ಹಿಡಿದು ಬದುಕು ಸಾಗಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ಡೇನೆ. ಫ್ರೀಲಾನ್ಸರ್ ಆಗುತ್ತೇನೆ. ಜೊತೆಗೆ ನಾಳೆ ಪಾಠ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶ ಬಂದರೆ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಆಸೆಯ ಬೀಜ ಬಿತ್ತುತ್ತೇನೆ. ಎಷ್ಟಾದರೂ ಇದು ಮುಖವಾಡದ ಬದುಕು ಅಲ್ವಾ?

ನಾವು ಬರುತೇವೆ ನಮ್ಮ ನೆನಪಿರಲಿ...

2011-04-12T12:28:00.004+05:30

ಡೆಡಿಕೇಟೆಡ್ ಟೂ ಆಲ್ ಫೈನಲ್ ಇಯರ್ಸ್....
ದ.ರಾ.ಬೇಂದ್ರೆಯವರ ಈ ಕವಿತೆ ಕೇಳಿದಾಕ್ಷಣ ವಿದಾಯದ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ ಬೀಳ್ಕೊಡಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಕಣ್ಣೂ ತೇವವಾಗುತ್ತದೆ. ವಿದಾಯವೇ ಅಂತಹುದು. ದಾರ್ಶನಿಕವಾಗಿ ಹೇಳುವಂತೆ 3 ದಿನಗಳ ಈ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಾಗಿ ಬಂದ ನಾವು ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ದಿನ ವಿದಾಯ ಮಹೋತ್ಸವದ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಗೊತ್ತಿದ್ದೋ.. ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆಯೋ!
'ವಿದಾಯ' ಪದ ಹೇಳಿದಷ್ಟು ಸುಲಭ ಅಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಭಾರವಾದ ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮುಂದಿನ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುವುದು ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳು ಮುಗಿಯುವಾಗ. ಅದು ಪದವಿ ಮತ್ತು ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಶಿಕ್ಷಣ ಮುಗಿಯುವಾಗ ಮತ್ತೂ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಕಾರಣ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪದವಿ ನಂತರ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಇತಿಶ್ರೀ ಹಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕಾರಣಗಳು ನೂರೆಂಟು. ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಶಿಕ್ಷಣ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕೊನೆಯ ಘಟ್ಟವಾದ್ದರಿಂದ ಸ್ಟೂಡೆಂಟ್ ಲೈಫ್ ಈಸ್ ಗೋಲ್ಡನ್ ಲೈಫ್ ಎಂಬ ಮಾತು ಮನದಾಳಕ್ಕೆ ತಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಹೋಗಬೇಕಾ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ.
ಹೋಗುವ ಸಂದರ್ಭ ಕಳೆದ ನೆನಪುಗಳು ಮತ್ತೂ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಪ್ರಥಮ ವರ್ಷದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಾಗಿ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗ ಇಲ್ಲಿ 3 ಅಥವಾ ಎರಡು ವರ್ಷ ಹೇಗೆ ಕಳೆಯುವುದು ಎಂದು ಗಂಟು ಮೊಗ ಹಾಕಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದರೂ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆ ವಾತಾವರಣದೊಳಗೆ ನಾವು ಒಬ್ಬರಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಕಾರಿಡಾರಿನಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಾಡುವಾಗ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ಒಬ್ಬರು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಗುವಿಗೆ ಬಿಗುವಿನ ವಾತಾವರಣ. ಕಾಲಚಕ್ರ ಉರುಳಿದಂತೆ ಮುಖ ಇಷ್ಟುದ್ದ ಅರಳುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಹಾಯ್ - ಬಾಯ್, ಮಾತುಕತೆ. ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಸ್ನೇಹವೊಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಒಂದು ದಿನ ಪರಸ್ಪರ ಭೇಟಿಯಾಗದಿದ್ದರೂ ಅದೇನೋ ಕಳಕೊಂಡ ಭಾವ. ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ - ಖುಷಿಯ ದಿನಗಳನ್ನು ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆ ಆಚರಿಸಿಕೊಂಡ ಕ್ಷಣಗಳೆಷ್ಟು ಮಧುರ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯವರನ್ನೂ ನಾವಷ್ಟು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವುದಿಲ್ಲ!
ಹಲವು ಕಾಲೇಜು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಕಾಲೇಜು ವಿದ್ಯಾದೇಗುಲದ ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರೇಮ ಕಾಶ್ಮೀರ. ಹಲವರ ಮನದಾಳದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದ ಕನಸಿನ ಜೀವನಯಾತ್ರೆಗೆ ಸಹಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಸಿಕ್ಕ ಖುಷಿ. ಹಲವರಿಗೆ ಕಾರಿಡಾರು ಲವ್ ಅಟ್ ಫಸ್ಟ್ ಸೈಟ್. ಜೋಕೊಂದು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕಾಲೇಜು ಜೀವನದಲ್ಲಿ 100 ಶೇಕಡಾ ಅಟೆಂಡೆನ್ಸ್ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ಹೇಗೆ. ಉತ್ತರ ಸಿಂಪಲ್. ತಾನು ಕಲಿಯುತ್ತಿರುವ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಯೂ ಇರಬೇಕಂತೆ. ವಾಟ್ ಆನ್ ಐಡಿಯಾ ಸರ್ಜೀ...! ಇದೆಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ಅಟೆಂಡೆನ್ಸ್ ಶಾರ್ಟೇಜ್ ಗೋಳು. ಬಂಕ್ ಹೊಡೆದು ಸುತ್ತಾಡಿದ ಖುಷಿ ಹಾಲ್ ಟಿಕೇಟ್ ಪಡೆವಾಗ ದಂಡ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಕಕ್ಕಿರುತ್ತದೆ!
ಟ್ರೆಡೀಷನಲ್ ಡೇ ಎಂದು ಮದುವೆ ಮನೆಗೆ ಹೋದ ಹಾಗೆ ಲುಂಗಿ - ಸೀರೆ ಉಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದು, ಅದೇಕೋ ಆ ಹುಡುಗ/ಹುಡುಗಿ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಕಾಡಿದ್ದು, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಭರ್ಜರಿ ತಯಾರಿ ನಡೆಸಿದ್ದು, ವೇದಿಕೆ ಹತ್ತದವರೂ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ವೇದಿಕೆ ಹತ್ತಿ ಮಾತಾಡಿದ್ದು, ಮುನಿಸು - ಜಗಳ, ವೀಕೆಂಡ್ ಮಸ್ತಿ, ಸ್ಪೆಷಲ್ ಕ್ಲಾಸ್ ನೆಪ, ಸಾಧಿಸಿದ ಮೈಲಿಗಲ್ಲು, ಕೊನೆಯದಾಗಿ ತೆಗೆಸಿಕೊಂಡ ಗ್ರೂಫ್ ಫೊಟೋ. ನೆನಪುಗಳ ಮೆರವಣಿಗೆ ಮಾಡಿಸಹೊರಟರೆ ಅದು ಗಿನ್ನಿಸ್ ದಾಖಲೆಗೆ ಸೇರಬಹುದು. ಅಷ್ಟು ಸವಿ ಸವಿ ನೆನಪುಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ. ಮೈ ಆಟೋಗ್ರಾಫ್ ಚಿತ್ರದ ಸವಿ ಸವಿ ನೆನಪು ಸಾವಿರ ನೆನಪು, ಸಾವಿರ ಕಾಲಕು ಸವಿಯೋ ನೆನಪು ಹಾಡು ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರುವುದು ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೇ. ಲೈಫು ಇಷ್ಟೇನೆ, ಲೈಫು ಹಿಂಗೇನೇ ಎಂದೆನಿಸುವುದು ಈಗ.
ಕಿರಿಯ ತರಗತಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದ ವಿದಾಯ ಕೂಟ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಿಗೆ ತಂತು. ಎಲ್ಲೋ ಓದಿದ ನೆನಪು. ಅಪರಿಚಿತರಾಗಿ ಸೇರಿ, ಪರಿಚಿತರಾಗಿ ಅಗಲುವಾಗ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಪರಸ್ಪರರಿಗೆ ಕೊಡುವ ಮರೆಯಲಾಗದ ಕಾಣಿಕೆ, ಅದೇ ನೆನಪು. ಈ ಜಗದಲ್ಲಿ ನೆನಪೊಂದೇ ಶಾಶ್ವತ. ಎಷ್ಟು ಅರ್ಥಗರ್ಭಿತ ಅಲ್ವಾ?

ಸ್ವಾಮಿಯೇ ಶರಣಂ ಅಯ್ಯಪ್ಪ

2010-12-02T00:49:00.003+05:30

ಇದು ಸಮಾನತೆಯ ಭಕ್ತಿ ಕ್ರಾಂತಿ!

ನವೆಂಬರ್ - ಡಿಸೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳು ಬಂದರೆ ಸಾಕು ಅಯ್ಯಪ್ಪ ಸ್ವಾಮಿ ಸೀಸನ್ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಯ್ಯಪ್ಪ ಸ್ವಾಮಿ ವೃತಧಾರಿಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಂಡು ಬರುವ ಸಮಯವೂ ಇದೇ. ಜಾತಿ - ಧರ್ಮ, ಮೇಲ್ವರ್ಗ - ಕೆಳವರ್ಗ ಎಲ್ಲಾ ಪೊರೆಗಳನ್ನು ಕಳಚಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲರೂ ಸ್ವಾಮಿಗಳಾಗುವ ಸಮಾನತೆಯ ಭಕ್ತಿ ಕ್ರಾಂತಿ ಒಂದಿದ್ದರೆ ಅದು ಅಯ್ಯಪ್ಪ ಸ್ವಾಮಿ ವೃತ ಮಾತ್ರ!

ಅಯ್ಯಪ್ಪ ಸ್ವಾಮಿ ವೃತಧಾರಿಯಾಗುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭದ ಮಾತಲ್ಲ. ತಾನು ವೃತ ಪಾಲಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೊರಟವನಿಗೆ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ನಿಗ್ರಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿ ಇರಬೇಕು. ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಇದು ಸನ್ಯಾಸತ್ವ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಂತೆಯೇ ಸರಿ. 41 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಕಪ್ಪು ಅಥವಾ ಕೇಸರಿ ಪಂಚೆ, ಅದೇ ಬಣ್ಣದ ಶಲ್ಯ - ಅಂಗಿ ಮಾತ್ರ ಧರಿಸಬೇಕು. ಕಾಲಿಗೆ ಚಪ್ಪಲಿ ಇಲ್ಲದೇ ಅಡ್ಡಾಡಬೇಕು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ತಣ್ಣಿರಿನಲ್ಲೇ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಸಸ್ಯಾಹಾರ ಮಾತ್ರ ಸೇವಿಸಬೇಕು. ಜೊತೆಗೆ ಅಯ್ಯಪ್ಪ ಭಜನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಚಾಪೆಯ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಮಲಗಬಹುದು. ವಂಚನೆ - ಮೋಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದರೆ ವೃತ ಪೂರ್ಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಹಲವರು ವೃತ ಪಾಲನೆಯಲ್ಲೂ ಬೇಕಾದಂತೆ ಬದಲಾವಣೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ವಾರ, ಮೂರು ದಿನ ಮೊದಲು ವೃತ ಪಾಲಿಸುವವರಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಹೊರಡುವ ದಿನ ಮಾಲೆ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಅದೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದವರು ಶಬರಿಮಲೆ ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತುವ ಮೊದಲು ಮಾಲೆ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ.

ಅಯ್ಯಪ್ಪ ವೃತ ಧಾರಿಗಳು ವೃತ ಪಾಲಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ ದಿನದಿಂದ ಮನೆಯಿಂದ ದೂರ ಇರುತ್ತಾರೆ. ವೃತಧಾರಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಒಂದು ಕ್ಯಾಂಪ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ದೈನಂದಿನ ಪೂಜಾ ದಿನಚರಿ ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಪ್ರತೀ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಗೆ ಒಬ್ಬ ಗುರುಸ್ವಾಮಿ ಇರುತ್ತಾರೆ. 18 ಬಾರಿ ಶಬರಿಮಲೆ ಯಾತ್ರೆ ಕೈಗೊಂಡವರನ್ನು ಗುರುಸ್ವಾಮಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಗುರುಸ್ವಾಮಿಗಳು ಉಳಿದ ವೃತಧಾರಿಗಳಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರು.

ಕ್ಯಾಂಪ್ ನಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಅನ್ನ ಆಹಾರಗಳನ್ನು ಅವರೇ ತಯಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಪರಸ್ಪರರನ್ನು ಸ್ವಾಮಿ ಎಂದೇ ಸಂಭೋದಿಸಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅಯ್ಯಪ್ಪ ಸ್ವಾಮಿ ವೃತಧಾರಿಗಳಾಗುವ ಅವಕಾಶ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇಲ್ಲ. ಪುರುಷರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇದು ಮುಕ್ತ. ಮೈ ನೆರೆಯದ ಬಾಲಕಿಯರು, ಋತುಚಕ್ರ ನಿಂತ ಹೆಂಗಸರು ಮಾತ್ರ ಅಯ್ಯಪ್ಪ ಸ್ವಾಮಿ ವೃತ ಪಾಲಿಸಬಹುದು. 41 ದಿನಗಳ ವೃತದ ನಂತರ ಅಯ್ಯಪ್ಪ ಸ್ವಾಮಿ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ದೇವರ ಸ್ವಂತ ನಾಡು ಕೇರಳದ ಶಬರಿಮಲೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಇರುಮುಡಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಇರುಮುಡಿ ಎಂದರೆ ಎರಡು ಚೀಲಗಳು. ಅದರಲ್ಲಿ ಪೂಜಾ ಸಾಮಾಗ್ರಿ, ಅಕ್ಕಿ, ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿ, ತುಪ್ಪ ಇರುತ್ತದೆ.

ಶಬರಿಮಲೆ ಇರುವುದು ಪಟ್ಟನಂತಿಟ್ಟ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ಬೆಟ್ಟಗಳ ನಡುವೆ. ಕೇರಳ ಮಾಸದ ಮೊದಲ ಐದು ದಿನ ಈ ದೇವಾಲಯ ತೆರೆದಿರುತ್ತದೆ. ಉಳಿದಂತೆ ಶಬರಿಮಲೆ ದೇವಾಲಯ ತೆರೆದಿರುವುದು ನವೆಂಬರ್, ಡಿಸೆಂಬರ್ ಜನವರಿಯಲ್ಲಿ. ಈ ದೇವಾಲಯದ ಕೊನೆಯ 18 ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ಏರಬೇಕಾದರೆ ಇರುಮುಡಿ ಇರಲೇ ಬೇಕು. ಜನವರಿ 14ರ ಸಂಜೆ ಮಕರ ಜ್ಯೋತಿ ದರ್ಶನವಾಗುವುದರೊಂದಿಗೆ ಅಯ್ಯಪ್ಪ ವೃಟ್ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮಕರ ಜ್ಯೋತಿ ದರ್ಶನವೇ ಅಯ್ಯಪ್ಪ ಸ್ವಾಮಿ ವೃತದ ಮುಖ್ಯ ಘಟ್ಟ. ಹಾಗಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಕೊನೆಗೇ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ತೆರಳುವುದು. ಅಂದು ಶಬರಿಮಲೆಯಲ್ಲಿ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ನೂಕು ನುಗ್ಗಲೂ ಇರುತ್ತದೆ.

ಶಬರಿಮಲೆ ಸೀಸನ್ ನಲ್ಲಿ ಕೇರಳ ರಾಜ್ಯದ ಆಡಳಿತದಲ್ಲೂ ಹಲವಾರು ಮಾರ್ಪಾಡುಗಳಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಗಡಿ ಭಾಗಗಳಲ್ಲೂ ಶಬರಿಮಲೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಕ್ತರು ಬರುವುದರಿಂದ ವಿಶೇಷ ಆರ್ ಟಿ ಒ ಚೆಕ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಗಳನ್ನು ತೆರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ದರ್ಶನ ಪ್ರಾರಂಭವಾದಂತೆ ದೇಶದ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಗಗಳಿಂದ ಶಬರಿಮಲೆಗೆ ವಿಶೇಷ ರೈಲು, ಬಸ್ ಸಂಚಾರ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೊಚ್ಚಿ ತಿರುವನಂತರಪುರಂಗಳಿಗೆ ಬರುವ ವಿಮಾನಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಶ್ವದ ಅನೇಕ ಭಾಗಗಳಿಂದ ಅಯ್ಯಪ್ಪ ಸ್ವಾಮಿ ಭಕ್ತರು ಇಲ್ಲಿಗಾಗಮಿಸುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಅಂದಾಜಿನ ಪ್ರಕಾರ ವರ್ಷಂಪ್ರತೀ 4.5 ರಿಂದ 5 ಕೋಟಿ ಭಕ್ತರು ಶಬರಿಮಲೆಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಾದ ಹಜ್ ಯಾತ್ರೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತ ಸಮೂಹ ಭೇಟಿ ನೀಡುವುದು ಶಬರಿಮಲೆಗೆ ಮಾತ್ರ. ಹಾಗಾಗಿ ಯಾತ್ರಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುವುರದಲ್ಲಿ ಶಬರಿಮಲೆ ಎರಡನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ.

ಶಬರಿಮಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದರಲ್ಲೂ ವೈವಿಧ್ಯತೆ. ವಾಹನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಜೊತೆಯಾಗಿ ಹೋಗುವವರಿದ್ದಾರೆ. ಗುರುಸ್ವಾಮಿಗಳೊಂದಿಗೆ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ತೆರಳುವವರಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಪಾದಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲೇ ಶಬರಿಮಲೆ ತಲುಪುತ್ತಾರೆ. ಶಬರಿಮಲೆ ಸೀಸನ್ ನಲ್ಲಿ ಕೇರಳಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಪಾದಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲೇ ಸಾಗುವವರನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಸುಡುಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಅವರ ನಡಿಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಎಂಥಹವರ ಮನವೂ ಕರಗುತ್ತದೆ.

ಅಯ್ಯಪ್ಪ ಸ್ವಾಮಿ ವೃತಧಾರಿಗಳನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಭಕ್ತಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇದೊಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಕ್ರಾಂತಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಜಾತಿ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಜೊತೆಯಾಗಿಯೇ ಕೂತು ಊಟ ಮಾಡುವುದು, ಒಂದೇ ಕ್ಯಾಂಪ್ ನಲ್ಲಿ ಇರುವುದು ನೋಡಿದರೆ ಇದೊಂದು ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಂತೆ ಕಂಡು ಬರುತ್ತದೆ. ಜಾತಿಯ ಪೊರೆ ಕಳಚಲು ಇಂತಹ ಆಚರಣೆಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯವೇನೋ!

ಅಲೆಲ್ಲೆಲ್ಲೆ.... ಸಿಂಗ್ರಿ!

2010-11-26T16:26:00.004+05:30

ಇದು ಸಿಂಗ್ರಿ ರೌಂಡ್ಸ್... ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 8.15 ದಾಟಿದರೆ ಸಾಕು ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಬ್ಯೂಸಿ ಆಗಿರುವವರು ಟಿ.ವಿ ಮುಂದೆ ಹಾಜರಾಗ್ತಾರೆ. ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಚಾನಲ್ ನೋಡ್ತಿರೋರು ಸುವರ್ಣ ನ್ಯೂಸ್ ಚಾನೆಲ್ ಗೆ ಜಂಪ್ ಆಗ್ತಾರೆ. 8 ಗಂಟೆಯ ನ್ಯೂಸ್ ಓದ್ತಿರೋ ಆಂಕರ್ 'ಈಗ ಸಿಂಗ್ರಿ ರೌಂಡ್ಸ್ ಪ್ರಸಾರವಾಗತ್ತೆ, ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣದ ಸುದ್ದಿಗಾಗಿ ಸುವರ್ಣ ನ್ಯೂಸ್ 24X7 ನೋಡ್ತಾ ಇರಿ' ಎಂದಾಗ ಟಿವಿ ಮುಂದೆ ಕೂತವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಂದಹಾಸ ಬೀರುತ್ತೆ. ಇನ್ನು ಸಿಂಗ್ರಿ ಮ್ಯೂಸಿಕ್ ಬಂತು ಅಂದ್ರೆ ಮನೆ ಮಂದಿಯ ಕಣ್ಣೆಲ್ಲಾ ಟಿ.ವಿ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತೆ!

ಹಿಂದಿನ ದಿನದ ಆಗು ಹೋಗುಗಳನ್ನು ತನ್ನದೇ ಆದ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಉಣಬಡಿಸುವ ಸಿಂಗ್ರಿ ಎಲ್ಲರ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚು. ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಡುಕನೋರ್ವ 90 ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೂರಾಡ್ತಾ ಇರ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಸಾಥಿಯಾಗಿ ಕುಡುಕನ ವಾಯ್ಸ್ ರಾಜಕೀಯ - ಪ್ರಚಲಿತ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೆ. ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯದ ಸುತ್ತ ಮಾತ್ರ ಸಿಂಗ್ರಿ ರೌಂಡ್ ಹಾಕಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸುದ್ದಿಗಳೂ ಅಲ್ಲಿರುತ್ತೆ! ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಟಾಂಗ್ - ಟಾಂಟ್ ಮೂಲಕ ಚಾಟಿಯೇಟು ನೀಡಿದ ಬಳಿಕ ಹ್ಹಿಹ್ಹಿಹ್ಹಿ ಎಂಬ ಮಗುವಿನ ನಗು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಬಾಯಲ್ಲೂ ಪ್ರತಿಫಲನವಾಗುತ್ತೆ.

ಸಿಂಗ್ರಿಯ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟ್ ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಗ್ರೇಟ್. ಇಲ್ಲಿ ಬರುವ ಎಲ್ಲಾ ವಿಚಾರಗಳು ನೇರವಾಗಿ ಯಾರನ್ನು ತಲುಪಬೇಕೋ ಅವರನ್ನು ತಲುಪಿರುತ್ತೆ. ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದವರೆಲ್ಲಾ ಸಿಂಗ್ರಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಚಚ್ಚಿ ಹೋಗ್ತಾರೆ. ಸಮಾಜದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮಣ್ಣೆರಚುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಸಿಂಗ್ರಿ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ನಗೆಪಾಟಲಿಗೀಡಾಗ್ತಾರೆ. ಸತ್ಯ ಯಾವುದು? ಸುಳ್ಳು ಯಾವುದು ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕಾದರೆ ಸಿಂಗ್ರಿ ನೋಡಿದ್ರೆ ಸಾಕು! ಸಿಂಗ್ರಿಯ ಮಾತಿನ ಮೋಡಿಯೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಯಲು ಮಾಡುತ್ತೆ. ಸಿಂಗ್ರಿ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ದಿನಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ಬರ್ತಾನೆ. ಫ್ರೆಶ್ ಆಗಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 8.25ಕ್ಕೆ ಬಂದವನು 8.30 ಬೈ ಬೈ ಎಂದು ನೈಂಟಿ ಹಾಕಲಿಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತಾನೆ. ಮತ್ತೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 12.25ಕ್ಕೆ ಹಾಜರಾಗಿ 1.230ಕ್ಕೆ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗ್ತಾನೆ. ಮತ್ತೆ 6.25, 9.25ಕ್ಕೆ ಬಂದು ಗುಂಡು ಹಾಕಲಿಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತಾನೆ. ಶನಿವಾರ ಸಂಜೆ 6.30ಕ್ಕೆ ಸಿಂಗ್ರಿಯ ವೀಕ್ಲಿ ರೌಂಡ್ಸ್ ಇರುತ್ತೆ. ಅವತ್ತಂತೂ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ರಸದೌತಣ. ಸಿಂಗ್ರಿಯ 'ಕೀರ್ತಿ' ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹಬ್ಬಲು ಕಾರಣ ಅದರ ವಾಯ್ಸ್ ಓವರ್. ವಾಯ್ಸ್ ಕೊಡುವವರು 90 ಹಾಕ್ಕೊಂಡೇ ಕೊಡ್ತಿರ್ಬೇಕು ಎಂದು ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜನರೂ ಇದ್ದಾರೆ!

ಬಳ್ಳಾರಿ ನಾಡ ರಕ್ಷಣೆ ನಡಿಗೆ ಸಂದರ್ಭ ಸಿಂಗ್ರಿ ಮೇಕರ್ ಗೆ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಕಾಡಿದಾಗ ಆ ಜಾಗವನ್ನು ತುಂಬಲು ಸಿಂಗ್ರಿ ತಮ್ಮ ಡಿಂಗ್ರಿ 2 ದಿನ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಆತನನ್ನು ಒಪ್ಪಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಮಗೇ ಸಿಂಗ್ರಿನೇ ಬೇಕು ಎಂದು ಕರೆಮಾಡಿ ಸಿಂಗ್ರೀನ ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಸಿಂಗ್ರಿ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ 5 ನಿಮಿಷ ಬಂದರೂ ಕೆಲವೊಂದು ಅಚ್ಚಳಿಯದ ರೌಂಡ್ಸ್ ಹಾಕಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ. ಮಾಯಾವತಿ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಬಂದ ಸಂದರ್ಭ ಆನೆ ಮೊದಲು ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದು ನಂತರ ಮಾಯವತಿ ಬರುವಾಗ ಸಿಂಗ್ರಿ 'ಆನೆ ಬಂತೊಂದಾನೆ' ಎಂದು ಹಾಡಿದ್ದ. ತುಟಿ ಕಚ್ಚಿ ಕುಳಿತವರೂ ಗಹ ಗಹಿಸಿ ನಗಾಡಿದ್ದರು! ಬಿಜೆಪಿ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಅತೃಪ್ತರು ಬೆಂಬಲ ಹಿಂಪಡೆದಾಗ ಗೋವಾದಲ್ಲಿ 'ಮಿಸ್ಟರ್ ಮೇಡಂ' ಎಂದು ವರದಿಗಾರ್ತಿಯ ಜೊತೆ ಅದ್ಯಾವುದೋ ಹೊಸ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಭಾಷೆ ಮಾತಾಡಿದ್ದ ಡಿ.ಸುಧಾಕರ್ಗೆ ಸಿಂಗ್ರಿ ಕರೆದು ಗೂಟಾ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಸ್ಪೀಕಿಂಗ್ ಕೋರ್ಸ್ ಕ್ಲಾಸು ತೆರೆದು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕಲಿಸುವ ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ. ಯಡಿಯೂರಪ್ಪ ಮುಂದೆ ಹೈಕಮಾಂಡ್ ಸೋತಾಗ ಸಿಂಗ್ರಿ ಹೈ ಕಮಾಂಡ್ ನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ವಿಧ? ವಿವರಿಸಿ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿ ತಾನೇ ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದ. ಹೈಕಮಾಂಡ್ ನಲ್ಲಿ ಎರಡು ವಿಧ. ಒಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಹೈಕಮಾಂಡ್. ಇನ್ನೊಂದು ಬಿಜೆಪಿ ಹೈಕಮಾಂಡ್. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಹೈಕಮಾಂಡ್ ಯಾವತ್ತಿದ್ದರೂ ಹೈಕಮಾಂಡೇ. ಬಿಜೆಪಿ ಹೈಕಮಾಂಡ್ ಮಾತ್ರ ಲೋ ಕಮಾಂಡ್ ಎಂದು ನಗು ಮೂಡಿಸಿದ್ದ. ಮರೆಯಲಾಗದ ಸಿಂಗ್ರಿ ಇಫೆಕ್ಟ್ ಎಂದರೆ ಹಿರಿಯೂರಿನಲ್ಲಿ ಡಿ.ಸುಧಾಕರ್ ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರ್ ನಿಂದ ಇಳಿದಿದ್ದು. ಮಕ್ಕಳು ಜಾರು ಬಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಜಾರುವ ಹಾಗೆ, ನೀರಿನೊಳಗೆ ಕಲ್ಲು ಬುಳುಂಕ್ ಎಂದು ಬೀಳುವ ಹಾಗೆ ಸುಧಾಕರ್ ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರ್ ನಿಂದ ಇಳಿದ ಪರಿ ವೀಕ್ಷಕರಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಹುಣ್ಣಾಗುವಂತೆ ನಗು ಮೂಡಿಸಿತ್ತು!

ಭಿನ್ನಮತದ ಸಂದರ್ಭ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಕ್ಯಾಮರ ಮುಂದೆ ಬರಲು ಹೆದರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಸಾರ್ ಕ್ಯಾಮರಾ ಇಟ್ಟು ಬನ್ನಿ ಮಾತಾಡೋಣ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಾರಣ ಕೇಳಿದರೆ ನೀವು ಸಿಂಗ್ರಿ ರೌಂಡ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಚಚ್ಚಿ ಹಾಕುತ್ತೀರಿ ಎಂದು ಸಪ್ಪೆ ಮೊರೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವರಿಗೂ ಸಿಂಗ್ರಿಯ ಬಿಸಿ ತಾಗಿತ್ತು! ಹಲವು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಕ್ಯಾಮರಾ ಶೋಕಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದು ಸಿಂಗ್ರಿಯ ನೈಂಟಿಯಿಂದಲೇ!

ಸಿಂಗ್ರಿ ಜನ್ಮ ತಾಳಿದ್ದು ಕಳೆದ ಮಾರ್ಚ್ ನಲ್ಲಿ. ದಿನಕ್ಕೆ 5 ನಿಮಿಷ ಮಾತ್ರ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಣುವ ಸಿಂಗ್ರಿಗೆ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ನಲ್ಲೂ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಸಿಂಗ್ರಿ ಕಮ್ಯೂನಿಟಿಯೇ ಜನ್ಮ ತಾಳಿದೆ. ಕನ್ನಡ ಚಲನಚಿತ್ರ ನಟ ರಮೇಶ್ ಅರವಿಂದ್ ನಾನು ಸಿಂಗ್ರಿಯ ಫ್ಯಾನ್ ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನೋಡಿದರೆ ಸಿಂಗ್ರಿಯ ಇಫೆಕ್ಟ್ ಎಷ್ಟಿದೇಂತ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ! ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾಠವಿದೆ. ಅದೇ ಮಿಡಲ್ಸ್. ಅಂದ್ರೆ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಗಿ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವುದು. ಅದು ಬರಹ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಆಗಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ದೃಶ್ಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದರೂ ಆಗಿರಬಹುದು. ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಅದು ಸಿಂಗ್ರಿಯಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದೆ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಓದಿದ ಮೇಲೆ ನಿಮಗೂ ಸಿಂಗ್ರಿ ನೋಡ್ಬೇಕೂಂತ ಮನಸಾದ್ರೆ ಪ್ರತೀ ದಿನ ಸುವರ್ಣ ನ್ಯೂಸ್ ನೋಡಿದ್ರೆ ಆಯ್ತು. ಈಗ್ಲೇ ನೋಡ್ಬೇಕು ಅನಿಸಿದ್ರೆ ಯೂ ಟ್ಯೂಬ್ ನಲ್ಲಿ ಸಿಂಗ್ರಿ ರೌಂಡ್ಸ್ ಎಂದು ಟೈಪ್ ಮಾಡಿ ನೋಡಬಹುದು. ಸಿಂಗ್ರಿ ಬರುವ ಹೊತ್ತಾಯ್ತು. ನಾನು ಬರ್ಲಾ ಬೈ ಬೈ...

ಬೀಟ್ ಬಾಯ್ಸ್...

2010-11-12T15:26:00.001+05:30

ಇವರು ಬೀಟೆಡ್ ಬಾಯ್ಸ್!

ಜಗತ್ತೇ ಮಲಗಿರುವಾಗ ಬುದ್ದನೊಬ್ಬ ಎದ್ದ ಎನ್ನುವುದು ಹಳೇ ಮಾತು. ಆದರೆ ಈ ಮಾಡರ್ನ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮಲಗಿರುವಾಗ ಎದ್ದು ಕಾಯಕವೇ ಕೈಲಾಸ ಎಂದು ದುಡಿಯುವವರು ಯಾರು ಗೊತ್ತಾ? ಸ್ವಲ್ಪ ಬುದ್ದಿಗೆ ಕೆಲಸ ಕೊಡಿ. ಇನ್ನೂ ತಿಳೀಲಿಲ್ವಾ? ಈ ಪತ್ರಿಕೆ ನಿಮ್ಮ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿದ್ದು ಯಾರು? ಹಾ.... ಅವರೇ.... ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಹಂಚುವವರು.

ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪತ್ರಿಕಾ ಮುದ್ರಣಾಲಯ ಬಿಟ್ಟ ಪ್ರೆಸ್ ವಾಹನ ತನ್ನ ಸಂಚಾರವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿರುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ರೂಟ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ವೆಂಡರ್ ಅರ್ಥಾತ್ ಪತ್ರಿಕಾ ಏಜೆಂಟ್ ನಿಗೆ ನಸುಕಿನ ಜಾವ 3ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಬಂಡಲ್ ಇಳಿಸಿ ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಶುರು. ಹೊಸ ಪ್ರಪಂಚವೊಂದು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾಗಿ ಮಲಗಿರುವ ಫುಟ್ಪಾತ್ ಗಳು ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಬಂಡಲ್ ಗಳು ಬಿಚ್ಚತೊಡಗುತ್ತವೆ. ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಎಷ್ಟು ಬಂದಿವೆ ಎಂಬ ಎಣಿಕೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟಾಗುವಾಗ ಬೀಟ್ ಬಾಯ್ಸ್ ಆಗಮನವಾಗುತ್ತದೆ. ಬೇರೆಯಾಗಿಯೇ ಇರುವ ಪುರವಣಿಗಳನ್ನು ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮುಖ್ಯ ಆವೃತ್ತಿಯ ಜೊತೆ ಸೇರಿಸುವ ಕೆಲಸ ಚಾಲನೆ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಸುಮಾರು 6 ಗಂಟೆಯಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಷ್ಟೂ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಜೋಡಣೆ ಮುಗಿದು ಬಸ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಕಳಿಸುವ ಪಾರ್ಸಲ್, ಬೀಟ್ ಬಾಯ್ಸ್ ಪಾರ್ಸಲ್ ಹೀಗೆ ಹಂಚಿಕೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಬಳಿಕ ಬೀಟ್ ಬಾಯ್ಸ್ ಗಳ ಕಾರುಬಾರು ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ಏರಿಯಾಕ್ಕೆ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಹಾಕುವವರನ್ನು ಪತ್ರಿಕಾ ಏಜನ್ಸಿ ಏಜೆಂಟ್ ಅರ್ಥಾತ್ ನ್ಯೂಸ್ ಪೇಪರ್ ವೆಂಡರ್ಗಳು ಬೀಟ್ ಬಾಯ್ಸ್ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸೈಕಲ್ ಗಳಿಗೆ ಚೀಲಗಳಲ್ಲಿ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಹತ್ತಿದರೆಂದರೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಳಗಿಳಿಯುವುದು ತಮ್ಮ ಏರಿಯಾದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ. ಅಷ್ಟೂ ನಾಜೂಕಿನಿಂದ ಸೈಕಲ್ ನಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಜಾದೂ ಮಾಡಿದವರಂತೆ, ಏಕಲವ್ಯ ಬಿಟ್ಟ ಬಾಣದಂತೆ ಪೇಪರ್ ಗುರಿ ಇಟ್ಟು ಎಸೆಯುವ ಇವರ ಗುರಿ ಮುಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಎಸೆದ ಪೇಪರ್ ಯಾವ ಮನೆಯ ಸಿಟ್ಔಟ್ ನಲ್ಲಿ ಬೀಳಬೇಕೋ ಅಲ್ಲೇ ಹೋಗಿ ಬಿದ್ದಿರುತ್ತದೆ. ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ನ ಶಟರ್ ಮುಂದೆ ಕೂತಿರುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವೆಡೆ ಗೇಟಿನ ಪೈಪ್ ಒಳಗಡೆ ಸೇಫ್ ಆಗಿರುತ್ತವೆ.

ವಾಕಿಂಗ್ ಹೊರಟವರೆಲ್ಲ ಮನೆ ಹಾದಿ ಹಿಡಿಯುವಾಗ ಬೀಟ್ ಬಾಯ್ ಬರುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಸೈಕಲ್ ಅವರ ವಾಕ್ ಲಯಕ್ಕೆ ಸರಿ ಸಾಟಿಯಾಗುವಂತೆ ವೇಗ ತಗ್ಗಿಸಿ ಸಂಚಾರಿಯಾಗಿಯೇ ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆ ಕೈಗಿಡುತ್ತಾನೆ. ವಾಕ್'ಮ್ಯಾನ್ ವಾಕಿಂಗ್ ನಲ್ಲೇ ಪತ್ರಿಕೆ ಬಿಡಿಸುತ್ತಾನೆ! ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನೂರು ಮನೆಗಳಿಗೆ ಒಬ್ಬನಂತೆ ಬೀಟ್ ಬಾಯ್ ಇರುತ್ತಾನೆ. ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಬೇಗ ಓದುಗರಿಗೆ ಸಿಗಲಿ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ವೆಂಡರ್ ಗಳು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ.

ಎಚ್ಚರಿಕೆ! ನಾಯಿ ಇದೆ ಎನ್ನುವ ಮನೆಗಳಲ್ಲಂತೂ ಬೀಟ್ ಬಾಯ್ಸ್ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಬೀಟೆಡ್ ಬಾಯ್ ಗಳಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹುಚ್ಚೆದ್ದು ಕುಣಿಯುವ ನಾಯಿಗಳು ತಮ್ಮ ತೃಷೆ ತೀರಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಾದರೆ ಮನೆಯ ವಾನರ'ನಿಂದ ಹಿಗ್ಗಾಮುಗ್ಗ ಬೈಸಿಕೊಳ್ಳೋಕು ತಯಾರಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ಯಾವುದೋ ಕಾರಣದಿಂದ ಮನೆ ಮುಂದಿದ್ದ ಚಪ್ಪಲಿಗಳು ಕಾಣದಂತೆ ಮಾಯವಾದರೆ ಬೀಟ್ ಬಾಯ್ಸ್ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಇವರೇ ಕೊಂಡು ಹೋದೋರು ಎನ್ನುವ ಮನೆ ಮಂದಿಯೂ ಇದ್ದಾರೆ!

ಸುಮಾರು 6.45 ರಿಂದ 7ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬೀಟ್ ಬಾಯ್ ಗಳು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ತಿಂಗಳಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆ ಬಿಲ್ ಸಂಗ್ರಹ ಮಾಡುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಇವರ ಹೆಗಲಿಗೆ. ಬಿಲ್ ಕೇಳಲು ಹೋದಾಗಿನ ಕಥೆಯೂ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹೋದ ಕೂಡಲೇ ಬಿಲ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಪ್ಪಾ ಎಂದು ಕೈಗಿಡುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಹಣ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಯಾವಾಗ ಬರಬೇಕೂಂತ ಗೊತ್ತಗಲ್ವಾ? ಎಂದು ಮಂಗಳಾರತಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಈಗಿಲ್ಲ ನಾಳೆ ಬಾ ಎಂದು ನಾಳೆ ಎಂಬುದೇ ಬರದ 'ನಾಳೆ'ಮಣಿಗಳೂ ಇದ್ದಾರೆ.

ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಬಿಲ್ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ವೆಂಡರ್ ಗೆ ನೀಡಿದಾಗ ಬೀಟ್ ಬಾಯ್ ಗಳ ತಿಂಗಳ ಸಂಬಳ ಬರುತ್ತದೆ. ನಿದ್ದೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ಇನಾಮು ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ವೆಂಡರ್ ಗಳು ಒಂದು ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ಎಂಬಂತೆ ಕಮಿಷನ್ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ತಿಂಗಳಿಗೆ 500-600 ರೂ.ಗಳ ಸಂಬಳ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವು ವೆಂಡರ್ ಗಳು ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಬಿಲ್ ಸಂಗ್ರಹದಲ್ಲಿ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ 100-200 ರೂ. ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಬೀಟ್ ಬಾಯ್ ಗೆ ಸಂಬಳ ಕೊಡೋಕೆ ಮೀನ ಮೇಷ ಎಣಿಸೋ ವೆಂಡರ್ ಗಳೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಹೇಳ ಹೊರಟರೆ ಅದರದ್ದೊಂದು ಬೇರೆಯೇ ಕಥೆಯಾಗಬಹುದು.

ಬೀಟ್ ಬಾಯ್ ಗಳದ್ದು 365 ದಿನದ ಕೆಲಸ. ಒಂದು ದಿನ ರಜೆ ಮಾಡಿದರೆ ವೆಂಡರ್ ಗಳಿಂದ ಉಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿ. ಭಾರೀ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕೈದು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಅತ್ತಿತ್ತ ಸುತ್ತಾಡಲು ಒಂದು ರಜೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಬೀಟ್ ಬಾಯ್ಸ್, ವೆಂಡರ್ ಗಳು ರಜೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆಂದರೆ ಆ ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆ ಮನೆಗೆ ಬರುವುದೇ ಕಷ್ಟ!

ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಟ್ ಬಾಯ್ಸ್ ಆಗಿರೋ ಇವರೆಲ್ಲಾ ನಿಜ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಬೀಟೆಡ್ ಬಾಯ್ಸ್. ಮನೆಯ ಆರ್ಥಿಕ ತೊಂದರೆ, ಕಷ್ಟ ಸಂಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಕಂಡು ತಮ್ಮ ಖರ್ಚು ಹೊಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು. ಆ ಮೂಲಕ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಹಣ ಹೊಂದಿಸುವವರು. ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಮಹದಾಸೆಯಿಂದ ನೀಯತ್ತಿನಿಂದ ದುಡಿಯುವವರು. ದಿನಂಪ್ರತೀ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೆ ಏಳುವ ಇವರೆಲ್ಲಾ ಮತ್ತೆ ಚಾಪೆಗೊರಗುವುದು ರಾತ್ರಿಯೇ. ಪೇಪರ್ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಶಾಲೆ - ಕಾಲೇಜು ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ತಿಂಗಳಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಅಲ್ಪ ಆದಾಯದಿಂದಲೇ ಅಂತೂ ದಿನ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಅಬಕಾರಿ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವರ ಇಹಲೋಕ ತ್ಯಜಿಸಿದರು. ಅಪ್ಪನ ಪೆನ್ಶನ್ ಹಣ ತಿಂಗಳಿಗಿಷ್ಟು ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದರಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ಅಮ್ಮ ಬೀಡಿ ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಬೀಟ್ ಬಾಯ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ವೇಣೂರಿನ ಎಸ್ಡಿಎಂ ಐಟಿಐನಲ್ಲಿ ಅಟೋಮೊಬೈಲ್ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುತ್ತಿರುವ ಬೆಳ್ತಂಗಡಿಯ ಕಿಶನ್.

ಊರು ಮುಟ್ಟಬೇಕೆಂದು ರೇಸ್ ಟ್ರಾಕ್ ನಲ್ಲಿ ಓಡಿಸಿದಂತೆ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ನಿದ್ದೆ ಮಂಪರಿನಲ್ಲಿ ವಾಹನ ಓಡಿಸುವ ಚಾಲಕರಿಗೆ ಬೀಟ್ ಬಾಯ್ಸ್ ಬಲಿಯಾಗಬೇಕಾದ ಸಂದರ್ಭಗಳೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಅನ್ನದ ಪಾತ್ರೆ ತುಂಬಿಸ ಹೊರಟ ಮಗುವೊಂದು ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಬಲಿಯಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ನಾನು ಎಂಟನೇ ತರಗತಿಯಿಂದ ಬೀಟ್ ಬಾಯ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಮಗೆ ಹೆದರಿಕೆಯಾಗುವುದು ಟೂರಿಸ್ಟ್ ಬಸ್ ಗಳದ್ದು. ಮೈಮೇಲೆ ಬಂದಂತೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅವು ಬರುವಾಗ ಹೆದರಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಹೆದರ ಹೋದರೆ ನನ್ನ ಖರ್ಚನ್ನು ನಾನು ಹೊಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದು ಹೇಗೆ? ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ ಬೆಳ್ತಂಗಡಿ ಸರಕಾರಿ ಪದವಿ ಪೂರ್ವ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಪಿಯುಸಿ ಓದುತ್ತಿರುವ ಶುಭಕರ.

ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಅರಳುವ ಹೂವುಗಳು

2010-11-08T15:05:00.005+05:30

ಫಿಟ್ಟಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿದೆ ಬದುಕು...

ಎಲ್ಲಿಗೋ ಹೊರಟಿದ್ದಾಗ ವಾಹನ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕೈಕೊಡುತ್ತದೆ. ಅದುವರೆಗೂ ಲೀಟರಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ 55-60 ಮೈಲೇಜ್ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಬೈಕ್ ಅಂದು ಮಾತ್ರ 35 ಮೈಲೇಜ್ ಕೊಟ್ಟು ಅರ್ಧ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಇಂಗು ತಿಂದ ಮಂಗನ ಸ್ಥಿತಿ ತರಿಸುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಗಾಳಿ ಎಷ್ಟಿದೆ ಎಂದು ಚೆಕ್ ಮಾಡಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಶೆಡ್ ನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಕಾರು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಎಂದು ನೋಡಿದರೆ ಟಯರ್ ಠುಸ್ಸಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಯಾವತ್ತೂ ಒಂದೇ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಆಗುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಕೂಟರ್ ಇಂದು ಜಪ್ಪಯ್ಯಾ ಎಂದರೂ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಎದುರಾದಾಗ ನೆನಪಾಗುವುದೇ ನಮ್ಮೂರಿನ ಫಿಟ್ಟರ್.

ಅದುವರೆಗೂ ಇದ್ದದ್ದೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿ, ದಾರಿ ಹೋಕರಿಗೆ ದಮ್ಮಯ್ಯಾ ಹಾಕಿ ದೂಡಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವಂತೆ ವಿನಂತಿಸಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ಸರ್ಕಸ್ ಮಾಡಿದ್ದರೂ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಆಗದ ಕಾರು ಫಿಟ್ಟರ್ ಕೈ ಸೋಂಕಿದ ಕೂಡಲೇ ಗುಯ್ ಗುಯ್ ಎನ್ನುತ್ತದೆ. ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಇವರೆಲ್ಲಾ ಪಲ್ಸ್ ಹಿಡಿದು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ಡಾಕ್ಟರ್ ತರಹದವರು. ಮುಟ್ಟಿದ ಕೂಡಲೇ ನಾಚಿಕೆ ಮುಳ್ಳು ಮುನಿಯುವಂತೆ ಇವರ ಕೈ ತಾಗಿದ ಕೂಡಲೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಸರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಯಂತ್ರದ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಫಿಟ್ಟರ್ ಗಳಿದ್ದಾರೆ.

ಫಿಟ್ಟರ್ ಆಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುವವರಿಗೆ ಐಟಿಐಗಳು ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡುತ್ತವೆ. ದುರಂತವೋ ಅಥವಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಯೆಂಬಂತೆ ಇವರಲ್ಲಿ ಶೇ.99ರಷ್ಟು ಮಂದಿ ವಿದೇಶದಲ್ಲೋ, ಮಹಾನಗರದಲ್ಲೋ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪೆನಿಗಳಲ್ಲಿ ಭವಿಷ್ಯ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಉಳಿದವರು ಮೈ - ಕೈಗೆ ಗ್ರೀಸ್ ತಾಗುವ ಕೆಲಸ ಕಷ್ಟ ಎಂದು ಫೀಲ್ಡ್ ನಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಕಂಪೆನಿ ಶೋರೂಮ್ ಹೊರತು ಪಡಿಸಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಫಿಟ್ಟರ್ ಗಳೆಲ್ಲಾ 7ರಿಂದ 10ನೇ ಕ್ಲಾಸ್ ನಂತರ ಶಾಲೆ - ಕಾಲೇಜು ಮುಖ ನೋಡಿದವರಲ್ಲಾ. ಆರ್ಥಿಕ ಕಾರಣದಿಂದ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಜನ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಉಳಿದವರು ಓದಿ ಏನು ಮಣ್ಣು ಹೊರುವುದು ಎಂದು ಫಿಟ್ಟಿಂಗ್ ಕೆಲಸಕ್ಕಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ.
ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೊಬ್ಬ ಎಕ್ಸಪರ್ಟ್ ಫಿಟ್ಟರ್ ಬಳಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸಮಯದ ಮಿತಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 8ಕ್ಕೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹಾಜರಾದರೆ ಮತ್ತೆ ಮನೆ ಮುಖ ನೋಡುವಾಗ ರಾತ್ರಿ 11 ಆದರೂ ಆಯ್ತು. ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಸಂಬಳ ಕೇಳೋ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಊಟ ಹಾಕಿದರೇನೆ ದೊಡ್ಡದು. ಹೆಚ್ಚಿನವರೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಕಲಿಯುವವರಿಗೆ ವಾರಕ್ಕಿಷ್ಟು ಎಂದು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಧನ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಜೊತೆಗೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಗುರುವಿನಿಂದ ಲಿವರ್, ಸ್ಪಾನರ್ ಏಟು ತಿನ್ನಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ! ಫಿಟ್ಟಿಂಗ್ ಕೆಲಸದ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲೇ ಕಲಿಯುವ ಇವರ ಬದುಕು ಯಾವತ್ತಿದ್ದರೂ ಬೆಂಕಿಯ ಜೊತೆ ಸರಸವಾಡಿದಂತೆ. ಗಾಯಗಳೆಲ್ಲಾ ಆಗುವುದು ಜುಜುಬಿ ಎಂಬಂತೆ. ಆದರೂ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ ಹೂವು ಎಂಬಂತೆ ಮುಂದೆ ತಮ್ಮ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲೇ ಉಜ್ವಲ ಭವಿಷ್ಯ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಲವಾರು ಯುವ ಚೇತನಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು.

ಇವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರದ್ದೂ ಒಂದೊಂದು ಸ್ಟೈಲ್. ಕೆಲವರು ಮೈಲೇಜ್ ಎಡ್ಜೆಸ್ಟ್ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿದ ಕೈ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಹಳೇ ವಾಹನಗಳಿಗೆ ಆಧುನಿಕ ಸ್ಪರ್ಶ ಕೊಡುವುದರಲ್ಲಿ ಎಕ್ಸ್ ಪರ್ಟ್. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ರೇಸ್ ಗೆ ವಾಹನಗಳನ್ನು ತಯಾರು ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಏಳು ಸಮುದ್ರದ ನೀರು ಕುಡಿದವರು. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಶಾರ್ಟ್ ಆಂಡ್ ಸ್ವೀಟ್ ಆಗಿ ವಾಹನ ರೆಡಿ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಮನ ಗೆದ್ದವರು. ಬಹುಮುಖ ಪ್ರತಿಭೆಗಳಿರುವ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಸರ್ವಿಸ್ ಚಾರ್ಜ್ ನಲ್ಲೂ ಕೂಡ ವಿವಿಧತೆ. ಪಂಕ್ಚರ್ ಹಾಕಿದರೆ 25 ರಿಂದ 40ರೂ. ಮೈಲೇಜ್ ಎಡ್ಜೆಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದರೆ 10 ರೂ. ಹೀಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾದರೂ ವಾಹನ ಬಾಕಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಒಂದು ಫೋನಾಯಿಸಿದರೆ ಸಾಕು. ತಮ್ಮ ಟೂಲ್ಸ್ ಎಲ್ಲಾ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು 'ಲೈನ್'ಗೆ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲೇ ವರ್ಕ್ ಶಾಪ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ವಾಹನ ರೆಡಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹೊಸ ವಾಹನ ತೆಗೆದುಕೊಂಡವರು ಆಯಿಲಿಂಗ್ ಮಾಡಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಫಿಟ್ಟರ್ ಗಳ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುವುದು ಕಡಿಮೆ. ಆದರೂ ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆದ ಬಳಿಕ ಚಿಲ್ಲರೆ ಕೆಲಸಕ್ಕಾದರೂ ಹೋಗಬೇಕು. ಹಳೇ ವಾಹನ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡವರಿಗೆ ಇವರು ಧನ್ವಂತರಿ ವೈದ್ಯರುಗಳು. ಅದರ ಎಲ್ಲಾ ಬಯೋಡೆಟಾ ಇವರಲ್ಲೇ ಇರುವುದರಿಂದ ರಿಪೇರಿ ಕೆಲಸವೆಲ್ಲಾ ಇವರದ್ದೇ. ಫಿಟ್ಟರ್ ಗಳಳಿಗೆ ಸೀಸನ್ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ವರ್ಷದ 365 ದಿನಗಳೂ ಫಿಟ್ಟಿಂಗ್ ಕೆಲಸ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ವಾಹನಗಳನ್ನು ಧೀರ್ಘಕಾಲ ಬಳಸಬೇಕು ಎಂಬ ಮನಸಿದ್ದವರೆಲ್ಲಾ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಇರುವಂತೆ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಫಿಟ್ಟರ್ ಗಳನ್ನೇ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಯಾವುದೇ ವಾಹನವಿದ್ದರೂ ಅದು ಹೋಗುವುದೇ ಅವರ ಬಳಿಗೆ. ಅಗತ್ಯ ಬಿದ್ದಾಗ ಬೇರೆಡೆ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡಿಸಿದ್ದರೂ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಫಿಟ್ಟರ್ ಬಳಿ ತಂದು ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ಏನೋ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸಮಾಧಾನದ ನಿಟ್ಟುಸಿರು. ಹೆಚ್ಚಿನ ಫಿಟ್ಟರ್ಗಳಿಗೆ ವಾಹನಗಳ ಮಾಲಿಕರ ಹೆಸರು ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಫೋನಾಯಿಸಿ ವಾಹನದ ಮಾಲಿಕ ತನ್ನ ಹೆಸರು ಹೇಳಿದರೆ ಗುರುತು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ತಡವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದು ಬಿಟ್ಟು 'ಬ್ಲಾಕ್ ಅಪಾಚಿ, ಮೆರೂನ್ ಆಲ್ಟೋ...' ಎಂದರೇನೆ 'ಹಾ.... ಹೇಳಿ ಏನಾಯಿತು?' ಎಂದು ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಇವರು ಪರಸ್ಪರ ಗ್ರಾಹಕರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದೇ ಅವರ ವಾಹನದ ಹೆಸರಿನ ಮೂಲಕ! ದಿನದ 24 ಗಂಟೆಯೂ ಸೇವೆ ನೀಡುವ ಫಿಟ್ಟರ್ ಗಳಿದ್ದಾರೆ. ಯಾವುದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಾಹನ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಬಾಕಿಯಾದರೆ ಫೋನಾಯಿಸಿದರೆ ಸಾಕು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಹಾಜರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಕೂಡಲೇ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಮುಂದಿನ ಹಾದಿ ಸುಗಮ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. 'ನಮಗೆ ಸಮಯ ಅನ್ನುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ರಜೆ ಮಾಡಿದರೆ ಮೊಬೈಲ್ ಸ್ವಿಚ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಆ ದಿನ ಆರಾಮವಾಗಿರಬಹುದು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕಷ್ಟ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 8 ಗಂಟೆಗೆ ಬರುವಾಗ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ವಾಹನಗಳ ಕ್ಯೂ ಕೂಡ ಇರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮದೇ ಆದ ಕೆಲವು ಗ್ರಾಹಕರು ಇರುತ್ತಾರೆ' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಫಿಟ್ಟರ್ ರವಿ.

'ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿದ್ದರೆ ಮಾರ್ಗವಿದೆ. ಬೇಕಾದ ಹಾಗೆ ಸಂಪಾದಿಸುವ ಅವಕಾಶವೂ ಇದೆ. ಗ್ರಾಹಕರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾಗಬೆಕು. ನೀಯ್ಯತ್ತಿದ್ದರೆ ಇದು ಉತ್ತಮ ಸ್ವ ಉದ್ಯೋಗ ಕೂಡ ಹೌದು' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಫಿಟ್ಟರ್ ಚಂದ್ರಶೇಖರ್.

ಗ್ರಾಹಕ ವಲಯದಲ್ಲೂ ಫಿಟ್ಟರ್ ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಿದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ತೊಂದರೆಯಾದರೆ ಶೋರೂಮ್ ಗೆ ಸರಿಪಡಿಸಲು ಹೋದರೆ ತಲೆ ಬೋಳಿಸಿ ಕಳುಹಿಸುವ ಕಂಪೆನಿಗಳಿವೆ. ಒಂದು ಬಿಡಿ ಭಾಗ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಇದ್ದ ಒಳ್ಳೆಯದ್ದನ್ನೂ ತೆಗದು ಹೊಸ ಜೋಡಿಗಳನ್ನು ಹಾಕುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಹಲವೆಡೆ ಇದೆ. ಅದೇ ನಮ್ಮ ವಾಹನದ ಬಗ್ಗೇನೆ ತಿಳಿದಿರುವ ಫಿಟ್ಟರ್ ನಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿದರೆ ಆತ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ಅದನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ವಾಹನ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಬಾಕಿಯಾದರೆ ಕೂಡಲೇ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಅವರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಕೃತಜ್ಞತೆ ಹೇಳಿದರೂ ಸಾಲದು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಪ್ರವೀಣ್ ಎನ್.

ಸ್ಟೂಡೆಂಟ್ ರಿಪೋರ್ಟರ್

2010-11-03T19:42:00.003+05:30

ಇದು ರಿಯಲ್ ಶೋ... ಅವತ್ತು ನಾನು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮ ತರಗತಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವುದು ದಿನಂಪ್ರತೀ ಯಾರಾದರೊಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಐದು ನಿಮಿಷ ಮಾತನಾಡಿದ ನಂತರವೇ. ನನ್ನ ಸಹಪಾಠಿ ಮಾತನಾಡಲು ಮುಂದೆ ಹೋದಾಗ ಭಾಸ್ಕರ್ ಸರ್ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದು "ಒಂದ್ನಿಮಿಷ..." ಅಂದ್ರು. ಹೋದೆ. "ಸುವರ್ಣ ನ್ಯೂಸ್ನವ್ರು ಒಂದು ರಿಯಾಲಿಟೀ ಶೋ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾರಂತೆ, ಸ್ಟೂಡೆಂಟ್ ರಿಪೋರ್ಟರ್ ಅಂತ. ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿನಿಂದ ಎರಡು ಮಂದಿಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಒಂದು ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನೇ ನಾನು ಸೂಚಿಸಿದ್ದೇನೆ" ಎಂದು ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್ ಹೇಳಿದಾಗ ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ನನ್ನ ಸಹಪಾಠಿಯ ಮಾತು ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಸರ್ ವಿಷಯ ತರಗತಿಯ ಮುಂದಿಟ್ಟರು. ವರದಿಗಾರಿಕೆ, ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ, ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಆಸಕ್ತಿ ಎಲ್ಲಾ ಗಮನಿಸಿ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಒಬ್ಬರನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ಆರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಬೇಕು. ಆಸಕ್ತಿ ಇದ್ದವರು ಮತ್ತೆ ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಎಂದರು. ನನ್ನತ್ತ ತಿರುಗಿ ನಿಮ್ಮ ಬಯೋಡೆಟಾ ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಕೊಡಿ. ನಾಳೇನೇ ಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಸುವರ್ಣ ನ್ಯೂಸ್ ಗೆ ಕಳುಹಿಸಬೇಕು ಎಂದರು.

ಆ ದಿನ ನನಗಂತೂ ಖುಷಿಯೋ ಖುಷಿ. ಬಯಸದೇ ಒಂದು ಅವಕಾಶ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಅರಸಿ ಬಂದರೆ ಏನಾಗುತ್ತೋ ಆ ರೀತಿ ನಾನು ಸಂತಸಪಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಮರುದಿನ ನನ್ನ ಪ್ರಕಟವಾದ ಲೇಖನಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ, ಇಂಟರ್ನ್ ಶಿಪ್ ಮಾಡಿದ್ದು, ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಪತ್ರಿಕೆ ಮಾಡಿದ್ದ ಅನುಭವ ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿಸಿ 'ಡೇಟಾ' ಹಾರ್ಡ್ ಕಾಪಿ ಸರ್ ಕೈಗಿತ್ತೆ. ನನ್ನ ಸಹಪಾಠಿ ಒಬ್ಬರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಉತ್ಸುಕರಾಗಿದ್ದರು. ಕೊನೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವರು ಬರವುದಿಲ್ಲ ಎಂದಿದ್ದರಿಂದ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ವಿಭಾಗದ ಸ್ನೇಹಿತರೋರ್ವರು ಭಾಗವಹಿಸುವ ಉತ್ಸುಕತೆ ತೋರಿಸಿದ್ದರು. ಅಂತೂ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಹಣೆಬರಹಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರ ಬಂತು. ಸಪ್ಟೆಂಬರ್ 5ಕ್ಕೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಗಾರ್ಡನ್ ಸಿಟಿ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಆಡಿಶನ್ ಇದೆ. ರಿಟನ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಇರುತ್ತೆ ಬನ್ನಿ ಎಂದು ಕರೆ ಮಾಡಿ ಸೂಚಿಸಿದ್ದರು.ಹೋಗುವುದಕ್ಕೆ ನಾನು ಸಿದ್ಧನಾದೆ. ಹಿಂದಿನ ದಿನ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ವಿಶ್ ಮಾಡಿ ಕಳುಹಿಸಿದ್ರು. ಜೊತೆಗೆ ಜಯಿಸಿ ಬಾರಪ್ಪ ಎಂಬ ಸೂಚನೆಯೂ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟಿದ್ದ ನನಗೆ ತಲೆಬಿಸಿ ಏರತೊಡಗಿತು. ನಾನೇನೋ ಮುದ್ರಣ ಮಾಧ್ಯಮದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿನ ನಮ್ಮೂರ ವಾರ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದೇನೆ. ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಇದರಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸ್ತಾರೆ. ನಗರ ಪ್ರದೇಶದವರೇ ಹೆಚ್ಚಿರ್ತಾರೆ. ನನ್ ಕತೆ 'ಹಳ್ಳಿ ಹೈದ ಪ್ಯಾಟೆಗೆ ಬಂದ' ಅನ್ನೋ ರೀತಿ ಮಾತ್ರ ಆಗದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಎಂದು ತಲೆಬಿಸಿಯಲ್ಲೇ ಸ್ನೇಹಿತನೊಂದಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರು ಬಸ್ಸೇರಿದೆ.

ಅದು ಉಪವಾಸದ ಸಮಯ ಬೇರೆ. ನಾಳಿನ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲೇ ಒಂದೆರಡು ಗಂಟೆ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿದೆ. ಮತ್ತೆ ನಿದ್ದೆ ಹತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅಂತೂ ಕಗ್ಗತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 6 ಗಂಟೆಗೆ ಮೆಜಸ್ಟಿಕ್ ನಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಫ್ರೆಶ್ ಆಗಿ ಕೆ.ಆರ್.ಪುರಂ ಕಡೆಗೆ ಹೋಗುವ ಬಸ್ ಏರಿದ್ದಾಯಿತು. 30-40 ನಿಮಿಷದ ಹಾದಿ ಅದು. ಅಲ್ಲಿ ಇಳಿದು ಒಂದೂವರೆ ಕಿ.ಮಿ. ಪಾದಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ ಸಿಕ್ತು ಗಾರ್ಡನ್ ಸಿಟಿ ಕಾಲೇಜು. ಸುಸ್ತಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಸಮಯ ಏಳೂವರೆ. ಸುವರ್ಣ ನ್ಯೂಸ್ ತಂಡ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಆಗಮಿಸಿತ್ತು. ಅಂತೂ 9ಗಂಟೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸ್ಟೂಡೆಂಟ್ ರಿಪೋರ್ಟರ್ ಆಗಬೇಕೆಂದು ಕನಸು ಹೊತ್ತಿದ್ದ ಯುವ ಪತ್ರಕರ್ತರ ದಂಡು ಅಲ್ಲಿ ತುಂಬಿತು. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರನ್ನೇ ಗಮನಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನಾನು ತಲೆ ಮೇಲೆತ್ತಿಯೇ ನೋಡಬೇಕು! ಅಮೇರಿಕಾದಿಂದ ಈಗಷ್ಟೇ ದೇವನಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಆದವರಂತೆ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಾಯ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಗೆ ವಿಶ್ ಮಾಡಿ ಕಳುಹಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದ ಗರ್ಲ್ ಫ್ರೆಂಡೂ ಅಲ್ಲಿದ್ದಳು. ಪ್ರಿಯತಮೆಗೆ ಕೈಕುಲುಕಿ ಗುಡ್ ಲಕ್ ಹೇಳಲು ಬಂದಿದ್ದ ಅವನೂ ಅಲ್ಲಿದ್ದ! ಕೆಲವರ 2-3 ಪುಟಗಳ ಬಯೋಡೆಟಾ ನೋಡಿ ನನ್ನ ಅರ್ಧ ಪುಟದ ಬಯೋಡೆಟಾ ಜುಜುಬಿ ಎನಿಸಿತ್ತು! ಇವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಾಳೆ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಸೋತರೆ ಏನು ಕಾರಣ ಕೊಡುವುದು ಎಂದು ಮುಂದಾಲೋಚನೆ ಮಾಡತೊಡಗಿದೆ.

ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಕಪ್ಪು ಟೀ ಶರ್ಟ್ ಧರಿಸಿಕೊಂಡು ವಾಟಾಳ್ ಕನ್ನಡಕ ಹಾಕಿದ್ದವರೊಬ್ಬರು ಬಂದು ಸಾಲಾಗಿ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳಿ ಅಂದ್ರು. ಅಲ್ಲೊಬ್ರು ಸುವರ್ಣ ತಂಡದವರು ಅವ್ರೇ 'ಸಿಂಗ್ರಿ' ವಾಯ್ಸ್ ಎಂದಿದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಚೆಸ್ಟ್ ನಂಬರ್ ಬಂತು. ಕೆಲವರು ನನ್ ಲಕ್ಕಿ ನಂಬರ್ ಅದು, ಇದು ಎಂದು ಬೇಕಾದ್ದೆಲ್ಲ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ್ರು. ನಾನು ಅವರು ಕೊಟ್ಟದ್ದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು 37. ಅಂತೂ ರಿಜಿಸ್ಟ್ರೇಷನ್ ಮಾಡಿಸಿ ಹಾಲ್ ನೊಳಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡೆ.

ಕೆಲ ಹೊತ್ತು ಬಿಟ್ಟ ನಂತರ ಆಂಗ್ರಿಮ್ಯಾನ್ 'ಸಿಂಗ್ರಿ' ಆಡಿಶನ್ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ಕೊಡತೊಡಗಿದರು. ರಿಟನ್ ಟೆಸ್ಟ್ ಈಗ ಶುರುವಾಗುತ್ತೆ ಎಂಬ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯೂ ಬಂತು. ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ್ದ ತರಗತಿಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದರು. ಎರಡು ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು ಹದ್ದುಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ನುಂಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದು ಬೆಂಚ್ ನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೇ. ಕಾಪಿ ಮಾಡಿದರೆ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್ ಎಂದು ಸುವರ್ಣ ನ್ಯೂಸ್ ನಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತೆ ಎಂಬ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯೊಂದಿಗೆ ಟೆಸ್ಟ್ ಪೇಪರ್ ಕೈಗಿತ್ತರು. ಅದುವರೆಗೂ ತಲೆ ಬಿಸಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಪತ್ರಿಕೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಕೂಡಲೇ ಪುಟ ತಿರುವ ತೊಡಗಿದೆ. ದಿನಂಪ್ರತೀ ಪತ್ರಿಕೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ ಅರೆ... ಇದು ಸುಲಭ ಇದೆ ಅಲ್ವಾ? ಎಂದೆನಿಸಿತು. 25 ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲು 30 ನಿಮಿಷ ಸಮಯವಿದ್ದರೂ 5 ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಿಸಿ ಸಂಶಯವಿದ್ದ ಎರಡು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಯೋಧರ ಸ್ಮಾರಕ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುವ ಪಾರ್ಕ್ ಯಾವುದು? ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿರುವುದು ಮುಖೇಶ್ ಅಂಬಾನಿನೋ ಅಥವಾ ಅನಿಲ್ ಅಂಬಾನಿನೋ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. 25ನೇ ಯಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಒಟ್ಟು ಎಷ್ಟು ಅಂಕಗಳನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತೀರಿ ಎಂದಿತ್ತು. ಅಂತೂ ಬರೆದು ಕೊಟ್ಟು ಹೊರಬಂದೆ. 22 ಅಂಕ ಬರಬಹುದು ಎಂಬ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಇತ್ತು. ಆದರೂ ಹೆದರಿಕೆ ಇತ್ತು. ಮುಂದೇನಾಯ್ತು? ನಾನು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕಾರಣ ಕೊಡ್ಬೇಕಾಯ್ತಾ? ಅನ್ನೋದನ್ನು ಸುವರ್ಣ ನ್ಯೂಸ್ 24x7 ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗೋ 'ಸ್ಟೂಡೆಂಟ್ ರಿಪೋರ್ಟರ್' ರಿಯಾಲಿಟೀ ಶೋ ನೋಡಿ ತಿಳ್ಕೊಳ್ಳಿ. ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡಿ ಪ್ಲೀಸ್...

ಮೀನು ಉದ್ಯಮ

2010-10-29T09:04:00.011+05:30

ಕಡಲತಡಿಯ ಬದುಕಿದು...

ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ : ಅಂತರ್ಜಾಲ

"ಬಂಗುಡೆ, ಬೂತೈ, ಮರುವೈ, ಡೆಂಜಿ, ಮುರು ಮೀನ್, ಮದ್ಮಲ್, ಅಂಜಲ್, ಬೋಂಡಾಸ್ ಒವು ಬೋಡು ಬಲೆ... ಅಕ್ಕ... ಗೆತೊನುಲೇ... ಅಣ್ಣಾ..." ಅರೆ ಇದು ಮೀನು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ ಬರುವ ನಿತ್ಯ ಮಾತುಗಳಲ್ವಾ ಅಂದುಕೊಂಡ್ರಾ? ಹೌದು, ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಬೇರೇ ಏನೇ ಕೊಳ್ಳಲು ಹೋಗಿದ್ದರೂ ಮೀನು ಮಾರಾಟಗಾರರು ನಮ್ಮ ಚಿತ್ತ ಅವರತ್ತ ಸೆಳಿತಾರೆ. ಮೀನು ತಿನ್ನದವರೂ ಅತ್ತ ನೋಡಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬರುತ್ತದೆ!

ಮೀನು ಮಾರಾಟ ಕರಾವಳಿಯ ಪ್ರಮುಖ ಉದ್ಯಮ. ಮಳೆಗಾಲದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಸಮಯ ಸಾವತ್ರಿಕ ರಜೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಉಳಿದೆಲ್ಲಾ ಋತುಗಳು ಮೀನು ಮಾರಾಟಗಾಗರರಿಗೆ ಹಬ್ಬದ ಸಮಯ. ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಜಾವ ಕಡಲತಡಿಗೆ ಬರುವವರು ಆಗಷ್ಟೇ ಬೋಟುಗಳು ಇಳಿಸುವ ಮೀನಿನ ಬಾಕ್ಸ್ ಗಳನ್ನು ತಾಮುಂದು ಎಂಬಂತೆ ಮುಗಿಬಿದ್ದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂದರ್ಭ ಕೊಳ್ಳುಬಾಕರಿದ್ದಾಗ ಏಲಂ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ತಮ್ಮ ಆ ದಿನದ ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ತಮ್ಮ ಸಾಮಥ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ತಂದ ವಾಹನಗಳಲ್ಲಿ ಮೀನು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಬೆಳಕು ಹರಿದಾಗ ತಮ್ಮೂರಿನ ಕಡೆ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸುತ್ತಾರೆ.

ಮತ್ತೆ ಶುರು ಆ ದಿನ ವ್ಯಾಪಾರ. ಸೈಕಲ್ - ಬೈಕು - ರಿಕ್ಷಾ - ಟೆಂಪೋಗಳಲ್ಲಿ ಮೀನು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಊರಿನ ಅಷ್ಟ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೂ ತಮ್ಮ ಮುಖ ತೋರಿಸ್ತಾರೆ. ಪೋಂ... ಪೋಂ... ಪೀ..... ಎಂದು ಹಾರ್ನ್ ಬಾರಿಸುತ್ತಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಕರಾವಳಿಯ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಂಸಹಾರಿಗಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀ ದಿನ ಬೇರೆ ಏನೇ ಸಾರು ಮಾಡಿದ್ದರೂ ಮೀನು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಮೀನು ಇಲ್ಲದೇ ಊಟ ಸೇರದ ಎಷ್ಟೋ ಮಂದಿ ಇದ್ದಾರೆ!

ಮೀನು ವ್ಯಾಪಾರ ಕರಾವಳಿಯನ್ನು ರಾಜ್ಯದ ಇತರ ಜಿಲ್ಲೆ - ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೂ ಸಂಪರ್ಕದ ಕೊಂಡಿ ಬೆಳೆಸಿದೆ. ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಇತರ ಜಿಲ್ಲೆಗಳ ಜನರಿಗೆ ಕಡಲ ಮೀನಿನ ರುಚಿ ತಾಗಿಸಿದ್ದು ಕರಾವಳಿ ಜಿಲ್ಲೆಯೇ. ಬೆಂಗಳೂರಿನವರೆಗೂ ಕರಾವಳಿಯ ಮೀನಿನ ಲಾರಿಗಳು ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತವೆ. ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಇವೆಲ್ಲಾ ತುರ್ತು ಸೇವೆಗಳು. ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಜಾವ 4-5 ಗಂಟೆಗೆ ದಕ್ಕೆ(ಬಂದರು) ಬಿಟ್ಟ ವಾಹನಗಳು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ರಾಜ್ಯದ ಇತರ ಭಾಗಗಳನ್ನು ತಲುಪಿರುತ್ತದೆ! ಶೀತಲೀಕರಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹೊಂದಿದ ವಾಹನಗಳೂ ಇದೆ. ಅವುಗಳು ಹೊರ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಮೀನು ಸಾಗಿಸುತ್ತವೆ. ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮೀನು ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದುಬಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕೆ.ಜಿ.ಗೆ 40ರೂ. ಇದ್ದುದು ಅಲ್ಲಿ 100ರೂ. ದಾಟಿರುತ್ತದೆ!

ಇದೊಂದು ರಫ್ತು ಉದ್ಯಮವೂ ಹೌದು. ಏಟೆ, ಅಂಜಲ್ನಂತಹಾ ದುಬಾರಿ ಮೀನುಗಳನ್ನು ಸಂಸ್ಕರಿಸಿ ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿ ವಿದೇಶಗಳಿಗೂ ರಫ್ತು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕರಾವಳಿಯ ಮೀನಿಗೆ ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಬೇಡಿಕೆಯೂ ಇದೆ. ಕರಾವಳಿ ಜನತೆಗೆ ಅತಿಥಿಗಳು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಇತರ ಮಾಂಸದಡುಗೆ ಮಾಡುವುದು ಅಭ್ಯಾಸ. ಆದರೆ ಕರಾವಳಿ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಇತರ ಊರಿನ ಜನತೆ ಕರಾವಳಿಗೆ ಬಂದರೆ ಮೀನು ಬೇಕು ಅಂತಾರೆ. ಮೀನಿನ ರುಚಿ ಅವರ ನಾಲಗೆಗೆ ಹಿಡಿಸಿದೆ. ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಮೀನು ಉದ್ಯಮ ಒಂದು ವರ್ಗದ - ಧರ್ಮದ ಜನತೆಗೆ ಸೀಮಿತವಾದ ಉದ್ಯಮ ಎಂಬ ಮನೋಭಾವ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಆ ಭಾವನೆ ಹೋಗಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ವರ್ಗದ ಜನತೆಯೂ ಈ ಉದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಪ್ರಮುಖ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೀನು ಮಾರಾಟಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಮಳಿಗೆಗಳನ್ನೇ ತೆರೆಯಲಾಗಿದೆ. ಕರಾವಳಿಯನ್ನೇ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಚಿತ್ರಸಿದ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮೀನು ಉದ್ಯಮ ನಲಿದಾಡಿದೆ. ಗಿರೀಶ್ ಕಾಸರವಳ್ಳಿಯವರ ಗುಲಾಬಿ ಟಾಕೀಸೂ ಮೀನು ಉದ್ಯಮದ ಸಂಕಷ್ಟಗಳ ಸುತ್ತ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದ್ದೇ ಇದಕ್ಕೊಂದು ಉತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆ.

"ಮೀನು ಮಾರಾಟ ಲಾಭದಾಯಕ ಉದ್ಯಮ ಹೌದು. ಆದರೆ ಸಣ್ಣ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿಗೆ ಇದು ಕೆಲವೊಮ್ಮ ದೊಡ್ಡ ಹೊಡೆತ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಇಂದು ತಂದ ಮೀನು ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಖಾಲಿಯಾಗದಿದ್ದರೆ ಕೈ ಸುಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಶೀತಲೀಕರಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರದಿರುವುದರಿಂದ ಕೊಳೆತು ನಾರುವುದರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಲು ಬಿಸಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಮೀನು ವ್ಯಾಪಾರಿ ಆರಿಫ್.

"ಮೀನು ಇಲ್ಲದೇ ಊಟ ಮಾಡದ ಜನ ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಹಲವು ಹೋಟೆಲ್ ಗಳು ಮೀನಿನ ಊಟ ಎಂದು ಗ್ರಾಹಕರನ್ನು ತಮ್ಮತ್ತ ಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಮೀನು ತಿಂದು ಜನ ಸಂತೃಪ್ತರಾಗುವಷ್ಟು ಮೀನು ಉದ್ಯಮಿಗಳ ಬದುಕು ಸಂತೃಪ್ತವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದದ್ದೇ. ಈ ಉದ್ಯಮದ ಏಳು ಬೀಳುಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಲಿಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇರುವ ಬಂದರು ಇಲಾಖೆ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸಿದರೆ ಉತ್ತಮ" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಮೀನು ಉದ್ಯಮಿ ಸತೀಷ್.

ಬಡತನದ ಸವಿ ಉಣಿಸುವ ರಂಜಾನ್...

2010-08-12T07:03:00.002+05:30

ಇದು ಮುಸ್ಲಿಮನ 'ಮೇರೀ ಜಾನ್' !

ಮುಸ್ಲಿಂ ಬಾಂಧವರ ಪವಿತ್ರ ಮಾಸ ರಂಜಾನ್ ಮತ್ತೆ ಬಂದಿದೆ. ಸ್ವರ್ಗದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿರುವ ಪವಿತ್ರ ಮಾಸವೂ ಇದು ಎಂಬ ಪ್ರತೀತಿಯೂ ಇದೆ. ರಂಜಾನ್ ಹಿಜರಿ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್ ನ ಒಂಭತ್ತನೇ ತಿಂಗಳು. ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥ ಕುರ್ಆನ್ ಭೂಮಿಗೆ ಅವತರಿಸದ್ದೂ ಇದೇ ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ. ಈ ತಿಂಗಳು ಪೂರ್ತಿ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಉಪವಾಸ ಮಾಡುವುದು ಕಡ್ಡಾಯ. ಮುಸ್ಲಿಮನೋರ್ವ ಪಾಲಿಸಬೇಕಾದ ಐದು ಮುಖ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸ ಮಾಡುವುದು ಒಂದು.
ಸೂರ್ಯೋದಯದ ಮೊದಲು ಸಹರಿ(ಬೆಳಗ್ಗಿನ ನಮಾಝ್ ಗಿಂತ ಮೊದಲು, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಜಾವ 3 ರಿಂದ 4.30) ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಉಂಡು ಉಪವಾಸ ವ್ರತ ಆರಂಭಿಸುವ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಸೂರ್ಯಾಸ್ತಮಾನವಾದಾಗ ಇಫ್ತಾರ್ ಮೂಲಕ ಉಪವಾಸ ತೊರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಸಮಾನತೆ, ಸಹೋದರತೆ, ದಾನ - ಧರ್ಮಗಳಿಗೆ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾದ ರಂಜಾನ್ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ಭಾಂಧವರು ಉಪವಾಸವನ್ನು ವ್ರತದಂತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಾರೆ. ರಂಜಾನ್ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮನೋರ್ವ ಅಲ್ಲಾಹನನ್ನು ಎಷ್ಟು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾನೋ ಅಷ್ಟು ಆತನ ಪರಲೋಕದ ಯಶಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೆ ಅದರ 70 ಸಾವಿರ ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರತಿಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ದಾನ ಮಾಡುವ ಕೈಗಳು ರಂಜಾನ್ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಣಸಿಗುವುದು.
ರಂಜಾನ್ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಎಂದಿನಂತೆ ಕುರ್ಆನ್ ಪಠಣ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇಡೀ ಕುರ್ಆನನ್ನು ಒಂದು ಸಾರಿ ಓದಿದರೆ ಅದಕ್ಕೆ 'ಖತಂ' ಎಂದು ಹೆಸರು. ಕೆಲವರು ಮೂರರಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ಕುರ್ಆನ್ ಪೂರ್ತಿ ಪಠಣ ಮಾಡುವುದು ಈ ಮಾಸದ ವಿಶೇಷತೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು.
ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿರುವ ರಾತ್ರಿ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವ ಲೈಲತುಲ್ ಖದ್ರ್ ನ ರಾತ್ರಿ ರಂಜಾನ್ ಮಾಸದಲ್ಲೇ ಬರುತ್ತದೆ. 21 ನೇ ಉಪವಾಸದಿಂದ 27ರ ಉಪವಾಸದೊಳಗಿನ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಲೈಲತುಲ್ ಖದ್ರ್ ನ ರಾತ್ರಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದು ಇಂತಹುದೇ ರಾತ್ರಿ ಎಂದು ನಿಖರವಾಗಿ ಹೇಳಲು ಅಲ್ಲಾಹನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಪ್ರವಾದಿ ಮುಹಮ್ಮದರು ಒಂದೆಡೆ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ತಿಂಗಳ ಪೂರ್ತಿ ನಮಾಝ್, ತಸ್ಬೀಹ್ ಪಠಣದಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವ ಮುಸ್ಲಿಮರು ರಂಜಾನಿ ನ 27ನೇ ರಾತ್ರಿ(ಲೈಲತುಲ್ ಖದ್ರ್)ಯಂದು ಅದನ್ನು ಅಲ್ಲಾಹನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ರಂಜಾನ್ ಮಾಸದ 15 ದಿನದ ಮೊದಲು ಬರಾಅತ್ ನಂದು ತೆರೆಯುವ ಸ್ವರ್ಗದ ಬಾಗಿಲು ಲೈಲತುಲ್ ಖದ್ರ್ ನ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದ ನಂತರ ಮುಚ್ಚುತ್ತದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯೂ ಇದೆ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಸೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಲೈಲತುಲ್ ಖದ್ರ್ ನ ರಾತ್ರಿ ತಡ ರಾತ್ರಿಯವರೆಗೂ ವಿಶೇಷ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ತಸ್ಬೀಹ್ ನಮಾಝ್ ಗಳು ನಡೆಯುತ್ತದೆ.
ರಂಜಾನ್ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮುಸ್ಲಿಂ ಬಾಂಧವರು ಐದು ಹೊತ್ತಿನ ನಮಾಝಿಗೂ ಮಸೀದಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಒಟ್ಟಾಗಿ 30 ತಿಂಗಳ ಉಪವಾಸವನ್ನು 3 ಭಾಗವಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿನ ಝಿಕ್ರ್ ಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಎಷ್ಟು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವೋ ಅಷ್ಟು ಬಾರಿ ಹೇಳಲೇಬೇಕು. ಮುಸ್ಲಿಂ ಬಾಂಧವರ ಹೊಟೇಲ್ ಉದ್ಯಮ ರಂಜಾನ್ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಂಜೆ 3ರ ವರೆಗೆ ಮುಚ್ಚಿರುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಇಫ್ತಾರ್ ತಯಾರಿಗಾಗಿ ತೆರೆಯುತ್ತದೆ.
ರಂಜಾನ್ ಸಮಯ ಬಂತೆಂದರೆ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಅದರ ಪೂರ್ವ ತಯಾರಿ ಬಹು ಜೋರಾಗಿ 'ವ್ಯಾಪಾರಿ'ಗಳು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರದ ಸಿಂಪಲ್ ಟ್ರಿಕ್ಸ್ ನಂತೆ ದಿನವಹಿ ಸಾಮಾನು(ತರಕಾರಿ, ಹಣ್ಣು - ಹಂಪಲು)ಗಳಿಗೆ ಬೇಡಿಕೆ ಹೆಚ್ಚುವುದರಿಂದ ತನ್ನಿಂತಾನೇ ಬೆಲೆಯೂ ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಖರೀದಿಸಲು ಯಾರೂ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಒಳಗುಟ್ಟು ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿಗೂ ತಿಳಿದಿರುವುದರಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ಸುಗಮವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ನಗರಗಳಲ್ಲಿನ ಮಸೀದಿಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಸಂಜೆ ಐದಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಫಟಾಫಟ್ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಸಮೋಸ, ಖರ್ಜೂರ, ಹಣ್ಣು ಹಂಪಲು, ಶರಬತ್ತು ಏನು ಬೇಕೋ ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲೇ ತಯಾರಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
ಇಫ್ತಾರ್ ರಂಜಾನಿನ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಶೇಷತೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ರಂಜಾನ್ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಇಫ್ತಾರ್ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಯಾರೇ ಮುಸ್ಲಿಂ ಬಾಂಧವರು ಬಂದರೂ ಅವರನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಸತ್ಕರಿಸಿ ಕಳುಹಿಸುವುದು ಉತ್ತಮ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹದೀಸ್ ಹೇಳಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇಫ್ತಾರ್ ಸಮಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮಸೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಭರ್ಜರಿ ತಯಾರಿಗಳು ನಡೆದಿರುತ್ತದೆ. ಬಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಇಫ್ತಾರ್ ಮೂಲಕ ಉಪವಾಸ ತೊರೆಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇಫ್ತಾರ್ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ತಯಾರಿಸಲಾಗುವ ಖಾದ್ಯಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಒಂದು ರೀತಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಬ್ಬ. ಸೀರ್ ಕುರ್ಮಾ, ಶರಬತ್(ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಮ ಕಸ್ತೂರಿ),ಹಣ್ಣಿನ ಜ್ಯೂಸ್,ಸಮೋಸ, ಖರ್ಜೂರದ ಜೊತೆಗೆ ಹತ್ತಾರು ಬಗೆಯ ಹಣ್ಣುಗಳು ತುಂಬಿರುವ ಇಫ್ತಾರ್ ಕೂಟದ ಸವಿ, ಸವಿದವನಿಗೇ ಗೊತ್ತು. ಬಳಿಕ ಮಗ್ರಿಬ್ ನಮಾಝ್ ನಿರ್ವಹಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಾಂಸದಡುಗೆಯ ಜೊತೆಗೆ ರೊಟ್ಟಿ ಸವಿಯಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಬಳಿಕ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುವ ಮುಸ್ಲಿಂ ಬಾಂಧವ ಬಾಂಗ್ ಕೇಳಿದಾಗ ಆ ದಿನ ಕೊನೆಯ ಐದನೇ ಹೊತ್ತಿನ ಇಶಾ ನಮಾಝ್ ಗಾಗಿ ಮಸೀದಿಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಹದ್ದಾದ್ ನ ಜೊತೆ ನಮಾಝ್ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ರಂಜಾನಿನ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಒಂದು ಸಾರಿ ಎರಡರಂತೆ 10 ಸಾರಿ ತರಾವೀಹ್ ನಮಾಝ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ 3 ರಖತ್ ಗ ಳ ವಿತ್ರ್ ನಮಾಝ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇಫ್ತಾರ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಬಿರಿಯುವಂತೆ ತಿಂದಿದ್ದರೆ ಈ ನಮಾಝ್ ಮುಗಿಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಕರಗಿ ನೀರಾಗುತ್ತದೆ. ಬೆವರಿನ ಹನಿಗಳು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿರುತ್ತದೆ. ಹೆಂಗಸರು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಈ ನಮಾಝ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
ರಂಜಾನ್ ಕೇವಲ ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಯಾಮದಲ್ಲಿ ಆಚರಿಸುವ ಹಬ್ಬ ಅಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಅದರದ್ದೇ ಆದ ಮಾನವೀಯ ಆಯಾಮವೂ ಇದೆ. ಹಲವು ಗಂಟೆಗಳ ಉಪವಾಸದ ನಂತರ ತಿಂದರೂ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಏರು ಪೇರು ಮಾಡದ, ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಜೀವಸತ್ವ ಕೊರತೆ ಆಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಈ ಪದ್ದತಿಯನ್ನು ವಿಶ್ವದೆಲ್ಲೆಡೆ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ದೇಹ ದಂಡನೆಯಂತೆ ನಡೆಯುವ ಈ ಹಬ್ಬ ಚಂದ್ರ ದರ್ಶನದಂತೆ 29 ಅಥವಾ 30 ಉಪವಾಸದ ಬಳಿಕ ಈದ್ ಉಲ್ ಫಿತ್ರ್ ನ ಜೊತೆಗೆ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅಂದು ಬಡವರಿಗೆ ಅಕ್ಕಿ-ಆಹಾರ, ಬಟ್ಟೆ ಸಾಮಾಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಉಳ್ಳವರು ದಾನ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
3 ಹೊತ್ತು ಸರಿಯಾಗಿ ಹೊಟ್ಟೆಗಿಲ್ಲದ ಬಡವರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅತೀ ಶ್ರೀಮಂತನಿಗೂ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ರಂಜಾನ್ ತಿಂಗಳು ತಿಳಿಸಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಆ ಮೂಲಕ ಬಡವರ ಏಳಿಗೆಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ.

ರೈನ್ ಕೋಟಾಯಣ.....

2010-08-01T22:01:00.002+05:30

ಬೈಕ್ ಯಾವತ್ತೂ ಜಾಲಿ ರೈಡ್ ಗೆ ಫೇಮಸ್. ಬೈಕ್ ಇದ್ರೆ ಬೇಕಾದ ಟೈಮಿಗೆ ಹೋಗಬಹುದು ಬೇಕಾದ ಟೈಮಿಗೆ ಬರಬಹುದು ಎಂಬುದು ಯುವಜನತೆ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಸುಲಭ ವಿಧಾನ. ಆಫೀಸ್ ಗೆ ಹೋಗಲು ಯಾವತ್ತೂ ಲೇಟಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಿರಿತಲೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಸಹವಾಸ ಉಸ್ಸಪ್ಪ ಎಂದು ಬೈಕ್ ನಲ್ಲಿ ಸುಯ್ಯನೆ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಪಾಸ್ ಮಾಡುವ ಶಾರ್ಟ್ ಕಟ್ ವಿಧಾನ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಫುಲ್ ಖುಷ್ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಕಾಲೇಜು ಹೋಗುವ ಹುಡುಗಿಯೂ ಸಿಟಿ ಬಸ್ ನಲ್ಲಿ ಉಸಿರುಗಟ್ಟುವಂತೆ ನಿಂತುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸ್ಕೂಟಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದೇ ಉತ್ತಮವೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ.

ಎಲ್ಲಾ ಸರಿ ಸ್ವಾಮಿ ಆದರೆ ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಇವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಕೊಡೆ ಹಿಡಿಯಲು ಆ ಪರಮಾತ್ಮ ಬರುತ್ತಾನಾ ಎಂದು ಕೇಳಬೇಡಿ. ಇದೆಯಲ್ಲಾ ರೈನ್ ಕೋಟ್. ಹ್ಮ್... ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ರೈನ್ ಕೋಟ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ರೈಡ್ ಮಾಡುವಾಗ ಸಿಗುವ ಮಜಾ ಕೊಡೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನಡೆದಾಡುವಾಗಲು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಜಾಕೆಟ್ ಝಿಪ್ ಹಾಕಿ, ಪ್ಯಾಂಟ್ ಎಕ್ಸ್ೞ್ೞ್ ಲೇಟರ್ ಕೊಟ್ಟರೆ ಹೊರಗಡೆ ಎಷ್ಟೇ ಮಳೆ ಇದ್ದರೂ ಲೋಕದ ಪರಿವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೋ ಗಾಜಿನ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಕೂತು ಮಳೆಯನ್ನು ನೋಡಿದ ಹಾಗಾಗುಗುತ್ತದೆ.

ರೈನ್ ಕೋಟ್ ನಲ್ಲೂ ಹಲವಾರು ವಿಧವಿದೆ. ಕಾಲೇಜು ಹೋಗುವ ಹುಡುಗ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ ಆಫೀಸ್ ಗೆ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ನಾರಿಯೂ ರೈನ್ ಕೋಟ್ ತೊಡುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ರೈನ್ ಕೋಟ್ ತಯಾರಕರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಜಾಕೆಟ್ - ಪ್ಯಾಂಟ್, ಕೋಟ್ ರೀತಿಯ ರೈನ್ ಕೋಟುಗಳು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತವೆ. ಕಾಲೇಜು - ಆಫೀಸುಗಳಿಗೆ ಹೋಗುವ ನಾರಿಯರಂತೂ ಉದ್ದನೆಯ ಕೋಟ್ ರೀತಿಯ ರೈನ್ ಕೋಟ್ ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ಬಟನ್ ಗಳನ್ನು ಹಾಕಿದಷ್ಟೇ ವೇಗವಾಗಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಕಳಚಬಹುದು. ಲೇಟಾಗಿದ್ರೂ ರೈನ್ ಕೋಟ್ ಬೈಕ್ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಹೋಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಜಾಕೆಟ್ ಪ್ಯಾಂಟ್ ತೊಟ್ಟರೆ ಅದನ್ನು ಕಳಚುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಬೆಲ್ಟ್ ಸ್ಯಾಂಡಲ್ ಹಾಕಿದ್ದರಂತೂ ಚಪ್ಪಲಿ ತೆಗಿಯಲೇಬೇಕು. ಒಂಟಿ ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಸ್ವಲ್ಪ ಸರ್ಕಸ್ ಮಾಡಲೇಬೇಕು. ಸರ್ಕಸ್ಸು ಒಂಟಿಕಾಲು ಏನೇ ಇರಲಿ. ಈ ರೀತಿಯ ರೈನ್ ಕೋಟ್ ತೊಟ್ಟರೆ ಬೆಚ್ಚನೆ ಇರಬಹುದು. ರೈನ್ ಕೋಟ್ ಒಳಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ನೀರು ಬರುವುದಿಲ್ಲ.

ರೈನ್ ಕೋಟ್ ನಲ್ಲಿ ಗಂಡಸರಿಗಾಗಿ - ಹೆಂಗಸರಿಗಾಗಿ ಎಂದೇನೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಕೋಟಾಗಳಿಲ್ಲ. ಕೋಟು ಬೇಕಾದರೆ ಕೋಟು - ಜಾಕೆಟ್ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಬೇಕಾದರೆ ಜಾಕೆಟ್ ಪ್ಯಾಂಟು ಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಬ್ಯೂಸಿ ಮನುಷ್ಯರೆಲ್ಲಾ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕೋಟು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ರೈನ್ ಕೋಟು ಸೀಸನ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ರೆಡಿಮೇಡ್ ಮಳಿಗೆಗಳು ರೈನ್ ಕೋಟು ಮಳಿಗೆಗಳಾಗುಗುತ್ತವೆ. ಫೂಟ್ ಪಾಟ್ ಗಳೂ ಮಾರಾಟ ಮಳಿಗೆಗಳಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತವೆ. ಫುಟ್ ಪಾಟ್ ನಲ್ಲಾದರೆ ಚೌಕಾಶಿಯೂ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ರೈನ್ ಕೋಟ್ ಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಬಾಳಿಕೆ ಬರುವಂತಹವು ಬೇಕಾದರೆ ಅವುಗಳ ಬೆಲೆ ಸಾವಿರ ರೂ.ಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಮೇಲಿರುತ್ತದೆ.

ರೈನ್ ಕೋಟ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ರೈಡ್ ಮಾಡುವಾಗ ಮಳೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದಷ್ಟು ಕೊಡೆ ಹಿಡಿದು ನಡೆದಾಡಿದಾಗಲೂ ಅನುಭವಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಒಂದೇ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಅನುಭವ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಶರ್ವಾನ್. ರೈನ್ ಕೋಟ್ ಕಥೆ ಇಲ್ಲಿಗೇ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ಮಕ್ಕಳು ಭಾರವಾದ ಬ್ಯಾಗ್ ಜೊತೆ ಛತ್ರಿ ಹಿಡಿಯುವ ಕಷ್ಟ ಪಡುವುದು ಬೇಡ ಎಂದು ಅವರಿಗೂ ರೈನ್ ಕೋಟ್ ಕೊಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಾ ಬರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ರೈನ್ ಕೋಟ್ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸು ಹಿರಿತಲೆಗಳಿಗೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಮಳೆಯ ನೆನಪನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬಿಚ್ಚಿಸುವ ರೈನ್ ಕೋಟ್ ಗೆ ಹ್ಯಾಟ್ಸ್ ಆಫ್ ಎನ್ನಲೇ ಬೇಕಲ್ವಾ?

ಕಂಬಳಿ ಬೇಕಾ..... ಕಂಬ್ಳಿ....

2010-07-30T22:29:00.000+05:30

ಮಳೆಗಾಲ ಶುರುವಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಕೆಲವು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಅತಿಥಿಗಳು ಮನೆ ಮುಂದೆ ಹಾಜರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಮಳೆಗಾಲಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಸಾಮಾಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ತಂದು ಮುಟ್ಟಿಸುವ ಇವರು ಜನಮನವನ್ನೂ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಕರೆಯದೇ ಬರುವ ಇಂತಹ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತರಲ್ಲಿ ಕಂಬಳಿ ಮಾರುವವರೂ ಪ್ರಮುಖರು.
ಎರಡು ಮಳೆ ಬಿದ್ದು ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ಇನ್ನೂ ಮಾಯವಾಗಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇವರ ದಂಡು ಹಾಜರ್. ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗಿನ ಮೊದಲ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಇವರೇ ಆವರಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಮೊದಲನೇ ಸಾರಿ ಆ ಬಸ್ಗೆ ಹತ್ತಿದವರಿಗೆ ತಾನೇನೂ ಉತ್ತರ ಭಾರತದಲ್ಲಿದ್ದೇನಾ ಎಂದು ಅಚ್ಚರಿಯಾದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇವರು ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ಕಂಬಳಿ - ಬೆಡ್ಷೀಟ್ ಗಳ ಮೂಟೆ ಹೊತ್ತು ಒಂದು ಊರಿನ ಅಷ್ಟ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೂ ಮುಖ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ವ್ಯಾಪಾರ ಕುದುರಿಸುತ್ತಾರೆ.
'ಕಂಬಳಿ..... ಕಂಬಳೀ.... 'ಎಂದು ತಮ್ಮದೇ ಧಾಟಿಯಲ್ಲೇ ಕೂಗಿ ಕರೆಯುವ ಇವರು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷೆಯನ್ನೂ ಅಷ್ಟೇ ವೇಗವಾಗಿ ಕಲಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. "ಅನ್ನಾ... ಕಂಬಲಿ ಬೇಕಾ? ತೆಗೆದುಕೊಲ್ಲಿ... ಬಹಲಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ" ಎಂದು ಅರ್ಧಂಬರ್ಧವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡುವ ಇವರು ಮಂಗಳೂರು, ಪುತ್ತೂರು, ಮೂಡಬಿದಿರೆ ಮುಂತಾದ ಕಡೆ ತಮ್ಮ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆರು ಗಂಟೆಗೆ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಬಿಡುವ ಇವರು ಮರಳಿ ಗೂಡಿಗೆ ಸೇರುವಾಗ ಸಂಜೆ ಆರು ಗಂಟೆ. ಇಂದು ಯಾವ ಊರಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಎಂದು ಮೊದಲೇ ಕ್ಯಾಂಪ್ ನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧಾರವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರಂತೆ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿದ್ದವರೆಲ್ಲಾ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಸ್ ಹತ್ತಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಪಾದಯಾತ್ರೆ ಶುರು.
ಮನೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬೇಡವೆಂದರೂ ತಮ್ಮ ಮಾತಿನ ಮೂಲಕ ಗ್ರಾಹಕರನ್ನು ಮೋಡಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಬೇಡ ಎಂದಾತನೂ ಅವರ ಮಾತಿನ ಬಲೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಕಂಬಳಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಕ್ಯಾಂಪ್ ನ ಮಾಲಿಕ ಕಂಬಳಿ ಮಾರಲು ಹೋಗುವವನಿಗೆ ನಿರ್ಧಿಷ್ಟ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಯಾವ ಕಂಬಳಿಗೆ ಎಷ್ಟು ರೂ.? ಎಷ್ಟಕ್ಕೆ ಮಾರಬೇಕು? ಅದರ ಲಾಸ್ಟ್ ರೇಟ್ ಎಷ್ಟು? ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಆ ಸೂಚನೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮೊತ್ತಕ್ಕೆ ಸೇಲ್ಸ್ ಮನ್ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿದರೆ ಅದು ಅವನಿಗೆ. ಕಂಬಳಿ ಸೇಲ್ಸ್ ಮನ್ ಗೆ ಊಟ ತಿಂಡಿ ವಾಸ್ತವ್ಯ ಎಲ್ಲಾ ಕೊಟ್ಟು ಕ್ಯಾಂಪ್ ಮಾಲೀಕರು ತಿಂಗಳಿಗೆ 7000 ರೂ. ಸಂಬಳ ನೀಡುತ್ತಾರೆ.
ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ರಾಜಸ್ತಾನ, ಹರಿಯಾಣ, ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶ, ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬರುವ ಇವರು ತಮ್ಮ ಊರನ್ನು ನೋಡುವುದು ವರ್ಷಕ್ಕೊಂದು ಬಾರಿ. ಕರ್ನಾಟಕದದಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಕಡಿಮೆಯಾದ ಕೂಡಲೇ ಕೇರಳ, ತಮಿಳುನಾಡು, ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶ ಹೀಗೆ ಮಳೆ ಬೀಸಿದ ಕಡೆ ಕೊಡೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಇವರು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ದೇಶದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗಳನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತೀ ಮನೆಯ ನೀರನ್ನೂ ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಒಂದು ಋತುವಿನ ಉದ್ಯೋಗವಲ್ಲ. ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ವೃತ್ತಿ. ಇವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಹದಿ ಹರೆಯದವರು. 14 ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಶಾಲೆಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಹೇಳಿ ಬಂದವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಗುಟ್ಕಾ ಜಗಿಯುವ ಇವರು ಕ್ಯಾಂಪ್ ಬಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ ನೀರನ್ನು ಹೊರತು ಪಡಿಸಿ ಬೇರೇನನ್ನೂ ಸೇವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಡೆದು ಆಯಾಸವಾದರೆ ಮರದಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಶ್ರಮಿಸಿ ಮುಂದಿನ ಊರಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ.
"ನೋಡೀ ಸಾಬ್... ನಾನು ರಾಜಸ್ತಾನದವನು. ನಮ್ಮ ಊರಿನಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಉಳಲು ಭೂಮಿಯಿದೆ. ಆದರೆ ನೀರಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಬೇಸಾಯ ಮಾಡುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭದ ಮಾತಲ್ಲ. ಅದು ಲಾಭದಾಯಕವೂ ಅಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಂಬಳಿ ಮಾರುವ ವೃತ್ತಿಗಿಳಿದಿದ್ದೇವೆ. ಏನಿಲ್ಲವೆಂದರೂ ತಿಂಗಳ ಖರ್ಚು ಹೋಗಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಬಳ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಸಂಜೆ ಕ್ಯಾಂಪ್ಗೆ ಹೋದ ಬಳಿಕ ಗೋಧಿ ರೊಟ್ಟಿ, ಪಲ್ಯ ಮಾಡಿ ತಿನ್ನುತ್ತೇವೆ" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಕಂಬಳಿ ಮಾರುವ ರಾಜಸ್ತಾನ ಮೂಲದ ರಾಜು.
ಅಗೋ ನೋಡಿ ನಿಮ್ಮ ಮನೆ ಪಕ್ಕ ಯಾರೋ ಕಂಬಳಿ... ಕಂಬಳಿ... ಎನ್ನುವುದು ಕೇಳುತ್ತಿದೆ. ಖರೀದಿಸಿದಿದ್ದರೂ ಒಮ್ಮೆ ಅವನ ಜೊತೆ ಮಾತಿಗಿಳಿಯಿರಿ.. ಹೊಸ ಅನುಭವ ಏನಾದರೂ ಸಿಕ್ಕೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಪೇರೆಂಟ್ಸ್, ಅಟೆಂಶನ್ ಪ್ಲೀಸ್...

2010-03-19T21:47:00.003+05:30

ಮೊನ್ನೆ ದ್ವಿತೀಯ ಪಿಯುಸಿ ಎಕ್ಸಾಂ ಶುರುವಾದ ದಿನ. ಕಾಲೇಜಿನಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ನೋಡಿದ್ರೆ ಕಾಲ್ ಲೊಗೋ ತುಂಬಾ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಮಿಸ್ಡ್ ಕಾಲ್ ಗಳು. ಅಯ್ಯೋ ಯಾಕಪ್ಪಾ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ತಿರುಗಿ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದರೆ ಅವನ ಗದ್ಗದಿತ ಕಂಠದಿಂದ ಮಾತುಗಳು ಹೊರಳುತ್ತಿದ್ದವು. "ಇವತ್ತು ಕೆಮಿಸ್ಟ್ರಿ ಎಕ್ಸಾಂ ಇತ್ತು ಕಣೋ. ಈಗ ಪ್ಯಾಟರ್ನ್ ಚೇಂಜ್ ಆಗಿರೋ ವಿಚಾರ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಎಂಟೆಪ್ಟ್ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಪೂರ್ತಿ ಮಾಡಲಿಕ್ಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬಹುಷಃ ಐದು ಅಂಕ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಬೇಸರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದೆ. ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದ ಹಾಗೆ ಬೈದರು. ಮುಂದೆ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಗೆ ಸೀಟ್ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೆ ಏನ್ಮಾಡ್ತಿಯಾ ಅಂತ ಕೂಗಾಡಿದ್ರೂ ಕಣೋ" ಎಂದ. ನನಗೆ ಅವನ ತಳಮಳ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಒಮ್ಮೆ ನಗೂ ಬಂತು. ಕೇವಲ 100 ಅಂಕಗಳಲ್ಲಿ 5 ಅಂಕ ಮಿಸ್ ಆಯಿತು ಅಂತ ಹೇಳುವ ಆತನಿಗೆ ನನ್ನಷ್ಟು ಕಾನ್ಫಿಡೆಂಟ್ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ತಲೆತಿಂದರೆ 5 ಏನೂ 25 ಅಂಕ ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ಯಾವತ್ತೂ ಎಕ್ಸಾಂ ಹಾಲ್ ನಿಂದ ಹೊರ ಬಂದ ನಂತರ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿಯೂ ಚಿಂತಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಪೇಪರ್ ನಲ್ಲಿ ಬರೆದ 'ಹಣೆ ಬರಹ' ಬರುತ್ತೆ ಅಂತ ಬಿಂದಾಸ್ ಆಗಿ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಆದರೂ ಸೌಜನ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಆತನಿಗೆ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಿದೆ.

ಇದು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬನ ಸಮಸ್ಯೆ ಅಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮಂದಿರೂ ತಮ್ಮ ಮಗ ಹೀಗೇ ಆಗಬೇಕು, ಇದನ್ನೇ ಕಲಿಬೇಕು. ಇದನ್ನೇ ಓದಬೇಕು, ಇಂತಿಷ್ಟೇ ಗಳಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಅವರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕುದುರೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿದ ಹಾಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಕನಸಿನ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಗ ಏನಾಗಬೇಕೆಂದು ಕೇಳುವುದನ್ನೇ ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ! ಎಲ್ಲ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಆಸೆ ಒಂದೇ. ನಮ್ಮ ಮಗ ಡಾಕ್ಟರ್ ಆಗಬೇಕು ಅಥವಾ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಆಗಬೇಕು. ಡಾಕ್ಟರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಆಚಿಗಿರುವ ಪ್ರಪಂಚದ ಕುರಿತು ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲ. ಬಹುಷಃ ಅವರಿಗೆ ಅದು ಗೊತ್ತಾಗುವುದೇ ಬೇಡ ಎಂಬ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯೂ ಅವರಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು.

ಇಂದು ಎಸ್ ಎಸ್ ಎಲ್ ಸಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿದು ರಿಸಲ್ಟ್ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಸೀಟಿ ಗಾಗಿ ಲಾಬಿಗಳೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಆರ್ಟ್ಸ್ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳುವವರೇ ಇಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಏನಿದ್ದರೂ ಸೈನ್ಸ್. ಅದೂ ಪಿಸಿಎಂಬಿ. ಅದಿಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೆ ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ ಶುರುವಾಗುತ್ತೆ ರಂಪಾಟ. ಆದರೆ ಹೀಗೆ ಸೀಟ್ ಬುಕ್ ಮಾಡುವ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿಯೂ ತನ್ನ ಮಗ/ಮಗಳಲ್ಲಿ 'ಮಗೂ ನಿನಗೆ ಮುಂದೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಆಸೆಯಿದೆ' ಎಂದು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಎಂತಾ ವಿಚಿತ್ರ ನೋಡಿ. ಮಗ/ಮಗಳು ಎಂದರೆ ಅವರ ಪಾಲಿಗೆ ರೋಬೊಟ್ ಅಥವಾ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಥರ. ನಾವು ಯಾವ ಇನ್ಸ್ಟ್ರಕ್ಷನ್ ಅದಕ್ಕೆ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ ಅದು ಅದನ್ನು ಪಾಲಿಸಬೇಕು. ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಅದು ನಮಗೆ ಬೇಡ. ಇರಬಹುದು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಬೇಕು, ಹೆಸರು ಗಳಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಕನಸಿನ ಗೋಪುರವನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ನಾವು ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವರಿಗೂ ಒಂದು ಬದುಕು, ಆಸೆ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ, ಕನಸು... ಹೀಗೆ ಇರುತ್ತದೆ ಅಲ್ವಾ? ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಸಹಕರಿಸುವ ಹೆತ್ತವರು ನಾವೇಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ.

ಹೀಗೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಯಂತ್ರ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ನಮ್ಮ ಕನಸುಗಳ 'ಒತ್ತಡ'ವನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಹೇರಿದಾಗ ಮುಂದೆ ಆಗುವುದೇ ಕರುಣಾ ಜನಕ ಕಥೆ. ಅದುವರೆಗೂ ಎಸ್ ಎಸ್ ಎಲ್ ಸಿ ಯವರೆಗೆ ಪ್ರೌಢರಾಗಿ ಬಂದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವರು ಪಿಯುಸಿಯಲ್ಲಿ ತಮಗಿಷ್ಟವಿಲ್ಲದ ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ್ ಗಳನ್ನು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟಲ್ಲದೇ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕಲಿಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಕಲಿತಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಫಲಿತಾಂಶ ನಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಮುಂದೆ ಫೇಲ್ ಆದಾಗ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೆದರಿ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಪಿಯುಸಿ ಕಲಿಯುವ ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸು ಇನ್ನೂ ಮುಗ್ಧತೆಯಿಂದಿರುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸು ಪರಿಪಕ್ವತೆ ಬರಲು ಅದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಸಮಯ ಬೇಕು. ಅದೇ ಪದವಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಫೇಲ್ ಸಮಸ್ಯೆ ಎದುರಾದಾಗ ಅವರಲ್ಲಿ ಹೀನಾಯ ಕೃತ್ಯಗಳೆಡೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ಹರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಜಗತ್ತು ವಿಶಾಲ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಶೇಕಡವಾದರೂ ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿರುತ್ತದೆ.

ಬದುಕು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಡಾಕ್ಟರ್ - ಇಂಜಿನಿಯರ್, ಪಾಸ್ - ಫೇಲ್, ಡಿಸ್ಟಿಂಕ್ಷನ್ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಅದರಾಚೆಗೂ ಒಂದು ಬದುಕಿದೆ. ಇಂದು ಸೈನ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆ ಮಾರ್ಕ್ ಪಡೆದವನೂ ಜೀವನದ ಪ್ರತೀ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲೂ ಒಳ್ಳೆ ಮಾರ್ಕ್ ಪಡಿತಾನೇಂತ ಏನು ಗ್ಯಾರಂಟಿ? ನೆಟ್ಟಗೆ ನೋಡಿದ್ರೆ ಸಚಿನ್ ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್ ಎಸ್ ಎಸ್ ಎಲ್ ಸಿ ಪಾಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಂದು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಧರ್ಮ, ಸಚಿನ್ ದೇವರು! ಸಚಿನ್ ಗೆ ಅವರ ತಂದೆ ರಮೇಶ್ ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್ ಸಚಿನ್ ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟದ್ದು, ಅವರ ನೆಚ್ಚಿನ ಸಂಗೀತ ಗಾಯಕನ ನೆನಪಿಗಾಗಿ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಸಾಹಿತಿ ರಮೇಶ್ ತೆಂಡೂಲ್ಕರ್ ಸಚಿನ್ ರನ್ನು ಗಾಯಕನಾಗು ಎಂದು ಫೋರ್ಸ್ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಮೊನ್ನೆ ಗ್ವಾಲಿಯರ್ನಲ್ಲಿನ ವಿಶ್ವದಾಖಲೆಯ ದಿಗ್ಗಜನನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲ ಕಳಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವೇನೋ! ಇಂಡಿಯನ್ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಟೀಂನಲ್ಲಿರುವ ಹಲವರು ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಮೆಟ್ಟಿಲೇ ಹತ್ತಿಲ್ಲ. ನಮ್ ಅಣ್ಣಾವ್ರು ಕಲಿತದ್ದು ನಾಲ್ಕನೇ ಕ್ಲಾಸ್. ಆದರೆ ಅವರಿಂದು ನಮ್ಮಿಂದ ಮರೆಯಾಗಿದ್ರೂ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಅವರ ಸಾಧನೆ ಇಂದಿಗೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದಂತಿದೆ. ಸಾಧನೆಗೆ ಛಲ ಬೇಕು. ಅದು ಸೈನ್ಸೇ ಆಗಿರಲಿ, ಕಾಮರ್ಸ್ ಆಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಆರ್ಟ್ಸ್ ಆಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಇನ್ಯಾವುದೇ ಕ್ಷೇತ್ರ ಆಗಿರಲಿ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಗೆಲ್ಲುವುದನ್ನು ಕಲಿಸುವ ನಾವು ಸೋಲುವುದನ್ನೂ ಕಲಿಸಬೇಕು.

ಆಗ ಗೆಲುವಿನ ರುಚಿ ಏನೂಂತ ಅವರಿಗೂ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಮೊನ್ನೆ ನನ್ನ ಅಚ್ಚು ಮೆಚ್ಚಿನ ಉಪನ್ಯಾಸಕರೊಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವರು ಈ ಬಗೆಗಿನ ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟರು. ಅವರ ಮಗನಲ್ಲಿ ಅವರು ಮೊನ್ನೆ ಮುಂದೆ ನೀನಾಗುತ್ತಿಯಪ್ಪಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದರಂತೆ. ಆಗ ಅವನು ನಾನು ಏನೂ ಮಾಡಲ್ಲ. ಜೀವನವನ್ನು ಖುಷಿಯಿಂದ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು ಎಂದನಂತೆ. ಅವನ ಆ ಉತ್ತರ ಕೇಳಿ ಇವರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಯ್ತು. 'ನನ್ ಮಗ ಹಾಗೆ ಇದ್ರೇ ನನಗೆ ಚಂದ' ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುವಾಗ ಅವರ ಮೊಗದಲ್ಲೊಂದು ಖುಷಿಯಿತ್ತು. ಬಹುಷಃ ಎಲ್ಲಾ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಲ್ಲಿ ಅಂತಹಾ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮನಸ್ಸು 'ಮೂಡ್'ಬೇಕು. ಆಗ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಯಂತ್ರಕ್ಕೂ ಒಂದು ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಕಂಡೀತು!

ಇದು ಟ್ರೆಡೀಷನಲ್ ಡೇ...

2010-03-17T22:34:00.003+05:30

ಪ್ರತೀ ದಿನ ಜೀನ್ಸ್-ಸಿಕ್ಸ್ ಪಾಕೇಟ್-ಲೋವೆಸ್ಟ್-ಪೆನ್ಸಿಲ್-ಲೆಗ್ಗಿಂಗ್ಸ್-ಪಟಿಯಾಲ ಪ್ಯಾಂಟ್, ಟೀ ಷರ್ಟ್ ಟೈಟ್ ಫಿಟ್, ಸಾವರಿಯಾ, ಮಝಕ್ಕಲಿ, ಫನಾ, ಚೋಲಿ, ಫ್ರಾಕ್, ಸ್ಲೀವ್ ಲೆಸ್ ಹೀಗೆ ವಿಭಿನ್ನ ಉಡುಪು ಧರಿಸುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪಂಚೆ-ಷರ್ಟ್, ಸೀರೆ ಉಟ್ಟು ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಬಂದರೆ? ಅಚ್ಚರಿ ಬೇಡ. ಇದು ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ 'ಟ್ರೆಡೀಷನಲ್ ಡೇ'ಯ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಝಲಕ್ ಅಷ್ಟೇ.ಟ್ರೆಡೀಷನಲ್ ಡೇ ? ಹಾಗೆಂದರೇನು ? ಎಂದು ತಲೆ ಕೆರಿಬೇಡಿ. ಉಳಿದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮನಬಂದಂತೆ ಉಡುಪು ಧರಿಸುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ನಾವೂ ಭಾರತೀಯರು, ನಮಗೂ ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇದೆ ಎಂದು ಅಪ್ಪಟ ಭಾರತೀಯ ಉಡುಪುಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವ ದಿನ ಟ್ರೆಡೀಷನಲ್ ಡೇ. ಅಂದು ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಭ್ರಮದ ವಾತಾವರಣ. ಬಟ್ಟೆ ಬರೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಚಪ್ಪಲಿಗಳೂ ಕೂಡ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸುವಂತಿರುತ್ತದೆ.

ಟ್ರೆಡೀಷನಲ್ ಡೇ ದಿನ ಕಾಲೇಜು ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ನಲ್ಲಿ ಫ್ಯಾಶನ್ ಶೋದಲ್ಲಿ ರಾಂಪ್ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಂತೆ ಕಾರಿಡಾರಿನಲ್ಲಿ ರೌಂಡ್ಸ್ ಹೊಡೆಯುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಒಂದು ಚಂದ. ಶುಭ್ರ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಪಂಚೆ ಉಟ್ಟ ಯುವಕರ ನಡಿಗೆಯ ಠೀವಿ, ಗಾಂಭಿರ್ಯ ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ ಹೇಳಿತೀರದು. ಇನ್ನು ಅದುವರೆಗೂ ಪಂಚೆ ಉಟ್ಟಿಲ್ಲದ, ಮೊದಲನೇ ಬಾರಿ ಉಡುತ್ತಿರುವವರು, ನಡಿಯುವಾಗ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಬಿಡುತ್ತೋ ಎಂದು ಸಂಕೋಚದಿಂದ, ಪಂಚೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನಡೆಯುವದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ನಗೆ ಹಬ್ಬ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಪಂಚೆಯೆಂದರೆ ಏನೆಂದೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತ ವರ್ಗ ಪಂಚೆ ಉಡಲು 'ಬಾಯ್ಸ್ ರೂಮ್'ನಲ್ಲಿ ಸಹಕರಿಸುವುದು ನೋಡಿದರೆ, ಆಪ್ತಮಿತ್ರರು ಎಂದರೆ ಹೀಗಿರಬೇಕು ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಪಂಚೆ ಎಳೆಯುವ ಪುಂಡಾಟಿಕೆ ಮಾಡುವುದು ಇದೆ.

ಹುಡುಗರಿಗೆ ನಾವೇನು ಕಮ್ಮಿಯಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ಅಮ್ಮ-ಅತ್ತಿಗೆ-ಆಂಟಿಯ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬರುವ ಲಲನಾಮಣಿಗಳ ಗತ್ತು ಕೇಳೋದೇ ಬೇಡ. ಕೈಯಲ್ಲೊಂದು ಸಣ್ಣ ಬ್ಯಾಗ್ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು, ಕ್ಯಾಟ್ ವಾಕ್ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ರೆ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಯಾವುದಾದ್ರೂ ಹೊಸ ಮೇಡಂ ಎಂಟ್ರಿ ಕೊಟ್ರಾ ? ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಸಂಷಯ. ಆಗಾಗ ತಮ್ಮ ಲುಕ್ ಮೈಂಟೇನ್ ಮಾಡೋದೇನೂ, ಸೀರೆ - ನೆರಿಗೆ ಸರಿಪಡಿಸುವ ಕಾಳಜಿಯೇನು ? ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟವರ ಪರಿಪಾಡಲಂತೂ ಪಂಚೆ ಉಟ್ಟವರಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲದರ ಜೊತೆಗೆ ಕೈಯಲ್ಲೊಂದು ಸಣ್ಣ ಕ್ಯಾಮರಾ. ಸ್ನೇಹಿತ ವರ್ಗದ ಜೊತೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತು ನಿಂತು ಪೋಸ್ ಕೊಟ್ಟು ಫೊಟೋ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ರೆ ಸಮಯ ಕಳೆಯೋದೆ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬದ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಿಸುವ ಟ್ರೆಡೀಷನಲ್ ಡೇಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲೇ ಭಿನ್ನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳಿವೆ. ಎಲ್ಲಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಟ್ರೆಡೀಷನಲ್ ಡೇಯಂದು ಪಂಚೆ ಅಥವಾ ಸೀರೆ ಉಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಸೀಮಿತ ವರ್ಗದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಅದರಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಜೀನ್ಸ್ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಜೊತೆ ಕುರ್ತಾ ಹಾಕಿ ಮಿಕ್ಸ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಟ್ರೆಡೀಷನಲ್ ಡೇ ಎಂದರೆ ಅದು ಅಪ್ಪಟ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸೂಚಕದಂತಿರಬೇಕು. ಅದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಭಾಗವಹಿಸಿಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಉಜಿರೆಯ ಎಸ್ ಡಿ ಎಂ ಕಾಲೇಜಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಪ್ರವೀಣ್ ಎನ್.

ಟ್ರೆಡೀಷನಲ್ ಡೇಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಇದೇ ಮೊದಲು. ಈ ರೀತಿಯ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವಾತಾವರಣದ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಟೈಟ್ ಫಿಟ್ ಡ್ರೆಸ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಸೆಖೆಯಲ್ಲಿ ಬೇಯುವುದಕ್ಕಿಂತ ಬಿಳಿ ಪಂಚೆ-ಅಂಗಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬರುವುದೇ ವಾಸಿ ಅಂತ ಕಾಣುತ್ತೆ. ಪ್ರತೀ ದಿನ ಅದೇ ಧಿರಿಸಲು ಧರಿಸಲು ಅವಕಾಶ ಕೊಟ್ರೆ ನಾನಂತೂ ಮಿಸ್ ಮಾಡದೇ ಹಾಕ್ತೇನೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಕಾಲೇಜೊಂದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಪದವಿ ಓದುತ್ತಿರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಕಾರ್ತಿಕ್.

ಇದು ಅಜ್ಜಿಯ 'ಅನ್ನ ದಾಸೋಹ'

2010-03-16T09:39:00.005+05:30

ಈಗ ಬೆಲೆಯೇರಿಕೆಯ ಸಮಯ. ತರಕಾರಿ ತಗೊಂಡ್ರೆ, ಬೇಳೆ ತೆಗದುಕೊಳ್ಳೋಕ್ಕಾಗಲ್ಲ. ಇದು ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದವರ ವ್ಯಥೆಯಾದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಕಥೆ ಕೇಳುವ ಹಾಗೇ ಇಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ದಿನಕ್ಕೆ ನೂರೈವತ್ತು ರೂ. ಕೂಲಿ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಅಕ್ಕಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಾ ಅಥವಾ ಬೇಳೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಾ ಅಥವಾ ಭವಿಷ್ಯದ ಕನಸಿಗೆ ಹಣ ಹೊಂದಿಸುವುದಾ? ಎಲ್ಲಿ ಹೋದ್ರೂ ಸಮಸ್ಯೆ ತಪ್ಪುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುವ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಕಷ್ಟ. ಈಗಿನ ಹೊಸ ಟ್ರೆಂಡ್ ನಿಂದಾಗಿ ಅವರು ಬುತ್ತಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು ಕನಸಿನ ಮಾತು. ಹೋಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಊಟ - ತಿಂಡಿಯ ಬೆಲೆ ಅಂತೂ ಕೇಳೋದೇ ಬೇಡ. ಕಾಫಿ ಕುಡಿದು ಬಿಲ್ ನೋಡಿ ಇಷ್ಟು ಕಾಷ್ಟ್ಲೀನಾ ಅನ್ನೋ ಕಾಲ ಇದು. ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಊಟ ರುಚಿ ಹಿಡಿದ್ರೂ ಆರೋಗ್ಯ ಕೈಕೊಡಿಸುತ್ತೆ ಎನ್ನವುದು ವಾಸ್ತವ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲೊಂದು ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಇದೆ, ಮಿತದರದಲ್ಲಿ ಶುಚಿ ರುಚಿಯಾಗಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಅಕ್ಷರ ದಾಸೋಹ ನಡೆಸುತ್ತಿದೆ.

ಹ್ಮ್... ಹೌದು ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಮಿತದರದಲ್ಲೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಊಟಕ್ಕೆ ಕೇವಲ 7 ರೂ! ಈ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ನೋಡಬೇಕಾದರೆ ಉಜಿರೆಯ ಅನುಗ್ರಹ ಆಂಗ್ಲಮಾಧ್ಯಮ ಶಾಲೆ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳಿಂದ 'ಅಜ್ಜಿ...' ಎಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಪೋಲಿನ್ ರೋಡ್ರೀಗಸ್ ಅವರ್ ಒನ್ ಮ್ಯಾನ್ ಆರ್ಮಿ ಸೇವೆ ಇದು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 12.30ಕ್ಕೆ ತರಗತಿ ಬಿಟ್ಟ ಕೂಡಲೇ ಮಕ್ಕಳು ಅಲ್ಲಿ ಹಾಜರ್. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಊಟಕ್ಕಾಗಿ ನೂಕು ನುಗ್ಗಲು ಆಗುವುದು ಇದೆ. ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬ ಊಟದ ಜೊತೆಗೆ ಎರಡು ಬಗೆಯ ಪಲ್ಯ ಹಾಗೂ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಚುರುಕುಟ್ಟಿದ ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಣಿಸುತ್ತದೆ. ಎಷ್ಟೇ ಮಕ್ಕಳು ಬಂದರೂ ಅವರನ್ನು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಭಾವಿಸಿ ಊಟ ಹಾಕುವ ಅಜ್ಜಿಯ ಸೇವೆ ನೋಡಿದರೆ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿ ಬರುತ್ತದೆ.

ದಿನವೊಂದಕ್ಕೆ 50ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಕ್ಕಳ ಹೊಟ್ಟೆ ತಣಿಸುವ ಅಜ್ಜಿ ಇನ್ನೂ ಇಳಿವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ದೇಹಕ್ಕೆ ಮುಪ್ಪಾದರೇನಂತೆ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮುಪ್ಪಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಮನೋಭಾವ ಅವರದ್ದು. ಹೆಚ್ಚಿನ 'ಛೋಟಾ' ಗಿರಾಕಿಗಳು ಅಜ್ಜಿಯ ಪ್ರೀತಿಯ ಸೇವೆಯಿಂದ ಸಂತೃಪ್ತರಾಗಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬುತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿ ಕೊಟ್ರೂ ಬೇಡವೆಂದು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ಅಜ್ಜಿಯ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಗೇ ಬರುತ್ತಾರೆ.

ಮಿತದರದಲ್ಲೂ ಡಿಸ್ಕೌಂಟ್ 'ಆಫರ್': ದಿನವೊಂದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಹೊತ್ತಿನ ಊಟಕ್ಕೆ 7 ರೂ. ಪಡೆಯುವ ಅಜ್ಜಿ, ಪ್ರತೀ ದಿನ ಊಟ ಮಾಡುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಡಿಸ್ಕೌಂಟ್ ಆಫರ್ ಕೂಡಾ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತೀ ದಿನ ಊಟ ಮಾಡುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ತಿಂಗಳಿಗೆ ಮುಂಗಡವಾಗಿ 120 ರೂ. ಪಾವತಿಸಿದರೆ ಊಟ ರಿಸರ್ವ್ ಆಗಿ ಲಭ್ಯ. ಭಾನುವಾರ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಉಳಿದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ವೇಳೆ ರಜೆಗಳು ಬಂದರೆ, ರಜಾ ದಿನದ ಹಣವನ್ನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಮರಳಿಸಲು ಅಜ್ಜಿ ಮರೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಒಂದು ರೂ.ಗೆ ಚಪಾತಿ-ಬಾಜಿ!: ಅಜ್ಜಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಈ ಸೇವೆ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದು ಸುಮಾರು 35 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ. ಆಗಿನ್ನೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹಿಟ್ಟಿಲ್ಲದ ಸಮಯ. ಶಾಲೆಗೆ ಬರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟ ಒದಗಿಸುವುದು ಕನಸಿನ ಮಾತು. ಅನುಗ್ರಹ ಶಾಲೆಯ ಬಳಿ ತಮ್ಮ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಗೂಡಂಗಡಿ ಇಟ್ಟು ವ್ಯಾಪಾರ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ 'ಅಜ್ಜಿ'ಗೆ ಮಕ್ಕಳ ಹೊಟ್ಟೆ ತಣಿಸುವ ಮನಸ್ಸಾಯಿತು. ಕೂಡಲೇ ಹೊಳೆದದ್ದು ಒಂದು ರೂ.ಗೆ ಚಪಾತಿ-ಬಾಜಿ ಐಡಿಯಾ. ಗಾತ್ರದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದಾದ ಚಪಾತಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮನಸೆಳೆಯಿತು. ಗೂಡಂಗಡಿಯ ಜಾಗವನ್ನು ಚರ್ಚ್ ಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟ ಅಜ್ಜಿ ಈಗ, ಅಲ್ಲೇ ಸಮೀಪ ಶಾಲೆಯ ದ್ವಾರದ ಪಕ್ಕ ಒಂದು ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. 7 ರೂ.ಗೆ ಅನ್ನ ಪ್ಲಾನ್ ಶುರುವಾದದ್ದು 5 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ. ಆಗ 5 ರೂ. ಇತ್ತು. ಈಗ 7 ರೂ. ಆಗಿದೆ. ಒಂದು ರೂ.ಗೆ ಚಪಾತಿ ಕೊಡುವ ಅಜ್ಜಿ ಎಂದೇ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮನದಲ್ಲಿ ನೆನಪಿನಲ್ಲುಳಿದ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ದೇಶ-ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿರುವ 'ಅನುಗ್ರಹ'ದ ಹಳೇ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಊರಿಗೆ ಬಂದರೆ ಮಾತನಾಡಿಸದೇ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲವಂತೆ.

ಇದು ಅಜ್ಜಿಯ 'ಸ್ಪೆಷಲ್' ದಿನಚರಿ: ಅಜ್ಜಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಅನ್ನ ದಾಸೋಹವನ್ನು ಮಾಡುವ ಜೊತೆಗೆ ತಿಂಡಿ-ತಿನಿಸಸುಗಳನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ಕೂಡಲೇ ನೂರೈವತ್ತು ದೋಸೆ ಹುಯ್ಯುವ ಅವರು ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಮಗ ಹೆರಾಲ್ಡ್ ಡೇಸಾ ಜೊತೆ ಉಜಿರೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಹೋಟೆಲ್ ಗಳಿಗೆ ರವಾನಿಸುತ್ತಾರೆ. 11 ಗಂಟೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅನ್ನ, ಪಲ್ಯ, ಮೀನು ಸಾಂಬಾರ್ ತಯಾರಿಸುವ ಅವರು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದರೆ ಶುಭ ಸಮಾರಂಭಗಳಿಗೆ ಬೇಡಿಕೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಇಡ್ಲಿ ಮಾಡಿ ಪೂರೈಸುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನುಳಿದಂತೆ ರುಚಿ ರುಚಿಯಾದ ಸಮೋಸ ಅವರ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ನಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯ. ಅಜ್ಜಿ ಲಿಂಬೆ-ಸೋಡ ಶರಬತ್ಗೆ ಫೇಮಸ್. ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿನ ಜನ ಮನ ತಣಿಸುವ ಪಾನೀಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಬರುತ್ತಾರೆ.

"ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಾ ಅನ್ನ ಮಿತದರಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟು ಅವರ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿದಾಗ ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಹಾಗೆ. ಪ್ರತೀ ದಿನ ಬಂದು ಇಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡಿ ಸಂತೃಪ್ತರಾಗಿ ಹೋಗುವಾಗ ಸಿಗುವ ತೃಪ್ತಿ ನನಗೆ ಇನ್ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರೀತಿಯ 'ಅಜ್ಜಿ' ಅಪೋಲಿನ್ ರೋಡ್ರೀಗಸ್. ದಿನವೊಂದಕ್ಕೆ ತಮ್ಮ 'ಆಲ್ರೌಂಡರ್' ವ್ಯಾಪಾರದಿಂದ ಕೈತುಂಬಾ ಸಂಪಾದಿಸುವ 'ಅಜ್ಜಿ' ಸಮಾಜ ಸೇವಕರಿಗೊಂದು ಮಾದರಿ.

ಸೆಲೆಬ್ರಿಟಿಗಳಿಗೂ ಒಂದು ಖಾಸಗಿ ಬದುಕು ಇರುತ್ತೆ, ಅಲ್ವಾ?

2010-03-14T00:47:00.002+05:30

ಅನಂತಮೂರ್ತಿ ಯವರ ಸಂಸ್ಕಾರ ಕಾದಂಬರಿ ಬಂದಾಗ, ಅದರ ಬಗೆಗಿನ ಚರ್ಚೆಗಳಾಗದೇ ಅನಂತಮೂರ್ತಿ ಯವರ ಖಾಸಗಿ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆಗಳಾದದ್ದು ನಾವೆಷ್ಟು ಬುದ್ದಿ ಇರುವವರು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತ್ತು. ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಖ್ಯಾತ ಪತ್ರಕರ್ತ ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆಯವರ ಖಾಸಗಿ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹಳದಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ 'ತಿಳಿ' ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ, 'ಅಭಿಮಾನಿ ದೇವರು'ಗಳು ಅವರ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಹರಿದು ಬಿಸಾಡುವ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಆಕ್ರೋಶ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದರು.

ಐಶ್ವರ್ಯಾ ರೈ ಬಚ್ಚನ್ ಗರ್ಭಿಣಿಯಾದಾಗ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಮುಖ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ 'ಐಶ್ವರ್ಯಾ ರೈ ಗರ್ಭಿಣಿಯಂತೆ' ಎನ್ನುವ ಸುದ್ದಿ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲ ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ ಆಕೆ ಅನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾದಾಗ ಐಶ್ ಇನ್ನು ತಾಯಿ ಆಗಲ್ಲ ಎಂದು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ತೀರ್ಪಿನ ಫರ್ಮಾನು ಹೊರಡಿಸಿದವು. ಎಚ್1ಎನ್1(ಹಂದಿ ಜ್ವರ)ನ ಸೀಸನ್ ನಲ್ಲಿ ಐಶ್ವರ್ಯಾ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ವರಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾದಾಗ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು 'ಐಶ್ ಗೆಎಚ್1ಎನ್1?!' ಎಂದು ಬಿತ್ತರಿಸಿಬಿಟ್ಟವು. ಸುಮಾರು ಒಂದು ತಿಂಗಳುಗಳ ಹಿಂದೆ ಕನ್ನಡ ಸಿನಿಮಾ ನಿರ್ಮಾಪಕ ಸಾಯಿ ಪ್ರಕಾಶ್ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಕನ್ನಡ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ, ಶಿವರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ಸಾಯಿಪ್ರಕಾಶ್ ಗೆ ನೆರವಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಬರಹವೊಂದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿತ್ತು. ಈ ಮೂರು ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲೂ ಐಶ್-ಬಚ್ಚನ್ ಕುಟುಂಬ, ಶಿವರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ಪತ್ರಿಕಾಗೋಷ್ಠಿ ಕರೆದು ಮಾಧ್ಯಮದ ಮೇಲಿನ ತಮ್ಮ ಆಕ್ರೋಶಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಉಸುರಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಕೊನೆಗೆ ಆ ಪತ್ರಿಕಾ ಗೋಷ್ಠಿಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದ ದಯನೀಯ ಮಾತು ಇಂತಿತ್ತು. "ಪ್ಲೀಸ್ ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾಕೆ ಕೆದಕುತ್ತೀರಿ? ನಮಗೂ ಒಂದು ಖಾಸಗಿ ಬದುಕು ಇರುತ್ತೆ ಅಲ್ವಾ?"

ಬಹುಷಃ ಈ ಮಾತುಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮನ್ನೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹದ್ದು. ಭಾರತ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ತಂಡದ ಪ್ರತಿಭಾನ್ವಿತ ಆಟಗಾರ ಶ್ರೀಶಾಂತ್ ಬಹುಭಾಷಾ ನಟಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಜೊತೆ ಜಾಹಿರಾತಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಗಿನ ಹುಟ್ಟುಡುಗೆಯ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಪ್ರಕಟಿಸಿ ಸಂಬಂಧ ಕಲ್ಪಿಸಿದ್ದು ನೆನಪಿರಬಹುದು. ಕರ್ನಾಟಕದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ತಮ್ಮ ಸಚಿವ ಸಂಪುಟದಲ್ಲಿದ್ದ ಏಕೈಕ ಮಹಿಳಾ ಸಚಿವೆಯೋರ್ವರನ್ನು ಕೈಬಿಡಬೇಕು ಎಂದು ಅಸಮಾಧಾನಗಳು ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಾಗ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಅವರನ್ನು ಬಿಡಲು ಒಪ್ಪದಿದ್ದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಏನಾಯಿತೆಂಬುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ವಿಚಾರವೇ. ಉಡುಪಿ ಶಾಸಕ ರಘುಪತಿ ಭಟ್ ಪತ್ನಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ, ಶಾಸಕರ ಕಾರಿನ ಸಂಖ್ಯೆ '786'ನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಇಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದು ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಸತ್ಯ.

ನಿಜ ನಾವು ವ್ಯಕ್ತಿ ಪೂಜೆಯನ್ನೇನೂ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ನೆಚ್ಚಿನ ನಟ - ನಟಿ, ರಾಜಕಾರಣಿ - ಸಮಾಜ ಸೇವಕ, ಬರಹಗಾರ - ಲೇಖಕ ಹೀಗೆ ಯಾರೇ ಆಗಲೀ... ಅವರು ಹೀಗೇ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ಅವರ ಖಾಸಗಿ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಚೌಕಟ್ಟು ಹಾಕಿ ಕೊಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಾವು ಯಾರು? ಅವರ ಖಾಸಗಿ ಬದುಕಿನ ಬಗೆಗಿನ ಚಿಂತೆ ನಮಗೇಕೆ? ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ್ದು ಅವರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಸೇವೆ. ಅದು ಉತ್ತಮವಾದರೆ ನೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬಿಡುವುದು. ಅವರು ಖಾಸಗಿ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಾರೊಂದಿಗಿದ್ದಾರೆ? ಅಥವಾ ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಇನ್ನೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಮಗೇಕೆ? ಅವರಿಗಿಲ್ಲದ ಚಿಂತೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ್ದೇಕೆ? ಅವರು ಸೆಲೆಬ್ರೆಟಿಗಳಾದದ್ದು ತಪ್ಪಾ? ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಅಭಿಮಾನದ ಪರಾಕಷ್ಟೆಗೆ ಮೂರ್ತ ಸ್ವರೂಪವಾದದ್ದು ತಪ್ಪಾ?

ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ದು ತಪ್ಪು, ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ್ದು ತಪ್ಪು. ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು ಎಂದು ಆಡಿಕೊಳ್ಳುವ ನಾವೆಷ್ಟು ಸಾಚಾಗಳು? ನಮ್ಮನ್ನೊಮ್ಮೆ ಪರಾಮರ್ಶನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಪಾರದರ್ಶಕವಾಗಿದಿಯೇ? ನಮ್ಮ ಖಾಸಗಿ ಬದುಕಿಗೆ ಇನ್ನೋರ್ವರು ಪ್ರವೇಶಿದರೆ ನಾವೇನು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ? ಬನ್ನಿ, ಒಂದು ಚಿಂತನೆ ಮಾಡೊಣ. ತೋರ್ಬೆರಳು ಇನ್ನೋರ್ವರನ್ನು ತೋರಿಸುವಾಗ, ಹೆಬ್ಬೆರಳು ನಮ್ಮನ್ನೇ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ, ನೆನಪಿರಲಿ.

ಜ್ಯೋತಿಯಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನದ ಹಣತೆ ಹಚ್ಚುವ ಅತ್ರೀ..

2010-03-04T21:21:00.006+05:30

ಮಂಗಳೂರಿನ ಜ್ಯೋತಿ ಸರ್ಕಲ್ ನಲ್ಲಿ ಇಳಿದು ಎಡ ಬದಿಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಕೆಂಪು ಬೋರ್ಡ್ ನಲ್ಲಿ ಬಿಳಿ ಅಕ್ಷರದಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಬೋರ್ಡೊಂದು ಕಾಣ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಗಾಜಿನ ಬಾಗಿಲುಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರದರ್ಶಕವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಪುಸ್ತಕಗಳು 'ಕೈ ಮುಗಿದು ಒಳಗೆ ಬಾ ಯಾತ್ರಿಕನೇ' ಎಂದು ಕೈಬೀಸಿ ಕರೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಹೊರಗಡೆ ನೋಡಿದಾಗ ಇದೊಂದು ಸಣ್ಣ ಬುಕ್ ಸ್ಟಾಲ್ ಎಂದು ಭ್ರಮಿಸಿ, ಒಳಹೊಕ್ಕರೆ ಪುಸ್ತಕ ಲೋಕದ ಪ್ರಪಂಚವೊಂದು 'ಹೀಗೂ ಉಂಟೇ.?' ಎಂದು ಅಚ್ಚರಿ ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ. ಒಳಹೊಕ್ಕ ಕೂಡಲೇ ದಪ್ಪ ಮೀಸೆಯ, ದೇಹ ದಣಿದಿದ್ದರೂ ಮನಸ್ಸು ದಣಿಯದ ಹರೆಯದ ಯುವಕನಂತೆ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಸ್ವಾಗತಿಸುವ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಚಾರಕರೊಬ್ಬರು ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಹ್ಮ್..... ನಿಮ್ಮ ಊಹೆ ಸರಿ, ಅದು 'ಅತ್ರಿ ಬುಕ್ ಸೆಂಟರ್'.
ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಸಪ್ನಾ ಬುಕ್ ಹೌಸ್ ಹೇಗೋ, ಹಾಗೆ ಮಂಗಳೂರಿನ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆ ಅತ್ರಿ ಬುಕ್ ಸೆಂಟರ್ ಸ್ವರ್ಗ. ಇಲ್ಲಿ ಸಿಗದಿರುವ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಇಲ್ಲ. ಅದು ಯಾವುದೇ ಪುಸ್ತಕ ಕೇಳಿದರೂ, ಅಶೋಕ ವರ್ಧನರು "ನೋಡಪ್ಪಾ ಅವರಿಗೆ ಆ ಪುಸ್ತಕ ಅಂತೆ, ತಂದು ಕೊಡು... ನೀವು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಸರ್..." ಎಂದು ಸಹಾಯಕರನ್ನು ಕರೆದು ಹೇಳಿ, ಪುಸ್ತಕ ಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದವರನ್ನು 'ಬ್ಯಾಗ್' ಹೊರಗಡೆ ಇಡಿಸಿ ಒಳಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಯಾವುದೋ ಪುಸ್ತಕ ಕೊಳ್ಳ ಬಂದವರು, ಆ ಪುಸ್ತಕದ ಜೊತೆ ಇತರ ಪುಸ್ತಕದ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವಿ ಹಾಕುತ್ತ ಅವುಗಳನ್ನೂ ಕೊಳ್ಳುವುದಿದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೊಸ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಪ್ರಿ-ಫೇಸ್ ಓದಿ ಅವುಗಳನ್ನೂ ಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡುವುದೂ ಇದೆ.
ಹೊರಗಡೆ 'ಪೋಂ........' ಎಂದು ತುತ್ತೂರಿ ಬಾರಿಸುವ ವಾಹನಗಳ ಶಬ್ದ ಕಿವಿಗವುಚುವಂತೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಬುಕ್ ಸೆಂಟರ್ ಒಳಹೊಕ್ಕರೆ ನಿಶ್ಶಬ್ದದ ವಾತವಾರಣ. ಅಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕಗಳೊಂದಿಗೆ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಕಾಲಕಳೆಯಬಹುದು! ಸಂಜೆಯವರೆಗೆ ತೆರೆದಿರುವ ಅತ್ರಿ ಬುಕ್ ಸೆಂಟರ್ ಜ್ಯೋತಿಯ ಫುಟ್ಬಾತ್ ನಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಡುವ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ಅದರೊಳಗೆ ಹೋಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು ಎಂದು ಅಲ್ಲಿ ನಿಬಂಧನೆಗಳಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟವಿದ್ದರೆ ಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಪುಟ ತಿರುವಿ ಬರಬಹುದು. ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ಹೋದ ನಂತರವಂತೂ, ನಮ್ಮ ಮುಖ ಪರಿಚಯ 'ಮೀಸೆ ಹೊತ್ತ'ವರಿಗೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದಾಗ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನಮ್ಮೆಡೆಗೂ ಹಂಚುತ್ತಾರೆ. ಒಂದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಆಗು-ಹೋಗುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಿಂತಲ್ಲಿಯೇ ಒಂದು ಚರ್ಚೆಯೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ಹೊಸ ವಿಚಾರಗಳು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಮಂಗಳೂರಿನ ಸಾಹಿತ್ಯ ದಿಗ್ಗಜರನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕಾಣಬೇಕು ಎಂದಾದರೆ ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತು ಅತ್ರಿ ಬುಕ್ ಸೆಂಟರ್ ಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಯಾರಾದರೊಬ್ಬ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃಷಿಕ ಖಂಡಿತಾ ಅಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕೇ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಇಳಿ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹಿರಿತಲೆಗಳು ಕನ್ನಡಕ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಪುಟ ತಿರುವಿ ಹಾಕುವುದನ್ನು ಅತ್ರಿ ಬುಕ್ ಸೆಂಟರ್ ನಲ್ಲಿ ನೋಡುವುದೇ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ತಣ್ಣನೆಯ ಅನುಭವ.
ಅತ್ರೀ ಬುಕ್ ಸೆಂಟರ್ ಕೇವಲ ಬುಕ್ ಸೆಂಟರ್ ಆಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಪ್ರಕಾಶನ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿಯೂ ಮೆರೆದಿದೆ. 'ತೂಕದ' ಹಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿ ಸೈ ಎನಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ನಾನು ಅತ್ರಿ ಬುಕ್ ಸೆಂಟರ್ ಗೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಇನ್ನೂ ಸಣ್ಣವ. ಸಾಹಿತ್ಯದ ಗಂಧಗಾಳಿ ಈಗಿನಷ್ಟು ಆಗ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅಪ್ಪ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ಚಿತ್ರಕಲೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಕೈ ಸವರುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋದರೆ ನಾನು ಅತ್ರಿ ಬುಕ್ ಸೆಂಟರ್ ಗೆ ಹೋಗದೇ ಬರುವುದು ಕಡಿಮೆ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಪುಟಗಳನ್ನು ಸವರಿ, ಇಷ್ಟವಾದರೆ ಕೊಂಡು ತರುತ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಪುಸ್ತಕದ ಜೊತೆ ಒಡನಾಟ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ ಅತ್ರೀ ಬುಕ್ ಸೆಂಟರ್, ನನ್ನ ಆತ್ಮೀಯರ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಕೊಡುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದೆ.
ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಇತರ ಪುಸ್ತಕ ಮಳಿಗೆಗಳು ಮಂಗಳೂರು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದರೂ ಬುಕ್ ಸೆಂಟರ್ ಎಂದು ಕೂಡಲೇ ನೆನಪಾಗುವುದು 'ಅತ್ರೀ' ಎಂದೇ. ಸಣ್ಣ ಊರಿನ ಸಣ್ಣ ಪುಸ್ತಕ ಮಳಿಗೆಗೆ ಹೋಗಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಪುಸ್ತಕ ಕೇಳಿದರೆ, ಅದಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವರು 'ಅತ್ರೀಯಿಂದ ತರಿಸಿಕೊಡುತ್ತೇವೆ' ಎಂದು ಆಶ್ವಾಸನೆ ಕೊಡುವುದೂ ಇದೆ. ಬಹುಷಃ ಅತ್ರೀಯ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಲು ಇಷ್ಟು ಸಾಕೇನೋ. ನೀವೊಮ್ಮೆ ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋದರೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಈ ಜ್ಞಾನದ ಪ್ರಪಂಚದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಬನ್ನಿ. ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತನ್ನಿ....

ಭಾರತದ ಬ್ರಾಂಡ್ 'ಅಂಬಾಸಿಡರ್'!

2009-11-12T12:13:00.001+05:30

ನಾನು ಕನ್ನಡಪ್ರಭದ ಮಂಗಳೂರು ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಇಂಟರ್ನ್ ಶಿಪ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ದಿನದ ನನ್ನ ಅಸೈನ್ಮೆಂಟ್ ಪ್ರಕಾರ ನನಗೆ ಮಂಗಳೂರು ವಿವಿ ಸೆನೆಟ್ ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ್ದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದರಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಬೇಕು, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲು ವಾಹನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿದೆ, ಆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ವುಡ್ ಲ್ಯಾಂ‍ಡ್ ಹೋಟೆಲ್ ಬಳಿ ಹೋಗುವುದು ಎಂದಿತ್ತು. ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿದ್ದೆ. 'ಪ್ರೆಸ್'ಗೆಂದು ಆಧುನಿಕ ಕಾರು ಕಾಯುತ್ತಿರಬಹುದು ಎಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದ ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿ ಕಾದಿತ್ತು. ವಿವಿ ಕುಲ ಸಚಿವರ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತ್ತು!

'ಕಾರ್ ಕಾರ್ ಕಾರ್....' ಎಂದು 'ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಹುಡುಗಿ' ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಿ.ಜಯಶ್ರೀ ಹಾಡಿದಂತೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿಂದು ಕಾರುಗಳದ್ದೇ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ. ನ್ಯಾನೋ 'ಟಾಟ' ಮಾಡಿದ ನಂತರವಂತೂ ಶ್ರೀ ಸಾಮಾನ್ಯನೂ ಕಾರು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ವಿಶ್ವ ಮಟ್ಟದಲ್ಲೂ ಸಣ್ಣ ಕಾರುಗಳು ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಪಡೆದಿದ್ದರೂ 'ಓಲ್ಡ್ ಈಸ್ ಗೋಲ್ಡ್' ಎಂಬಂತೆ ನಮ್ಮ 'ಅಂಬಾಸಿಡರ್' ಇಂದಿಗೂ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯನ್ನು ಕಳಕೊಂಡಿಲ್ಲ!

'ಅಂಬಾಸಿಡರ್' ಪದ ಕೇಳಿದಾಕ್ಷಣ ರಾಯಭಾರಿ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಪರ್ಯಾವಾಗಿ ಬಳಸಿರಬೇಕು ಎಂದು ಚಿಂತಿಸುವವರು ಹಲವರು. ಹಿಂದೂಸ್ತಾನ್ ಮೋಟರ್ಸ್ ತಯಾರಿಸಿದ 'ಅಂಬಾಸಿಡರ್' ಕಾರು ರಾಜ ಗಾಂಭೀರ್ಯತೆಗೆ-ಸುರಕ್ಷತೆಗೆ ಹೆಸರುವಾಸಿ. ಆಧುನಿಕ ಕಾರುಗಳ ತಳುಕು ಬಳುಕಿನಲ್ಲಿಯೂ ಅದು ಇಂದು ತನ್ನ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ.

ಇಂದು ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರು ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೆಂಬಂತೆ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಉಳ್ಳವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ 'ಇದ್ದ'ರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಮುಕ್ಕಾಲು ವಾಸಿ ಜನ ಇಂದು ಇದೇ ಕಾರನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಹಿರಿಯರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ನಾನೊಂದು ಹೊಸ ಕಾರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದರೆ, ಈಗಲೂ ಅವರು ಮೊದಲ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ 'ಅಂಬಾಸಿಡರಾ...' ಎಂದು. ದೆಹಲಿಯ ಪಾರ್ಲಿಮೆಂಟ್ ಹೌಸಿಗೆ ಹೋದರೆ ಅದರ ಮುಂದೆ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ, ಸಾಲಾಗಿ ನಿಂತಿರುವ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರುಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಚಂದ. ಮಂತ್ರಿ-ಮಹೋದಯರ(ಕರ್ನಾಟಕ‌ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ) ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆಯ ಕಾರು ಅಂಬಾಸಿಡರ್! ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ನಂ.1 ಸ್ಥಾನ ಇದೇ ಕಾರಿಗೆ. ಹಲವು ಭೀಕರ ಅಪಘಾತಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರು ನುಜ್ಜುಗುಜ್ಜಾಗಿದ್ದರೂ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಬದುಕುಳಿದಿರುವ ದೃಷ್ಟಾಂತಗಳಿವೆ. ಲಲನಾಮಣಿ ಸಣ್ಣ ಕಾರುಗಳು 'ಸ್ಟೈಲ್'ಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೂಕ್ತ!

ಈ ಕಾರ್ ನ‌ ಕಥೆ ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ಮುಗಿಯಲಿಲ್ಲ. ಬದುಕೆಂಬ ಜಟಕಾ ಬಂಡಿಯ ಬೆನ್ನೇರಿ ಹೊರಟ ಶ್ರಮ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಸಾಥಿಯಾದದ್ದು ಇದೇ ಕಾರು. ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕಂಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಕ್ಯಾರೇಜ್ ಖಾಸಗಿ ಬಸ್ಸು ಕಾಲಿಡುವ ಮೊದಲು ಟ್ಯಾಕ್ಸಿಗಳಂತೆ ಈ ಕಾರುಗಳಿದ್ದವು. ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಜಿಲ್ಲೆಯ ವಿವಿಧ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಹಗಲಿರುಳು ಎನ್ನದೇ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಲವು ಹೊಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತಣ್ಣಗಿಟ್ಟಿದ್ದವು. ಆದರೆ 'ರಾಜಕಾರಣ'ದ ಕರಿನೆರಳು ಅದರ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ಆ ಕಾರುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವು ಮನೆಯ ಮುಂದಿನ ಕಾರು ಶೆಡ್ಡುಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತು ತಮ್ಮ ಅವಸಾನದ ದಿನಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿವೆ. ಅದನ್ನೇ ನಂಬಿದ್ದ ಹಲವು ಹೊಟ್ಟೆಗಳು ಬಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿವೆ. ಕಾರು ಬಟ್ಟೆ ಒಣಗಿಸಿಲಿಕ್ಕೂ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ! ಇಂದು ಹಲವು ಮುದಿ ಜೀವಗಳು ಆಶಾಕಿರಣವನ್ನು ಹೊತ್ತು ಪ್ರಯಾಣಿಕ ಸೇವೆ ನೀಡುತ್ತಿವೆ. ದಿನ ಬೆಳಗಾದರೆ '....ರು..... ರು...' ಎಂದು ನಿಲ್ದಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಕರನ್ನು 'ಕೂಗಿ' ಕರೆಯುತ್ತಿವೆ. ಇಂದು ಹೊಸ ಬೈಕ್ ಖರೀದಿಸುವ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಹಣದಲ್ಲಿ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರು ಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಸುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಸೆಕೆಂಡ್ ಹ್ಯಾಂಡ್ ಕಾರು ಚೀಪ್ ಆಗಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಎರಡು ಜನ ತ್ರಾಸದಾಯಕವಾಗಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವ ಬದಲು ಕುಟುಂಬ ಸಮೇತ ಆರಾಮದಾಯಕ ಟೂರ್ ಹೋಗಬಹುದು. ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರ್ ನ‌ಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುವಾಗ ಸಿಗುವ ಮಜಾವೇ ಬೇರೆ. ಅದೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಅನುಭವ. ಆರಾಮದಾಯಕ ಪ್ರಯಾಣ.

ಮೊನ್ನೆ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ಎಲ್ಲರ ಮನಗೆದ್ದ ದುಬಾರಿ ಕಾರೊಂದನ್ನು, ವಾಹನಗಳನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ '....' ಮ್ಯಾಗಝಿನ್ 'ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ'ಗೆ ಸೂಕ್ತ ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು 'ಪ್ರೆಸ್ಟೀಜ್'ನ ಸಂಕೇತ ಎಂದು ಖರೀದಿಸಿದವರೆಲ್ಲಾ ಮಾರುವ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂದಿದ್ದ. ಬಹುಷಃ ಇಂತಹ ಒಂದು 'ಚೌಕಟ್ಟು'ಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿ ನಿಂತ ಕಾರು ಎಂದರೆ ಅದು ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಮಾತ್ರ. ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಗೆ ಅಂಬಾಸಿಡರೇ ಸರಿಸಾಠಿ. ಈ ಕಾರನ್ನು ಭಾರತದ ಬ್ರಾಂಡ್ 'ಅಂಬಾಸಿಡರ್' ಎಂದರೆ ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಾಗದು. ಹ್ಯಾಟ್ಸಾಫ್, a big selute to ಹಿಂದೂಸ್ತಾನ್ ಮೋಟರ್ಸ್!

ಅಂಚೆಗೆ ಹಾಕುವ ಮುನ್ನ ಕೊಂಚ ನಿಲ್ಲಿ...

2009-11-12T12:10:00.002+05:30

ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಲೇಖನ, ನುಡಿಚಿತ್ರ, ಕವನ ಹೀಗೆ ಸೃಜನಾತ್ಮಕ ಬರಹಗಳ ವಿವಿಧ ರೂಪಗಳನ್ನು ಲೇಖನಿಯಿಂದ ಕಾಗದಕ್ಕೆ ಭಟ್ಟಿ ಇಳಿಸಿದ ನಂತರ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಅಂಚೆಗೆ ಹಾಕಲು ಓಡುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಬರಹ '......' ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ಧಾವಂತ ಅವರಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವರ ಈ ಧಾವಂತದಿಂದಾಗಿಯೇ ಬರಹಗಳು ಯಾವತ್ತಿದ್ದರೂ 'ಯೂಸ್ ಮಿ...' ಎಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಕಸದಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಭದ್ರವಾಗಿ ಯೂಸ್ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಇತ್ತ, ಬರಹ ಪ್ರಕಟವಾಗುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಬರಹಗಾರನ ಕಾಯುವಿಕೆಯ ತಾಳ್ಮೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ತಪ್ಪಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅದು ಮುಂದೆ ಆತನಿಂದ ಬರಹಗಳನ್ನು ಬರೆಯಿಸದೇ ಇರಬಹುದು!
ಖ್ಯಾತ ಪರ್ತಕರ್ತ ರವಿಬೆಳಗೆರೆಯವರು ಹೇಳಿದಂತೆ ಎಂತಹಾ ಅರ್ಜೆಂಟೇ ಇರಲಿ, ಮೊದಲು ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬದಿಗೊತ್ತಿ ಬರವಣಿಗೆ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಅದನ್ನು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಲು ಅಂಚೆಗೆ ಹಾಕುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮೊದಲು ಮಾಡಬೇಕು. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಕೊಂಚ ನಿಲ್ಲಬೇಕು.
'ಆಡು ಮುಟ್ಟದ ಸೊಪ್ಪಿಲ್ಲ' ಎಂಬಂತೆ ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತರು ಮುಟ್ಟದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರಕಾರಗಳಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಬರವಣಿಗೆ ಎಂಬುವುದು ತಮ್ಮ ನಾಡಿ ಮಿಡಿತದಂತಿತ್ತು. ಅವರು ಎಂದಿಗೂ ಒಮ್ಮೆ ಬರೆದದ್ದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಓದಿ ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಅದೇ ಬರಹಗಳು ಇಂದು ಸಾಹಿತ್ಯದ ವಿವಿಧ ಪ್ರಕಾರಗಳಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿವೆ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಅದು ಒಮ್ಮೆಗೇ ಬರೆದ ಕರಡು ಪ್ರತಿ ಎಂದು ನಮಗನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಪ್ರಭುದ್ದತೆ ಆ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿತ್ತು. ಹಾಗಂತ ಎಲ್ಲ ಬರಹಗಾಗರರು ಪ್ರಭುಧ್ದರಲ್ಲ. ಬರವಣಿಗೆ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಈಗಷ್ಟೇ ಅಂಬೆಗಾಲಿಡುತ್ತಿರುವವರೆಲ್ಲಾ 'ನಾನು ಒಮ್ಮೆ ಬರೆದಿದ್ದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಓದುವುದಿಲ್ಲ. ಡೈರೆಕ್ಟಾಗಿ ಅದನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ' ಎಂಬ ವರಸೆ ತೆಗೆದರೆ ಬಹುಷಃ ಅವರಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ದಡ್ಡರು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ! ಅದು ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದವೂ ಕೂಡ.
'ನಾನು ಬರೆದ ಬರಹಗಳನ್ನು ಎಷ್ಟು ಸಾರಿ ಪುನಃ ತಿದ್ದೀ ತಿದ್ದಿ ಬರೆಯುತ್ತೇನೋ ನನಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಒಂದು ಪ್ಯಾರಾ ಬರೆಯುವುದು, ಆ ಹಾಳೆಯನ್ನು ಹರಿದು ಬಿಸಾಡುವುದು, ಮತ್ತೊಂದರಲ್ಲಿ ಹೊಸತಾಗಿ ಬೇರೆಯದನ್ನೇ ಶುರುಮಾಡುವುದು... ಹೀಗೆ ಮಾಡಿ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲ ಬರೆದಾದ ನಂತರ ಕಸದಬುಟ್ಟಿ ನೋಡಿದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವೇಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದ ಹಾಳೆಗಳಿಂದ ಅದು ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಉದಯೋನ್ಮುಖ ಬರಹಗಾರ್ತಿ, ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರ ಸಂಪಾದಕಿ ಮನೋರಮ.
'ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಲೇಖನವೊಂದನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಅದು ನಾಲ್ಕು ಪುಟಗಳ ಸುಧೀರ್ಘ ಲೇಖನ. ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ಅದನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದೆ. ಪ್ರಕಟವೂ ಆಯ್ತು. ಆದರೆ ನಾಲ್ಕು ಪುಟಗಳಷ್ಟು ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಹುಷಃ ಮುಕ್ಕಾಲು ಪುಟದಷ್ಟಿತ್ತು. ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿರುವ ತಪ್ಪುಗಳೇನೆಂದು ಅಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯಿತು', ಎಂದು ತಮ್ಮ ಅನುಭವವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಇಶ್ರತ್.
ಪ್ರತೀ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲೂ ಉಪಸಂಪಾದಕರಿರುತ್ತಾರೆ. ಉಪ ಸಂಪಾದಕರ ಕೆಲಸ ಕಟ್ಟಿಂಗ್ ಮಾಡುವುದು. ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ತಿದ್ದಿ ತೀಡಿ ಅದಕ್ಕೊಂದು ರೂಪ ಕೊಡುವುದು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಂಗ್ಗೆ ಅಯೋಗ್ಯವಾಗಿರುವ ಬರಹಗಳು ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ತಾಳ್ಮೆ ಕಳಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಇದೆ. ಆಗ ಅದು ನೇರವಾಗಿ 'ಯೂಸ್ ಮಿ'ಯ ಕದ ತಟ್ಟುತ್ತದೆ.
ಖ್ಯಾತ ಸಾಹಿತಿಗಳನ್ನೇ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಹಲವರು ಹುಟ್ಟು ಬರಹಗಾರರೇ ಅಲ್ಲ. 'ಹಾಡಿ ಹಾಡಿ ರಾಗ' ಎಂಬಂತೆ ತಮ್ಮ ಸತತ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಅವರಿಂದು ಆ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಪತ್ರಿಕೆಯ ದೀಪಾವಳಿ ವಿಶೇಂಷಾಂಕವನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುತ್ತ ಸಾಹಿತಿ ಡಾ. ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಕಂಬಾರ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದ್ದರು. 'ನಾನು -ಬರವಣಿಗೆ ಆರಂಭಿಸಿದ ಮೊದಲ ದಿನಗಲ್ಲಿ ದೀಪಾವಳಿ ವಿಶೇಷಾಂಕದ ಕಥಾ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಕಥೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಅದು ಪ್ರಕಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಫಲಿತಾಂಶವಾಗಿ ನಾನೊಬ್ಬ ಕಥೆಗಾರನಾಗಲಿಲ್ಲ...' ಎಂದಿದ್ದರು. ಬಹುಷಃ ಅವರ ಮಾತುಗಳು ನಾನು ಬರೆದದ್ದೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಕಟವಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಕಿವಿಮಾತು ಹೇಳುವಂತಹದ್ದು.
ಪ್ರತೀ ಬಾರಿಯೂ ಬರವಣಿಗೆ ಮುಗಿಸಿದ ನಂತರ ಅದನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಓದಬೇಕು. 'ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಹೆಗ್ಗಣ ಮುದ್ದು 'ಎಂಬಂತೆ ನಮ್ಮ ತಪ್ಪುಗಳು ನಮಗೇ ಗೋಚರಿಸದು. ಮಗದೊಮ್ಮೆ ಅದು ತನ್ನದಲ್ಲ ಬೇರೆಯವರದ್ದು ಎಂಬ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಓದಬೇಕು. ಆಗ ನಮ್ಮ ತಪ್ಪುಗಳು ತಿಳಿಯುತ್ತವೆ. ಅದನ್ನು ಪುನಃ ಬೇರೆಯೇ ಬರೆಯಬೇಕು. ಆಗ ಅಲ್ಲೊಂದು ಸುಂದರ ಬರವಣಿಗೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಕನಿಷ್ಟ ಪಕ್ಷ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಬೇಕಾಗಬಹುದು.
ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತಿದೆ. 'first impression is the best impression'. ಅದು ಖಂಡಿತ ನಿಜ. ಸರ್ವಕಾಲಿಕ ಸತ್ಯವೂ ಕೂಡ. ಮೊದಲ ಬರಹ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದು ಸ್ವೀಕೃತವಾದರೆ, ಶೈಲಿ ಇಷ್ಟವಾದರೆ ಮುಂದಿನ ಅವರ ಹಿಟ್ ಲಿಸ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಆ ಬರಹಗಾರನ ಬರಹಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯತೆಯಿರುತ್ತದೆ. ಕೇವಲ ಬೈಲೈನ್ ನಿಂದಲೇ ಅದರ ಶೈಲಿ ಯಾವ ತರಹ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸೂತ್ರವೂ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೇಕೆ ತಡ. ಲೇಖನಿಯನ್ನು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕಿಳಿಸೋಣ. ಒಳ್ಳೆಯ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸೋಣ. ಅಂಚೆಗೆ ಹಾಕುವ ಮುನ್ನ..... ಗುಡ್ ಲಕ್.

ಇಲ್ಲಿ ಎಕ್ಸಾಂಗಳೆಲ್ಲ ಆನ್ ಲೈನ್ ನಲ್ಲೇ!

2009-09-03T10:41:00.002+05:30

*ಉಜಿರೆಯ ಶ್ರೀ ಧ.ಮ. ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲ್ಲೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಈ ಪದ್ದತಿ.
*ಇದು ಯಶೋವರ್ಮರ ಕನಸಿನ ಕೂಸು
ಸ್ವಾಯುತ್ತತೆ ಎಂಬ ವೇಗವರ್ಧಕವನ್ನು ಮುಡಿಗೇರಿಸಿಕೊಂಡು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ತೃತೀಯ ವರ್ಷದತ್ತ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಉಜಿರೆಯ ಶ್ರೀ ಧ.ಮ. ಕಾಲೇಜಿನ ಕಿರೀಟಕ್ಕೀಗ ಮತ್ತೊಂದು ಗರಿ. ಇಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪೆನ್ ಬಳಸಬೇಕಾದ್ದಿಲ್ಲ, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮುಂದೆ ಕೂತು 'ಮೌಸ್'ನಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದರಾಯ್ತು. ಹಣೆಬರಹವನ್ನು ಕಂಪ್ಯೂಟರೇ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ!
ಇದು ಆನ್ ಲೈನ್ ಎಕ್ಸಾಮಿನೇಶನ್. ಉನ್ನತ ಕಂಪೆನಿಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಟರ್ ವ್ಯೂವ್ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಪದ್ದತಿಯನ್ನು ಪದವಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಬರೆಯುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಬಳಸುತ್ತಿರುವುದು ಭಾರತದಲ್ಲೇ ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿ.
*ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಆಬ್ಜೆಕ್ಟಿವ್: ಪರೀಕ್ಷೆ ಗಣಿತ, ವಿಜ್ಞಾನ, ರಸಾಯನಶಾಸ್ತ್ರ, ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರ, ರಾಜ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ ಹೀಗೆ ಯಾವುದೇ ಆಗಿರಲಿ, ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೆಲ್ಲ ಆಬ್ಜೆಕ್ಟಿವ್ ರೀತಿಯದ್ದಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಒಟ್ಟು 25 ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಒಟ್ಟು ಕಾಲಾವಧಿ 45 ನಿಮಿಷ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ತನ್ನ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಆಯಾ ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ್ ಕೋಡ್ ನೀಡಿ ಪಾಸ್ ವರ್ಡ್ ನೀಡಿದ ನಂತರ ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪತ್ರಿಕೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಪರದೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಜರ್. ಬಳಿಕವಷ್ಟೇ ಕೌಂಟ್ಡೌನ್ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವುದು. ಇಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕೀ ಬೋರ್ಡನ್ನೂ ಬಳಸುವ ಪ್ರಮೇಯವಿಲ್ಲ. ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾದರಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನೀಡಲಾಗಿರುವ ನಾಲ್ಕು ಉತ್ತರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸರಿ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿದರಾಯ್ತು. ಬೇಗ ಬೇಗನೇ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿದರೆ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಹೋಗಬಹುದು. 'ಅಯ್ಯೋ ಒಮ್ಮೆ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿದ್ದು ತಪ್ಪೂಂತ ಮತ್ತೆ ತಿಳಿದರೆ, ಸರಿಪಡಿಸಲಿಕ್ಕಾಗಲ್ವಾ?' ಎಂಬ ಚಿಂತೆ ಬೇಡ. ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಸೇವ್ ಕೊಟ್ಟರೆ ಆಯ್ತು. ಪುಸ್ತಕದ ಬದನೆಕಾಯಿಯನ್ನು ಬಾಯಿಪಾಠ ಮಾಡಿ ಹೋದರೆ ಏನೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಪ್ರತೀ ಶಬ್ದವನ್ನೂ ಓದಿಕೊಂಡಿರಬೇಕು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದಿರಬೇಕು.
*ಫಲಿತಾಂಶಗಳೆಲ್ಲವೂ ಬೇಗ: ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೂ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ ಸೇವ್ ಎಂದು ಕೊಟ್ಟ ಮೆರುಕ್ಷಣವೇ ಸಂದೇಶವೊಂದು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ 'ಒಕ್' ಎಂದು ನೀಡಿದರೆ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲೇ 25 ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯ ಸರಿ ಉತ್ತರ ಎಷ್ಟು ಎಂದು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. 'ಒಮ್ಮೆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆದ ನಂತರ ಅದೇ ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ್ ನ್ನು ಪರೀಕ್ಷೆ ಪುನಃ ಬರೆಯಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಈಗಷ್ಟೇ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆದದ್ದು ಸರ್ವರ್ ನಲ್ಲಿ ಸೇವ್ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಬದಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟರೂ ನೀವು ಎಕ್ಸಾಂ ಬರೆದಿದ್ದೀರಿ ಎಂಬ ಸಂದೇಶ ಮೂಡುತ್ತದೆ' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಕಾಲೆಜಿನ ಪರೀಕ್ಷಾ ಸಮಿತಿಯ ಸದಸ್ಯ ಜಯಕುಮಾರ್ ಶೆಟ್ಟಿ.
*ನಕಲಿಗಿಲ್ಲ ಅವಕಾಶ: ಒಂದೇ ತರಗತಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತುಕೊಂಡ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ನಕಲಿ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದರೆ, ಅದು ತಪ್ಪು. ಪ್ರಶ್ನೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಮಾದರಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬರಿಂದ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಅದು ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ನಕಲಿ ಮಾಡುವ ಖಯಾಲಿ ಇರುವವರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ.
*ಇದು ಯಶೋವರ್ಮರ ಕನಸಿನ ಕೂಸು: ಎಲ್ಲರೂ ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ ಬೆರಳಿಡುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಈ ಆನ್ ಲೈನ್ ಎಕ್ಸಾಂ ಕಾಲೇಜಿನ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲ ಡಾ| ಬಿ.ಯಶೋವರ್ಮರ ಕನಸಿನ ಕೂಸು. 'ಇದು ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಯುಗ. ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕಂಪ್ಯೂಟ ರ್ ನಲ್ಲೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಸನ್ನದ್ದರಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಪದವಿಯಲ್ಲಿ ಈ ವರ್ಷದಿಂದ ಆನ್ ಲೈನ್ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದೇವೆ' ಎಂದು ತಮ್ಮ ಕನಸು ನನಸಾದ್ದನ್ನು ಸಂತಸದಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಅವರು.
*ಯಶಸ್ಸಿನ 'ಕಾಣದ' ಕೈಗಳಿವು: ಈ ಯೋಜನೆ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ಪಂದಿಸಿದವರು ಕಾಲೇಜಿನ ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್ ಡೆವೆಲಪಿಂಗ್ ವಿಭಾಗದವರು. ಅವರ ಶ್ರಮದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಈ ಪದ್ದತಿ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದಿದೆ. 'ಹತ್ತು ಜನರ ತಂಡ ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಸತತ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಈ ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್ ಮಾಡಿದೆ. ಆನ್ ಲೈನ್ ಎಕ್ಸಾಂ ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್ ಮಾಡುವಾಗ ನಮಗೇ ಒಂಥರಾ 'ಎಕ್ಸಾಂ' ಎದುರಿಸಿದ ಅನುಭವವಾಯ್ತು. ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಹಲವು ತೊಂದರೆಗಳಾಗಿತ್ತು. ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಸರಿಪಡಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ಞಾನ ಇಲ್ಲದವರಿಗೂ ಎಕ್ಸಾಂ ಬರೆಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಗುರಿ ನಮ್ಮದು. ಈ ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್ ನ್ನು ಇನ್ನೂ ಅಭಿವೃದ್ದಿಪಡಿಸುವ ಯೋಜನೆ ಇದೆ. ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಅಂತರ್ಜಾಲ ಬಳಸಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಲಾಗುವುದು' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ, ಕಾಲೇಜಿನ ಸಾಫ್ಟ್ ವಾರ್ ಸೆಲ್ ನ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಗುರುರಾಜ್.
'ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪದ್ದತಿಯಲ್ಲೇ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನಮಗೇ ಆನ್ಲೈನ್ ಪದ್ದತಿಯಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯಲು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಸಂತಸವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕೆಂದವರಿಗೆ ಇದೊಂದು ಯಶಸ್ಸಿನ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಓದು ಇಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯ. ಇದೊಂದು ಉತ್ತಮ ಪದ್ದತಿ' ಎಂದು ತಮ್ಮ ಸಹಮತ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ ಪ್ರಥಮ ಸೆಮಿಸ್ಟರ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿ ಫಾತಿಮ ಇಶ್ರತ್.

ಜಾಹಿರಾತು ಜಾದು...

2009-08-20T11:54:00.000+05:30

'ವಾಷಿಂಗ್ ಪೌಡರ್ ನಿರ್ಮಾ, ಇದು ಯಾರು ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮಾ..' ಎಂದು ಹಾಲುಗಲ್ಲದ ಮಕ್ಕಳು ವಾಷಿಂಗ್ ಪೌಡರ್ ನಿರ್ಮಾದ ಜಾಹಿರಾತನ್ನು ರಿಮಿಕ್ಸ್ ಮಾಡಿ ಹಾಡುವುದು ಕೆಳಿದರೆ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗದಿರದು. ಇವರಿಗೆ ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಿತು ಇದೆಲ್ಲ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹುಟ್ಟುವುದು ಸಹಜ. ಹೌದು ಇದೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಜಾಹಿರಾತಿನ ಮಹಿಮೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಸೂಪರ್ ಮಾರ್ಕೆಟೊಂದನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದ. ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ದವಾಗಿರುವ ಗೋಧಿ ಹಿಟ್ಟು ತಯಾರಕ ಕಂಪೆನಿಯೊಂದು ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಒಂದು ಕೆ.ಜಿ. ಅಟ್ಟಾದ ಜೊತೆಗೆ ಉಪ್ಪಿನ ಪ್ಯಾಕೇಟು ನೀಡುವ ಜಾಹಿರಾತೊಂದನ್ನು ಬಿತ್ತರಿಸಿತ್ತಂತೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಷ್ಟೇ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಜಾಹಿರಾತು ಬಂದಿದೆ. ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಅದು ಪ್ರವೇಶಿಸುವಾಗ ಕನಿಷ್ಟ ಪಕ್ಷ ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ಕಳೆಯಬಹುದು. ಆದರೆ ಆ ದಿನ ಆತನ ಶಾಪ್ ಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಸುಮಾರು 75%ರಷ್ಟು ಜನ ಗ್ರಾಹಕರು ಆ ಆಫರ್ ಪ್ಯಾಕನ್ನೇ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ! ಬಹುಷಃ ಜಾಹಿರಾತಿನ ಪ್ರಖ್ಯಾತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲು ಇದಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆ ಅನಾವಶ್ಯಕ. ಟಿ.ವಿ. ರೇಡಿಯೋಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ನಡುವೆ ಪ್ರಸಾರವಾಗುವ, 'ಟೈಮ್' ಸೆನ್ಸೇ ಇಲ್ಲದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖಪುಟವನ್ನೇ ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜಾಹಿರಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವು ವೀಕ್ಷಕರನ್ನು, ಕೇಳುಗರನ್ನು, ಓದುಗರನ್ನು ಮೋಡಿ ಮಾಡದಿರದು
ಪ್ರಿಯಾಂಕ ಚೋಪ್ರ ಲಕ್ಸ್ ಸೋಪ್ ನಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಮಹಡಿಯಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಬರುವಾಗ ಆಕೆಯ ಭುಜದ ಮೇಲಿನಿಂದ ಬಟ್ಟೆ ಜಾರುವ ಜಾಹಿರಾತು ನೋಡಿದಾಗ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹಿಳೆಯರ ಸ್ನಾನದ ಸಾಬೂನುಗಳು ಲಕ್ಸ್ ಆಗುತ್ತದೆ. ಕತ್ರೀನ ಕೈಫ್ 'ವೀಟ್' ಹಚ್ಚಿದಾಗ ಹದಿಹರೆಯದ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆಲ್ಲ 'ವ್ಯಾಕ್ಸೀನ್'ಗೆ ಔಷಧ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆಸಿನ್ ಕೂದಲಿನಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದಾಗ ಆ ಶ್ಯಾಂಪೂ ಖರೀದಿಸುವ ಮನಸಾಗುತ್ತದೆ. ಅಮೀರ್ ಖಾನ್ 'ಕೋಕ್' ಕುಡಿದಾಗ ನಮಗೂ ಕೋಕ್ ಕುಡಿಯುವ ಮನಸಾಗುತ್ತದೆ. ಅಭಿಷೇಕ್ ಬಚ್ಚನ್ ವಾಕ್ ಆಂಡ್ ಟಾಕ್ ಎಂದಾಗ ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಟಾಕ್ ಮಾಡುವಾಗ ಅಟೋಮೇಟಿಕ್ ಆಗಿ ಕಾಲು ವಾಕ್ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಪುಟ್ಟ ಬಾಲೆಯೋರ್ವಳು ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ 'ತನ್ನ ಐದು ಜನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಕಾಲ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಕಪ್ಪು ಹಲಗೆಯ ಮೇಲೆ ಬರೆದಾಗ ಏರ್ ಟೆಲ್ ಸಿಮ್ ಖರೀದಿಸುವ ಮನಸಾಗುತ್ತದೆ. ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಫಲಿತಾಂಶ ನೋಡಲು ಹೋದ ಝೂಝು ಒಂದು ಫಲಿತಾಂಶ ನೋಡಿ ತಲೆತಿರುಗಿ ಬಿದ್ದಾಗ, ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ವೋಡಾಫೋನ್ ನಲ್ಲೇ ಫಲಿತಾಂಶ ನೋಡುವ ಯೋಚನೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ.
ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜಾಹಿರಾತು ನೋಡಿದ ನಂತರ ಗ್ರಾಹಕನ ಮನಸ್ಸುಒಮ್ಮೆ ಚಂಚಲವಾಗುವುದು ಸಹಜ. ಸೆಟ್ ವೆಟ್ ಡಿಯೋಡ್ರೆಂಟ್ ಜಾಹಿರಾತು ನೋಡಿದ ನಂತರ ಕಾಲೇಜು ಹುಡುಗನ ಚಂಚಲ ಮನಸ್ಸು ಮುಂದಿನ ಬಾರಿಯ ಡಿಯೋಡ್ರೆಂಟ್ ಸೆಟ್ ವೆಟ್ ಅನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು 'ಪರೀಕ್ಷಿಸು'ವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಜಾಹಿರಾತು ಎಂಬ ಮಾಯಾಜಾಲದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೆ ಅದನ್ನೊಮ್ಮೆ ಖರೀದಿಸುವ, ಕನಿಷ್ಟ ಪಕ್ಷ ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ಯೋಚನೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ವೋಡಫೋನ್ ಜಾಹಿರಾತಿನಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸುವ ನಾಯಿ, ನೆಟ್ವ್ರ್ಕ್ ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದರ ಸತ್ಯಾಅತ್ಯತೆ ಗ್ರಾಹಕನಿಗೆ ಬಿಟ್ಟ ವಿಚಾರ. 'ಕಾಲವನ್ನು ತಡೆಯೋರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ' ಎಂಬಂತೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಜಾಹಿರಾತುಗಳಿಂದಾಗಿ, ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳೆಲ್ಲ ಜಾಹಿರಾತಿನಂತಾಗಿದೆ. ಅಂದರೆ ಜಾಹಿರಾತಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಬ್ರೇಕ್! ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯ ಧಾರಾವಾಹಿಯೊಂದಿದ್ದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಭಾಗ ಜಾಹಿರಾತುಗಳಿಂದ ತುಂಬುತ್ತಿರುವುದು ಹೊಸ ಟ್ರೆಂಡ್.
ಜಾಹಿರಾತುಗಳೇ ಇಲ್ಲದೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುವ, ಕೇಲುವ, ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಓದುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದರೆ ಜನರು ಅದರಿಂದ ದೂರವೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರೋ ಏನೋ! ಅಷ್ಟೊಂದಾಗಿ ಹಲವರು ಅದಕ್ಕೆ ಎಡಿಕ್ಟ್ ಆಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಗರ್ಭನಿರೋಧಕ ಮಾತ್ರೆ 'ಐಪಿಲ್' ಇಂದು ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿರಷ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ತಿಪ್ಪರಲಾಗ ಹಾಕುತ್ತಿರುವ ಮಾತ್ರೆಗಳು ಪ್ರಚಲಿತವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕಣ್ಚುಚ್ಚಿ ಹೇಳಬಹುದು.
ಜಾಹಿರಾತುಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗ್ರಾಹಕರಲ್ಲಿ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಲೂ ಸಹಕರಿಸುತ್ತದೆ. ಸರ್ಕಾರಿ ಪ್ರಾಯೋಜಿತ ಗ್ರಾಹಕ ಸ್ನೇಹಿ 'ಜಾಗೋ ಗ್ರಾಹಕ್ ಜಾಗೋ' ಎಂಬ ಜಾಹಿರಾತು ಗ್ರಾಹಕನಲ್ಲಿ ಕಾಳಜಿ ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ. ಎಂಆರ್ ಪಿ, ತೂಕ, ಬಿಲ್, ಬಳಸಬಹುದಾದ ಅವಧಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಹೊಸ ವಸ್ತುವೊಂದು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಬಂದಾಗ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಜಾಹಿರಾತಿನ ಮೂಲಕ ತಲುಪುವ ಅದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೊಸ ವಸ್ತುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಅದು ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಿರಲೂಬಹುದು ಅಥವಾ ಹತ್ತರಲ್ಲಿ ಹನ್ನೊಂದು ಆಗಿರಲೂಬಹುದು. ಫೆವಿಕಾಲ್ ತಿಂದ ಕೋಳಿ ಇಟ್ಟ ಮೊಟ್ಟೆ, ಒಡೆಯದೇ ಇರುವ ಜಾದೂ ಮೂಲಕ ಮನೋರಂಜನೆಯನ್ನು ನೀಡುವ ಜಾಹಿರಾತುಗಳು ನಮ್ಮನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹೊಸ ಜೀವನ ಶೈಲಿ, ಹೊಸತನದತ್ತ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ.

ಯಂತ್ರ ಬರೆದ ಕವನ...

2009-08-19T11:45:00.001+05:30

ಯಂತ್ರ ಬರೆದ ಕವನ...ಟಾಯ್ಲೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಕೂತು 'ಹೆಚ್ಚು ಬಿತ್ತೋ...' ಎಂದು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ಮನೋಸ್ಥಿತಿಯ ಜಿಪುಣ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ, ಸುನಾಮಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ಬಲಿಯಾದ ಮುಗ್ಧ ಜೀವಗಳ ಕುಟುಂಬದವರಿಗೆ, ಸಾವಿರ ರೂ.ಗಳ ಗರಿಗರಿ ನೋಟುಗಳನ್ನು ದೇಣಿಗೆಯಾಗಿ ನೀಡಿದಾಗ ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಪರಮಾತ್ಮನೇ ಆತನ ಮುಂದೆ ಬಂದು 'ನನಗೊಂದು ರೂಪಾಯಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಹಾಕಪ್ಪ...' ಎಂದು ಬೇಡಿದರೂ ಕೊಡದ ಆತ, ಅಂದು ದೇಣಿಗೆ ನೀಡಿದ್ದ. 'ಯಾಕೋ? ಈ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಕಾರಣವೇನೋ?' ಎಂದಾಗ ಆತ ನೀಡಿದ್ದ ಉತ್ತರ ನನ್ನ ಮೈ ನವೀರಳಿಸಿತು. 'ಸುನಾಮಿಗೆ ಬಲಿಯಾದ ಮುಗ್ಧ ಜನರನ್ನು ರಾಶಿ ರಾಶಿಯಾಗಿ ಬಾವಿಯಾಳದ ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೂಳುತ್ತಿದ್ದ ಛಾಯಾಚಿತ್ರ ನೋಡಿದೆ, ಕರುಳು ಕಿತ್ತು ಬಂತು' ಎಂದ!

ಹ್ಹಾ... ಫೋಟೋ ಅರ್ಥಾತ್ ಛಾಯಾಚಿತ್ರಗಳೇ ಹಾಗೆ. ಸಾವಿರ ಪದದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗದ್ದನ್ನು ಒಂದು ಛಾಯಾಚಿತ್ರದ ಮೂಲಕ ಹೇಳಬಹುದು ಎಂಬ ಮಾತು ಅಕ್ಷರಶಃ ನಿಜ. ಬೆಳಕಿನ ಜೊತೆ ಆಟ ಆಡಿದಾಗ ಮೂಡಿ ಬರುವುದೇ ಸುಂದರ ಛಾಯಾಚಿತ್ರ. ಅದು ಅಂತಿಂಥ ಆಟವಲ್ಲ, ಕ್ಯಾಮರ ಮತ್ತು ಲೆನ್ಸ್ ನ ಜೊತೆಯಾಟ. ಯಾವುದೋ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸೆರೆಹಿಡಿದ, ಎಲ್ಲೋ ಕಂಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ನೋಡಿದಾಗ ಮನದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವ ಯೋಚನೆಗಳು ನೂರೆಂಟು.

ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬೋಳು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಹೋಗುವ ಆತ, ರೈಲ್ವೇ ಟ್ರಾಕ್ ಮೇಲೆ ತಲೆಬಗ್ಗಿಸಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ವೃದ್ದ, ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಪಪ್ಪಿ ಕೊಡುವ ಕಂದ, ಕಿಕ್ಕಿರಿದು ತುಂಬಿದ ಸ್ಕೂಲ್ ರಿಕ್ಷಾದಿಂದ ಇಣುಕಿ ನೋಡುವ ಹುಡುಗಿ, ತ್ರಿವರ್ಣ ಧ್ವಜ ಹಿಡಿದು ಓಡುವ ಸಣ್ಣ ಮಗು, ದೊಡ್ಡ ಮೈದಾನದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಒಬ್ಬನೇ ಆಟಗಾರ.... ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಛಾಯಾಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿದಾಗ ಅವು ಕೊಡುವ ಖುಷಿ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ.

ಛಾಯಾಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ಯಾವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬೇಕಾದರೂ ಅರ್ಥೈಸಬಹುದು. ನೋಡುವ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಾತ್ಮಕತೆ ಅಡಗಿದ್ದರೆ, 'ಛಾಯಾಚಿತ್ರವೊಂದು, ಅರ್ಥ ಹಲವು' ಆಗಬಹುದು. ಸಂಸತ್ ಭವನದ ಮುಂದೆ ಪ್ರತಿಷ್ಟಿತ ರಾಜಕಾರಣಿಯೊಬ್ಬರು ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವರನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿಯಲು ನಿಂತ ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್ಗಳ ಗುಂಪಿನ ಚಿತ್ರ ತೆಗೆದರೆ ಅದು ಕೊಡುವ ಅರ್ಥ ಹಲವು.

ಕವಿಯೊಬ್ಬನು ತನಗನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟರೆ, ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕನೊಬ್ಬ ತನ್ನ 3ನೇ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಂಡದನ್ನು 'ಫ್ರೇಮ್'ನಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಕ್ಯಾಮರಾವೆಂಬ ಯಂತ್ರ ಕವನ ಬರೆದಾಗ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಛಾಯಾಚಿತ್ರ ಮೂಡುತ್ತದೆ. 1994ರಲ್ಲಿ ಸುಡಾನ್ನಲ್ಲಿ ಬರಗಾಲ ಬಂದಾಗ, ಕೆವಿನ್ ಕಾರ್ಟರ್ ಎಂಬ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕ ಸೆರೆಹಿಡಿದ ಚಿತ್ರ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದದ್ದು. ಹಸಿವಿನಿಂದ ನರಳುತ್ತ, ಹತ್ತಿರದ ಗಂಜಿ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ತೆರಳುತ್ತಿರುವ ಅನಾಥ ಮಗು ಇನ್ನೇನು ಸಾಯುವ ಹಂತದಲ್ಲಿದೆ. ಆ ಮಗುವಿನ ಸಾವನ್ನೇ ಕಾದು ರಣಹದ್ದೊಂದು ಕೂತಿದೆ! ಈ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಛಾಯಾಚಿತ್ರದಿಂದಾಗಿ ಜಗತ್ತು ಸುಡಾನ್ ಗೆ ಒದಗಿದ್ದ ಬರಗಾಲವನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡಿತು. ಆ ಛಾಯಾಚಿತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಕೆವಿನ್ ಗೆ ಪ್ರತಿಷ್ಟಿತ ಪುಲಿಟ್ಜರ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂತು. ಕ್ಯಾಮರಾ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಸುತ್ತಾಡಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್ ಗಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಉತ್ತಮ ಚಿತ್ರವೊಂದು ಸಿಗಬೇಕಾದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟೇ ಪರಿಶ್ರಮ ಅಗತ್ಯ. ಅಂದ ಹಾಗೆ ಆಗಷ್ಟ್ 19 ವಿಶ್ವ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ದಿನ. 1839ರಲ್ಲಿ ಫ್ರಾನ್ಸ್ ಸರ್ಕಾರ ಆಧಿಕೃತವಾಗಿ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣದ ಅವಿಷ್ಕಾರವನ್ನು ಘೋಷಿಸಿದ ದಿನ. ಆ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ವಿಶ್ವ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಅಂದೆಲ್ಲ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಇಂದಿನ ಹಾಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಕೇವಲ ಒಂದು ಛಾಯಾಚಿತ್ರಕ್ಕಾಗಿ 'ಎಕ್ಸ್ಪೋಸ್' ಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ 3 ರಿಂದ 5 ನಿಮಿಷಗಳು ಬೇಕಾಗಿತ್ತಂತೆ. ಅಷ್ಟೊತ್ತು ಕೂಡ ಎದುರು ಕುಳಿತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕಿಸಿಕ್ಕೆನ್ನದೇ, ತುಟಿ ಪಿಟಿಕ್ ಮಾಡದೇ ಅಲುಗಾಡದೇ ಕುಳಿತಿರಬೇಕಿತ್ತಂತೆ! 70ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ ಅದನ್ನು ಪ್ರಿಂಟ್ ಗಾಗಿ ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ದಿನ ಕಾಯಬೇಕಿತ್ತಂತೆ! ಆದರೆ ಈಗ 'ಸರ್ವಂ ಡಿಜಿಟಲ್ ಮಯಂ'. ಮೊಬೈಲ್ ಗಳಲ್ಲೂ ಕ್ಯಾಮರಾ ಬಂದಿದೆ. ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಸುಲಭವಾಗಿದೆ. ಮೊನ್ನೆ ಸ್ನೇಹಿತನೋರ್ವ ಅರ್ಜೆಂಟಾಗಿ ಫೋಟೋ ಬೇಕಿತ್ತೆಂದಾಗ ನಾಲ್ಕೈದು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ, 5-6 ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಿಂಟ್ ಹಾಕಿಸಿ ಅವನ ಕೈಗಿತ್ತಿದ್ದು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ!

ಒಂದು ವೇಳೆ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣವೇ ಇರದಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ? ನಮ್ಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಏನಾಗುತ್ತಿತ್ತು? ಈಗಿನ ಹಾಗೆ ಹುಡುಗಿ ನೋಡಿದ ಬಳಿಕ ಆಕೆಯ ಫೋಟೋ ಕೇಳುವ ಪ್ರಮೇಯವೇ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ! ಏನೇ ಆಗಲಿ, ಆ ಕಾಲವನ್ನು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಕಷ್ಟ. ಹ್ಯಾಟ್ಸ್ ಆಫ್ ಫೋಟೋಗ್ರಫಿ. ಕ್ಲಿಕ್... ಕ್ಲಿಕ್...

ಇದು ಗರೀಬರ ಸಮ್ಮರ್ ಕ್ಯಾಂಪ್!

2009-05-18T12:52:00.004+05:30

ಮೇಲ್ವರ್ಗದ ಜನರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆ ಬಂತೆಂದರೆ ಸಾಕು. ಪ್ರವಾಸ, ಸಮ್ಮರ್ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಎಂದು ಆಣಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಕೆಳವರ್ಗದ ಜನರ ಮಕ್ಕಳು ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿ ಉದ್ಯೋಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅಲ್ಪ-ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂಪಾದಿಸಿ ತಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ವರ್ಷದ ಶಿಕ್ಷಣದ ಫೀಸು ಮತ್ತಿತರ ಖರ್ಚುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳು ನರ್ಸರಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಗೆ ಮಣ್ಣು ತುಂಬಿಸಿ ದಿನಕ್ಕೊಂದು 50 ರು. ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರೌಡಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರುವವರು ಹೊಟೇಲ್, ದಿನಸಿ ಅಂಗಡಿ, ಜ್ಯೂಸ್ ಸೆಂಟರ್ ಗಳಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುತ್ತಾರೆ. ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಮಾರುತ್ತಾರೆ. ಕಾಲೇಜು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು 'ಪಾಕೇಟ್ ಮನಿ'ಗಾಗಿ ಫ್ಯಾನ್ಸಿ, ಚಪ್ಪಲ್ ಶಾಪ್, ಕ್ಲೋತ್ ಸೆಂಟರ್, ಬ್ಯಾಗ್-ಬುಕ್ ಸೆಂಟರ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸಂಪಾದಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿಯರೂ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಮಳಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೇಲ್ಸ್ ಗರ್ಲ್ ಗಳಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.'ಹೀಗೆ ಉದ್ಯೋಗ ಮಾಡಿ ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಟಿಪ್ಸ್ ಎಲ್ಲ ಸೇರಿ ಐದರಿಂದ ಆರು ಸಾವಿರ ರು. ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತೇವೆ. ಮುಂದೆ ಆ ಹಣವನ್ನು ಶಾಲೆ-ಕಾಲೇಜು ಫೀಸು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಗೆ ಬಳಸುತ್ತೇವೆ' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಮಂಗಳೂರಿನ ಹೊಟೇಲೊಂದರಲ್ಲಿ ಸಪ್ಲೈಯರ್ ಆಗಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಕಾಶ್.

ಫ್ಯಾನ್ಸಿ, ಬ್ಯಾಗ್, ಚಪ್ಪಲಿ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಇವರನ್ನು ಕಂಡರೆ, ಇವರು ಅರೆಕಾಲಿಕ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು ಎಂದು ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿಯೂ ಅನಿಸದು.ವೃತ್ತಿಪರಿಗಿಂತ ತಾವೇನೂ ಕಮ್ಮಿಯಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ಗ್ರಾಹಕರನ್ನು ಮೋಡಿ ಮಾಡ್ತಾರೆ!

ಮಳಿಗೆಯತ್ತ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದರೆ ಸಾಕು 'ಬನ್ನಿ ಸಾರ್... ಬನ್ನಿ ನೋಡಿ... ಇಷ್ಟ ಆದ್ರೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ ಸಾರ್...' ಎಂದು ಮಳಿಗೆಯೊಳಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದು ನಯವಾದ ಮಾತಿನಿಂದ, ನೋಡಲು ಬಂದ ಗ್ರಾಹಕರನ್ನು ಖರಿದಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಕೈಚಳಕ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅರೆಕಾಲಿಕರು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಇವರಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಸಂಬಳ ಇಲ್ಲ. 'ಶಿಕ್ಷಣ ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಬೇಸಿಗೆ ಬಂತೆಂದರೆ ನಮಗೆ ಮಾರಾಟದ ಸುಗ್ಗಿಯ ಕಾಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು ಬೇಕಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಮಕ್ಕಳು ಬಂದರೆ ನಾವು ಹೊಸಬರನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ಇವರಿಗೆ ಸಂಬಳ ಕಡಿಮೆ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ. ಸಂಬಳಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕಮಿಶನ್ ಗಳ ಮುಲಕ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಕೇಂದ್ರ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯೆ ಬಳಿಯ ಬ್ಯಾಗ್ ಅಂಗಡಿಯ ಮಾಲಿಕ ಆರಿಫ್.'ನಾವು ಶಿಕ್ಷಣ ಮುಂದುವರೆಸಲು ಉದ್ಯೋಗ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಆತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ಇರುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವೆರೇ ಬಂದು ಫೀಸಿಗೆ ಇರಲಿ ಎಂದು ಹಣ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ಮಾಲಿಕರು ಶಿಕ್ಷಣದ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿಯುಳ್ಳವರಾದರೆ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವಾಗ ಸಂಬಳದ ಜೊತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹಣವನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತಾರೆ' ಎನ್ನುವುದು ಸೂಪರ್ ಮಾರ್ಕೆಟೊಂದರಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಜಯರಾಂ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.

ಫುಟ್ ಪಾತ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಪಾನಿ ಪುರಿ ಮಾರುವ ಚೋಟುಗಳ ಹಿಂದೆಯೂ ಒಂದು ಕಥೆಯಿದೆ. ಶಾಲೆಗೆ ಹಣ ಹೊಂದಿಸಲು ಪಾನಿಪುರಿ ಮಾರುವ ಇವರು ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶ, ಬಿಹಾರ ಕಡೆಯಿಂದ ಬಂದವರು. ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡಿಗಾಗಿ ದುಡಿದು, ಮೇ ತಿಂಗಳ ಕೊನೆಗೆ ತಮ್ಮೂರಿಗೆ ಗಂಟು ಮೂಟೆ ಕಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಗ್ರಾಹಕರ ಸಂತಸದಲ್ಲೇ ಸಂತೃಪ್ತಿ ಕಾಣುವ ಇವರು ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ದಿನಕ್ಕೊಂದೈವತ್ತು ರು. ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಕಾಲು ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಬಡವರ ಸರಸ್ವತಿ!

2009-05-18T12:46:00.000+05:30

ನೀವು ಆಂಗ್ಲ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರೀಯರೇ? ಪುಸ್ತಕ ಕೊಂಡು ಓದುವುದು ನಿಮಗಿಷ್ಟವೇ?
ದುಬಾರಿ ಬೆಲೆಯ ಒಳ್ಳೆಯ ಆಂಗ್ಲ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದವರು ಕೇವಲ ಪ್ರಿ-ಫೇಸ್ ಓದಿ ಖುಷಿ ಪಡುವುದಿದೆ. ಅವು ನಮಗೆ ಕೊಳ್ಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಬೇಸರ ಪಡುವವರು ಹಲವರು. ಆಂಗ್ಲ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಗಳು ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಮಸ್ಯೆ ನಿಮ್ಮದಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿದೆ ಪರಿಹಾರ.ಇನ್ನು ನೀವು ನಗರದ ಫುಟ್ ಪಾತ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾ ಸಂಚರಿಸಿ. ಆಂಗ್ಲ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ನೂರೈವತ್ತು ರು.ಗಳೊಳಗೆ ಮಾರುವ ಫುಟ್ ಪಾತ್ ಪುಸ್ತಕ ಮಳಿಗೆಗಳು ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳಬಹುದು.
ನಿಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಯಾವುದೇ ಇತ್ತೀಚಿನ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ನೀವು ಅಲ್ಲಿ ಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಕೊಳ್ಳುವ ಇಚ್ಛೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಒಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಪುಸ್ತಕಗಳ ಪುಟ ಸವರಿ. ನೀವು ಕೊಳ್ಳುವುದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ.
ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಹಂಪನಕಟ್ಟೆ, ಮಿಲಾಗ್ರಿಸ್, ಫಾದರ್ ಮುಲ್ಲರ್ಸ್ ಫುಟ್ ಪಾತ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಮಳಿಗೆಗಳು ಲಭ್ಯ. ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಎಲ್ಲಾ ಫುಟ್ ಪಾತ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಪುಸ್ತಕ ಮಳಿಗೆಗಳಿವೆ. ಫುಟ್ ಪಾತ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಜನರು, ಬಡ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಅವರ ಗ್ರಾಹಕರು. 'ಒಳ್ಳೆಯ ವ್ಯಾಪಾರ ಇದೆ' ಎಂದು ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಸಂತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. 'ಪುಸ್ತಕ ಎಲ್ಲಿಂದ ತರುತ್ತೀರಿ' ಎಂದರೆ 'ದೆಹಲಿಯಿಂದ ಸಾರ್..' ಎನ್ನುತ್ತಾರಿ ಮಂಗಳೂರಿನ ಫುಟ್ ಪಾತ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಯೋರ್ವರು.
ಈ ಮಳಿಗೆ ಗಳಿಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಒಂದಲ್ಲಾ ಎರಡಲ್ಲ. ಹ್ಯಾರಿ ಪಾಟರ್, ಲಜ್ಜಾ, ಗಾಡ್ ಫಾದರ್, ಫ್ರೀಡಂ ಅಟ್ ಮಿಡ್ ನೈಟ್, ಇತ್ತೀಚಿಗಷ್ಟೇ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ಫಸ್ಟ್ ವಾರ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯನ್ ಇಂಡಿಪೆಂಡೆನ್ಸ್ ನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಅರವಿಂದ ಅಡಿಗರ ದ ವೈಟ್ ಟೈಗರ್ ಕೂಡ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಬರಾಕ್ ಒಬಾಮ, ಪರ್ವೇಜ್ ಮುಷರ್ರಫ್ ಆತ್ಮ ಕಥನವೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇವಿಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಸಿವಿಲ್ ಸರ್ವಿಸ್-ಸಿಇಟಿ ಪರೀಕ್ಷೆ, ಇಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ಸ್, ಮನಃಶಾಶ್ತ್ರ, ಅಡುಗೆ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಅಲ್ಲಿವೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಸುಪ್ರಸಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಗ್ರಾಹಕ ಚುಕಾಶಿ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಎಕ್ಸ್ ಪರ್ಟ್ ಆಗಿದ್ದರೆ 80 ರು.ವಿಗೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ!
ಫುಟ್ ಪಾತ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಗುಣಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಉತ್ತಮವಾಗಿಲ್ಲ. ಕಡಿಮೆ ಗುಣ ಮಟ್ಟದ ಕಾಗದವನ್ನು ಅದರ ಮುದ್ರಣಕ್ಕೆ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣ ಮಟ್ಟದ ಕೆಲವೊಂದು ಪುಸ್ತಕಗಳು ಸೆಕೆಂಡ್ ಹ್ಯಾಂಡ್. ಆದರೂ ಉತ್ತಮ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ!
'ಆಂಗ್ಲ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲೂ ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆ ಪುಸ್ತಕಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ದುಬಾರಿ ಬೆಲೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಅವು ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರೀಯರಿಂದ ದೂರ ಇದೆ. ಹತ್ತಿರದ ಪ್ರತಿಷ್ಟಿತ ಸ್ಟಾಲ್ ಗಳಲ್ಲೂ ಸಿಗದ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಫುಟ್ ಪಾತ್ ನಲ್ಲಿ 100-150 ರು.ಗೆ ಸಿಗುತ್ತವೆಂದರೆ ಯಾರಾದರೂ ಬೇಡವೆನ್ನುತ್ತಾರ?' ಎನ್ನುವುದು ಗ್ರಾಹಕ ಸಫ್ವಾನ್ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.
'ನಾನು ಬಹುದಿನಗಳಿಂದ ಶೇಕ್ಸ್ ಪಿಯರ್ ನ ಎಲ್ಲಾ ಕೃತಿಗಳ ಸಂಕಲನಕ್ಕಾಗಿ ಹುಡುಕಾಡದ ಮಳಿಗೆಗಳಿಲ್ಲ. ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಫುಟ್ ಪಾತ್ ನಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ಆ ಪುಸ್ತಕ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು. 100 ರು. ಅಂದ. ಸ್ಟಾಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು 500 ರು. ಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿರಬಹುದು. ಇಂತಹ ಅಮೂಲ್ಯ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಬುಕ್ ಸ್ಟಾಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಸಾಹಿತ್ಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಫುಟ್ ಪಾತ್ ಮಳಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಗೆ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದು' ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಉಪನ್ಯಾಸಕಿ ಸೌಮ್ಯ.

ಮನೆಗೊಂದು ಗ್ರಂಥಾಲಯವಿರಲಿ....

2009-03-28T12:54:00.003+05:30

ಹೊಸದಾಗಿ ಮನೆ ಕಟ್ಟುವಾಗ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ನುರಿತ ವಾಸ್ತು ಶಿಲ್ಪಿಗಳನ್ನು, ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಕನಸಿನ ಮನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿರಬೇಕಾದ ಅತಿಥಿ ಗೃಹ, ಬೆಡ್ ರೂಂ, ವೆರಾಂಡ, ಸಿಟ್ ಔಟ್, ಗಾರ್ಡನ್, ಓದುವ ಕೋಣೆ, ಬರೆಯುವ ಕೋಣೆ, ಟಿ.ವಿ. ರೂಮ್, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ರೂಮ್ ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ರೂಮ್ ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಾಳಜಿವಹಿಸಿ ಮನೆ ನಿರ್ಮಾಣದ ಕಾಮಗಾರಿ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ರೆ ಅವರಾರೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗ್ರಂಥಾಲಯ ಕೋಣೆ ಇರಬೇಕೆಂದು ಭಾವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ಒಂದು ಚಿಂತನೆಯೇ ಅವರಲ್ಲಿ ಮೂಡುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಪರಮಾಶ್ಚರ್ಯ!
೨೧ನೇ ಶತಮಾನವನ್ನು ‘ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಯುಗ’, ‘ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಯುಗ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಕಂಪ್ಯೂಟ್ರ್ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವ ಯುವಜನತೆಯಲ್ಲಿ ಓದುವ ಗೀಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇಂದು ಪುಸ್ತಕ ಕೊಂಡು ಓದುವವರ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಂತೂ ಬಹುಪಾಲು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. ಇನ್ನು ಗ್ರಂಥಾಲಯಗಳ ಅವಸ್ಥೆಯೂ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೇ ಎಂಬಂತಿದೆ. ಎಷ್ಟೇ ಉತ್ತಮ ಪ್ರಚಲಿತ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳ ಪುಸ್ತಕವಾಗಿರಲಿ ಅದನ್ನೊಮ್ಮೆ ಸವರಿ ನೋಡುವ ಮನಸ್ಸೂ ಹಲವರಿಗಿಲ್ಲ.
ಇನ್ನು ಪುಸ್ತಕ ಭಂಡಾರಗಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಹೀಗೆ. ಅಲ್ಲೊಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದರೆ ಕಾಣ ಸಿಗುವುದು ವಿಶ್ರಾಂತ ಜೀವನದ ಹಿರಿತಲೆಗಳು. ಜೀವನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಅವರು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಮಾರ್ಗ ಹೊತ್ತಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವುದು. ಕಾಲೇಜು ಗ್ರಂಥಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮುಗಿಬೀಳುವುದು ಕೇವಲ ತಮ್ಮ ಪಠ್ಯ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಲು. ಎಲ್ಲೋ ನೂರರಲ್ಲಿ 2-3 ಶೇಕಡ ಮಂದಿ ಮಾತ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಪುಸ್ತಕಗಳತ್ತ ವಾಲುತ್ತಾರೆ.
ಲೋಕಮಾನ್ಯ ಬಾಲಗಂಗಾಧರ ತಿಲಕರು "ಪುಸ್ತಕಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಲೂ ಸಿದ್ದ. ಪುಸ್ತಕ ಇರುವಲ್ಲಿಯೇ ನಾನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇನೆ" ಎನ್ನುವ ಮೂಲಕ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಕಡೆಗಿರುವ ತನ್ನ ಒಲವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು.
ಪುಸ್ತಕಗಳು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸ್ನೇಹಿತರು. ನಮ್ಮ ಸುಖ ದುಃಖಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುವ ಅವು ನಮ್ಮ ಅರ್ಧಾಂಗಿಗಳು. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಜಿಗುಪ್ಸೆಯಾದಾಗ ಸ್ವಾಮಿ ಜಗದಾತ್ಮಾನಂದರ ‘ಬದುಕಲು ಕಲಿಯಿರಿ’ ಅಥವಾ ಷಡಕ್ಷರಿಯವರ ‘ಕ್ಷಣಹೊತ್ತು ಅಣಿಮುತ್ತು’ ಓದಿದರೆ ಸಿಗುವ ಆಹ್ಲಾದಕರ ಅನುಭವ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಸೋತಾಗ ಕೈ ಚೆಲ್ಲಿ ಕೂರುವ ಬದಲು ಮಹಾಪುರುಷರ ಆತ್ಮ ಕಥನಗಳನ್ನು ಓದಿದರೆ ಅವು ಕಲಿಸುವ ಪಾಠ,ನಮ್ಮನ್ನು ಗೆಲುವಿನೆಡೆಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.
ನಾವು ಈ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಪಾದಾರ್ಪಣೆ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ನಡೆದ ಘಟನೆಯನ್ನು ನೆನಪು ಮಾಡಲು ಪುಸ್ತಕಗಳಷ್ಟು ಉತ್ತಮ ಸಂವಹನ ಮಾಧ್ಯಮ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ. ಭಾರತ-ಪಾಕ್ ನಡುವಿನ ವಿಭಜನೆಯ ಯಶೋಗಾಥೆಯನ್ನು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ , ಖುಷ್ವಂತ್ ಸಿಂಗ್ ರ ‘ಟ್ರೈನ್ ಟು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ್’ ನಷ್ಟು ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ತಿಳಿಸುವ ಗ್ರಂಥ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ. ಅದೊಂದು ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಕಥೆಯಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅಂತಹ ಘಟನೆಗಳಾದ್ದಂತೂ ಸತ್ಯ!
ಪುಸ್ತಕಗಳು ಜ್ಞಾನದ ಅಕ್ಷಯದೀವಿಗೆಗಳು. 'ದೇಶ ಸುತ್ತಿ ನೋಡು, ಕೋಶ ಓದಿ ನೋಡು'ಎಂಬಂತೆ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿದರೆ ನಮ್ಮ ಜ್ಞಾನದ ಹರಿವು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಪುಸ್ತಕ ಓದುವ ಗೀಳು ಹತ್ತಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು, ಮತ್ತೆ ಪುಸ್ತಕವಿಲ್ಲದೇ ನಾವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಪುಸ್ತಕದ ಓದು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಒಂದು ಅಂಗವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಸಮಯವೂ ಸದುಪಯೋಗವಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ವಾಂತಂತ್ರ್ಯ ಸಂಗ್ರಾಮದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸೆರೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಾಗ ಮಹಾಪುರುಷರು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವ ಹವ್ಯಾಸ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಜ್ಞಾನ ಭಂಡಾರವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಮೂಲಕ ಒಂಟಿ ಜೀವನವನ್ನು ದೂರವಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಇಂದಿನ ಹೊಸ ಪೀಳಿಗೆಯ ಮುಕ್ಕಾಲುವಾಸಿ ಜನತೆಯಲ್ಲಿ ಓದುವ ಹವ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ. ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಗಳತ್ತ ಕಣ್ಣಾಡಿಸುವ ಪಯತ್ನವೂ ಅವರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಮೂಲ ಕಾರಣ ಬಾಲ್ಯದ ಮನೆಯ ವಾತಾವರಣ. ‘ಮನೆಯೇ ಮೊದಲ ಪಾಠ ಶಾಲೆ’ . ಅಲ್ಲಿ ಬದುಕಲು ಕಲಿಯುವ ಮಗು ತನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೊಂದು ಅಡಿಗಲ್ಲು ಹಾಕುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕಲಿತದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಗಿಡವಾಗಿ ಬಗ್ಗಿದ್ದು ಮರವಾಗಿಯೂ ಬಗ್ಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಮನೆಗೆ ಹೇಗೆ ಕಿಟಕಿ ಬಾಗಿಲುಗಳು ಹೇಗೆ ಮುಖ್ಯವೋ ಹಾಗೆ ಒಂದು ಗ್ರಂಥಾಲಯ ಕೊಠಡಿಯೂ ಇರಬೇಕು. ಅಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪುಸ್ತಕಗಳಿರಬೇಕು. ಸಣ್ಣ ಮಗುವಿಗೆ ಓದುವ ಗೀಳು ಹುಟ್ಟಿಸಿದರೆ ಹೆತ್ತವರು , ಆ ಮಗುವಿನ ಜೀವನದ ಮಾದರಿ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಷಯವಿಲ್ಲ.
ಪುಸ್ತಕಗಳಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದು ಎಂದರೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ನಾವು ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ. ಒಂದು ಮನೆಗೆ ಇತರ ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯಗಳಂತೆ ಗ್ರಂಥಾಲಯವೂ ಅವಶ್ಯ. ಅವು ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನವೆಂಬ ಬೆಳಕು ಬರಲು, ಮೆದುಳನ್ನು ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯವಾಗಿಡಲು, ಬುದ್ಧಿ ವಿಕಸನಗೊಳಿಸಲು ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತವೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಿದರೆ, ಅವು ನೀಡುವ ಸಂದೇಶಗಳು ನಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೊಂದು ಭದ್ರ ಬುನಾದಿ ಹಾಕುತ್ತವೆ. ಉತ್ತಮ ಸಂದೇಶ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಯುವಜನತೆ ಪುಸ್ತಕದ ಜೊತೆ ಹೊತ್ತು ಕಳೆಯುದನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಉತ್ತಮ. ಮನೆಗೊಂದು ಗ್ರಂಥಾಲಯ ಬಂದರೆ ಜೀವನ ಸಾರ್ಥಕ. ಇನ್ನೇಕೆ ತಡ. ನೀವು ಹೊಸದಾಗಿ ಮನೆ ಕಟ್ಟುವ ಆಲೋಚನೆ ಏನಾದ್ರೂ ಮಾಡಿದ್ದೀರಾ? ಹಾಗಾದರೆ ಗ್ರಂಥಾಲಯ ಕೋಣೆಗೂ ಒಂದು ಸ್ಕೆಚ್ ಹಾಕಿ.

ಕಂಡದ್ದನ್ನಾಡಿದರೆ...

2009-03-02T17:06:00.003+05:30

ಇದು ವಾಸ್ತವ...

ಆತ ಬಲರಾಂ ಹಲ್ವಾಯಿ. ಸೈಕಲ್ ರಿಕ್ಷಾ ಚಾಲಕನೊಬ್ಬನ ಮಗ. ಹಳ್ಳಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಶೈಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿ ಮುಂದಿದ್ದರೂ ಹಳ್ಳಿಯ ಜಮೀನ್ದಾರರ ಕ್ರೌರ್ಯದಿಂದ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮೊಟಕುಗೊಳಿಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಜೀತ ಪದ್ದತಿಯಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಹಣೆಬರಹವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದ ಆತ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕಾರ್ ಡ್ರೈವಿಂಗ್ ಕಲಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಮುಂದೆ ಜಮೀನ್ದಾರರ ಮಗನ ಕಾರ್ ಡ್ರೈವರ್ ಆಗಿ ದಿಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ನಗರ ಜೀವನ ಆತನಿಗೆ ಜೀವನದ ಬಹುಮುಖ್ಯ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ‘ಮಾನವೀಯತೆ ಎಂದರೇನು?’ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿರದ ಜನರನ್ನು ಕಂಡು ಆತನ ಮನಸ್ಸು ಮರುಗುತ್ತದೆ. ‘ದುಡ್ಡೇ ದೊಡ್ಡಪ್ಪ’ ಎಂಬ ಜನರ ವರ್ತನೆ ಆತನನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ಆತ ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಅಡ್ಡದಾರಿ ಹಿಡಿದು ಶ್ರೀಮಂತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಚೀನಾದ ಪ್ರಧಾನಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆಯುವ ತನಕ ಆತನ ಅಂತಸ್ತು ಮುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಹಾದಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಸಿಂಹಾವಲೋಕನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಅಂತರಾಳವನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ ಅರವಿಂದ ಅಡಿಗರ ‘ದ ವೈಟ್ ಟೈಗರ್’.
ಆತ ಜಮಾಲ್ ಮಲಿಕ್. ಮುಂಬೈಯ ಧಾರಾವಿ ಸ್ಲಂ ನಿವಾಸಿ. ಆತನ ಅಣ್ಣ ಸಲೀಂ ಮಲಿಕ್. ತುಂಟಾಟದಿಂದ ಬಾಲ್ಯ ಕಳೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಕೋಮುಗಲಭೆಯ ರುದ್ರ ನರ್ತನಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ ಅವರ ತಾಯಿ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಬೇಕಾದ ‘ಬೇಲಿಗಳು’ ಮಜಾ-ಮಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ! ದಿಕ್ಕು ದೆಸೆಯಿಲ್ಲದೇ ಅನಾಥರಾದ ಇವರಿಬ್ಬರಿಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಅನಾಥ ಹುಡುಗಿ ಲತಿಕಾ ಸಿಗುತ್ತಾಳೆ. ಯಾವುದೋ ಸಣ್ಣ ಗೂಡಿನ ಆಸರೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವ ಅವರು ಊರಿನ ತ್ಯಾಜ್ಯ ವಸ್ತುಗಳ ಕಸದ ರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಗುಜರಿ ಹೆಕ್ಕುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವ, ಅನಾಥ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಿಡ್ನ್ಯಾಪ್ ಮಾಡಿ ಕಣ್ಣು ಕಿತ್ತಿ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಿಸುವ, ಅನೈತಿಕ ದಂಧೆಗಳಿಗೆ ನೂಕುವ ತಂಡ ಮೂವರನ್ನೂ ಕಿಡ್ನ್ಯಾಪ್ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಜಮಾಲ್ ನ ಕಣ್ಣು ಕೀಳುವ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದಾಗ ಸಲೀಂ ನ ಉಪಾಯದಿಂದ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಲತಿಕಾ ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆಗೆ ಬಲಿಪಶುವಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ತಾನೊಬ್ಬ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಬೇಕು, ಮುಂಬೈಯ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಶ್ರೀಮಂತರು ವಾಸಿಸುವ ಬಡಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ತಾನೂ ಬಂಗಲೆ ಕಟ್ಟಬೇಕು, ತನ್ನ ಪ್ರೇಯಸಿ ಲತಿಕಾಳೊಂದಿಗೆ ಸಂತಸದಿಂದ ಜೀವನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಜಮಾಲ್ ಕಾಲ್ ಸೆಂಟರೊಂದರ ‘ಚಾಯ್ ವಾಲ’ನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಚಾನೆಲೊಂದರ ‘who wants to be millionaire’ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಅದರಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಿ ಮಿಲಿಯನೇರ್ ಆಗುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ‘ಸ್ಲಂಡಾಗ್ ಮಿಲಿಯನ್ಬೇರ್’ ಕತೆ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಈ ಎರಡು ಅಪೂರ್ವ ಕಲಾಕೃತಿಗಳು ಬಂದಾಗ ‘ಸಾಹಿತ್ಯ ಹಾಗೂ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಕರಾಳ ಮುಖ; ಇತ್ತೀಚಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆ’ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ವ್ಯಾಪಕ ಚರ್ಚೆಯಾಯಿತು. ಭಾರತದ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖ ಅರ್ಥಾತ್ ಕರಾಳ ಮುಖವನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಕ್ಕಗಾಗಿ ತೀವ್ರ ಟೀಕೆಗಳಾದವು. ‘ಭಾರತವನ್ನು ಬೈಯ್ಯಿರಿ, ‘ಬುಕರ್’ ಪಡೆಯಿರಿ’, ‘ಸ್ಲಂಡಾಗ್ ನೋಡಿ ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಬೇಡಿ’ ಎಂದು ಹಲವು ಘಟಾನುಘಟಿಗಳು ಅಂಕಣ ಬರೆದರು. “ಸ್ಲಂಡಾಗ್ ಗೀಂತ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಿನಿಮಾ ಬಾಲಿವುಡ್ ನಲ್ಲಿ ಮೊದಲೇ ಬಂದಿದೆ”, “ಸ್ಲಂಡಾಗ್ ನೋಡಿ ನಾವು ಭಾವುಕರಾಗಬೇಕೇದ್ದೇನಿಲ್ಲ” ಎಂದರು ಹಲವರು. ಈ ನಡುವೆ ನಮ್ಮ ಮಂಗಳೂರು ಹುಡುಗ ಅರವಿಂದ ಅಡಿಗರಿಗೆ ‘ಬುಕರ್’ ಪ್ರಶತಿ ಬಂದದ್ದನ್ನು ಪ್ರಶಂಶಿಸುವುದನ್ನು ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟರು.
ಅರವಿಂದ ಅಡಿಗ ‘ಟೈಮ್ಸ್’ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪತ್ರಕರ್ತರಾಗಿದ್ದವರು. ಅವರು ಕೋಲ್ಕತ್ತಾದ ಗ್ರಾಮವೊಂದಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಸೈಕಲ್ ರಿಕ್ಷ ಚಾಲಕನೊಬ್ಬನ ಪರಿಚಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಸುಮಾರು ಒಂದು ವಾರಗಳ ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುವ ಅಡಿಗ ರಿಕ್ಷಾವಾಲನ ನೈಜ ಜೀವನವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅದೇ ನೈಜತೆಯನ್ನು ‘ವೈಟ್ ಟೈಗರ್’ನಲ್ಲಿ ಬಿಂಬಿಸುತ್ತಾರೆ.
ತಮ್ಮನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಹೊಗಳಿದರೆ ಭಾರತೀಯರು ಮತ್ತೆಂದೂ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ತೇಲಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಯಾರಾದರೂ ತೆಗೆಳಿದರೆ, ಟೀಕಿಸಿದರೆ ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಸುಮ್ಮನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ವಿವಾದವನ್ನೇ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಬಂದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಇದ್ದದ್ದನ್ನು ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇಂದು ಟೀಕೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಒಂದಂತೂ ಕಟು ಸತ್ಯ. ಅವು ಹೇಳಿದ್ದು, ತೋರಿಸಿದ್ದು ಭಾರತದ ಕರಾಳತೆಯ ಅರ್ಧ ಮುಖ ಮಾತ್ರ. ಇನ್ನರ್ದ ಮುಖವನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಇನ್ನೂ ಬಾಕಿಯಿದೆ!
‘ಮುಂಬೈ’ಜಗತ್ತಿನ ಮಾಯಾನಗರಿಯೇ ಸರಿ. ತಾಜ್ ಹೋಟೆಲ್, ಗೇಟ್ ವೇ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾ ಹೀಗೆ ಅಲ್ಲಿಯ ನಗರದ ಸುಂದರ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಳು ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳೇ ಸಾಲದು. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಮುಂಬೈ ಎಂದ ಕೂಡಲೇ ಯೋಚಿಸುವುದು ಇಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ಮುಂಬೈ ನಗರದಲ್ಲೇ ಇರುವ ಏಷ್ಯಾದ ಅತೀ ದೊಡ್ಡ ಸ್ಲಂ ಧಾರಾವಿಯನ್ನು ನಾವು ನೋಡಿದ್ದೇವಾ? ಇಲ್ಲ. ಸ್ಲಂಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಅಲ್ಲಿನ ನಿವಾಸಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಅವರ ನಿವೇಶನ-ಬವಣೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೇನು ಗೊತ್ತಿದೆ? ಒಂದು ಬಾಕ್ಸ್ ಬೆಂಕಿ ಪೊಟ್ಟಣವನ್ನು ತೆರೆದು ಪ್ರತಿಯೊಂದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂಚೂರು ಜಾಗ ಬಿಟ್ಟು ಜೋಡಿಸಿದಾಗ ಅದು ನಮಗೆ ಹೇಗೆ ಕಾಣುತ್ತದೋ ಅದೇ ರೀತಿಯ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಜನರ ಸಂಖ್ಯೆ 6 ಲಕ್ಷ! ಇಷ್ಟು ಜನ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೊಂದಿದ ಮುಂಬೈಯ ಧಾರಾವಿ ಸ್ಲಂ ಸುಮಾರು 535 ಎಕರೆಗಳಷ್ಟು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದೆ. ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನೂ ಸಾಕಲು ಅಯೋಗ್ಯವಾಗಿರುವಂತಹ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಜನರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಸರಕು-ಸಾಂಜಾಮುಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಲು, ಅಡುಗೆ ಮಾಡಲು ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಒಂದೇ ಕೋಣೆ ಅಷ್ಟೇ! ಮನೆಯ ಎದುರಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದರೆ ಕೊಳಚೆ ನೀರು ಹರಿಯುವ ಚರಂಡಿ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಸ್ಲಂ ನಿವಾಸಿಗಳ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಟ ಆಡಲು ಮೈದಾನಗಳು ಸಿಗುವುದು ಕನಸಿನ ಮಾತು. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣಗಳ ರನ್ ವೇ ಗಳೇ ಅವರ ಆಟದ ಮೈದಾನಗಳಾದರೆ ಅಚ್ಚರಿಯಿಲ್ಲ! ಒಳ್ಳೆ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ಥಿತಿವಂತರು ಸ್ಲಂಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿಯೂ ಯೋಚಿಸಲಾರರು. ಇದು ವಾಸ್ತವ.
ಆಗ್ರ ಎಂದಾಗ ನಮಗೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುವುದು ಪ್ರೇಮ್ ಕಹಾನಿಯೊಂದರ ಸ್ಮಾರಕ ತಾಜ್ ಮಹಲ್. ತಾಜ್ ಮಹಲ್ ಎದುರು ನಿಂತರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಬಾಯಲ್ಲು “ವ್ಹಾಹ್ ತಾಜ್...” ಎಂಬ ಮಾತು ಹೊರಳುವುದು ಸಹಜ. ತಾಜ್ ಮಹಲ್ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಇರುವ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳಿಂದ ‘ತಾಜ್’ ಆಯುಷ್ಯಕ್ಕೆ ತೊಂದರೆಯಾಗುತ್ತಿದೆಯೆಂದು ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶ ಸರ್ಕಾರ ಆ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಎತ್ತಂಗಡಿ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅದೇ ತಾಜ್ ಮಹಲ್ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಆಲಿಘರ್ ಎಂಬಂತಹ ಒಂದು ಸ್ಲಂ ಇದೆ. ಧಾರಾವಿಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೇ ಅಲ್ಲಿಯದ್ದು. ಆದರೂ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿಯೂ ಆಲಿಘರ್ ನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಇದುವರೆಗೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಇದು ಕಟು ಸತ್ಯ!
2000ದಿಂದೀಗೆಗೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹಲವು ಕೋಮುಗಲಭೆಗಕಾಗಿವೆ. ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಒರಿಸ್ಸಾದ ಕಂಧಮಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಕೋಮುಗಲಭೆ ಇದಕ್ಕೊಂದು ಉತ್ತಮ ದೃಷ್ಟಾಂತ. ಮತಾಂಧತೆಯ ಆಡಂಬೋಲಗಳಿದಾಗಿ ಇಂತಹ ಅಹಿತಕರ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಬೇಕಾದವರೂ ಗಲಭೆ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನೂ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ.
ಬಡ ಅನಾಥ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿ ಕಣ್ಣು ಕಿತ್ತು ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಿಸುವ, ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆಗೆ ತಳ್ಳುವ ದಂಧೆಗಳು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹೊಸತೇನಲ್ಲ. ರೈಲ್ವೇ ನಿಲ್ದಾಣಗಳು,ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣಗಳು ಇವೆಲ್ಲ ಇವರ ಅಡ್ಡೆಗಳಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲರಂತೆ ಜೀವನ ನಡೆಸಬೇಕಾದ ಮಕ್ಕಳು ಸಮಾಜ ದ್ರೋಹಿಗಳ ತೆಕ್ಕೆಯಲ್ಲಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬರುವುದು ಅಪರೂಪ. ಎಂದಾದರೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಸಮಾಜದ ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ.
ಈ ವಾಸ್ತವತೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ‘ಸ್ಲಂ ಡಾಗ್’ ಚಿತ್ರ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿದೆ. ರೀಲಲ್ಲಿರೋದೆಲ್ಲಾ ರೀಯಲ್ಲಲ್ಲ ಎಂಬ ಮಾತಿತ್ತು. ಆದರೆ ‘ಸ್ಲಂ ಡಾಗ್’ ಅದಕ್ಕೆ ಅಪವಾದವೆಂಬಂತೆ ರೀಯಲ್ಲನ್ನೇ ತೋರಿಸಿ 8 ಆಸ್ಕರ್ ಪ್ರಶಶ್ತಿ ಬಾಚಿದೆ. ‘ಸ್ಲಂ ಡಾಗ್’ ತೆರಯ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿದಾಗ ಬರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಂಶವೂ ವಾಸ್ತವತೆಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದ ಚರ್ಚೆಗೆ ಅರ್ಹವಾದ ವಿಚಾರ. ಆದರೂ ಅದು ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜದಲ್ಲ್ಲಿ ಟೀಕೆಗೆ ಗುರಿಯಾಯಿತಲ್ಲ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡುವುದು ಸಹಜ. ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ ಡ್ಯಾನಿ ಬೋಯ್ಲ್ ಒಬ್ಬ ವಿದೇಶಿಗ. ಅದೇ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಂಕಿಗೆ ತುಪ್ಪ ಸುರಿದಿದ್ದು. ಭಾರತದವರೇ ಈ ಚಿತ್ರ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ್ದರೆ ವಿವಾದಗಳೇ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ?
ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ರಾಯಭಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ವಿಕಾಸ್ ಸ್ವರೂಪ್ ಭಾರತದ ವಾಸ್ತವ್ತೆಯ ಕುರಿತಾಗಿ ಬರೆದ ‘ಎ ಆಂಡ್ ಕ್ಯೂ’ ಎಂಬ ಕಾದಂಬರಿಯಾದಾರಿತವಾಗಿ ‘ಸ್ಲಂ ಡಾಗ್’ ಬಂದಿದೆ ಎಂಬ ಕಟು ಸತ್ಯ ಹೆಚ್ಚಿನವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನೇ ಡ್ಯಾನಿ ಬೋಯ್ಲ್ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಭಾರತದ ಸ್ಲಂ ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕಳೆದ ಶತಮಾನದಲ್ಲೇ ಬಂದ ‘ಸಲಾಂ ಬಾಂಬೆ’, ‘ಸತ್ಯ’ ಚಿತ್ರಗಳು ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಿತ್ತು. ಆಗ ಆ ಬಗೆಗಿನ ವಿವಾದಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ನ್ಯೂನ್ಯತೆಯನ್ನು ವಿದೇಶಿಗನೊಬ್ಬ ಹೇಳಿದ್ದು ಎಲ್ಲರೂ ಕೆಂಡಮಂಡಲವಾಗಲು ಕಾರಣ.
ಎರಡು ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರ ರಂಗದಲ್ಲಿ ‘ವೀರ ಕನ್ನಡಿಗ’ ಎಂಬ ಚಿತ್ರ ಬಂದಿತ್ತು. ಬಹುತೇಕ ಮರಾಠಿ-ಕನ್ನಡಿಗರ ನಡುವಿನ ತಿಕ್ಕಾಟವನ್ನೇ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿದ್ದ ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರ ವಿರುದ್ದದ ಶೋಷಣೆಯ ದನಿಗಳಿವೆ. ಮುಂಬೈಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಡಗಳ ನಿರ್ಮಾಣ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವ ಕನ್ನಡಿಗರ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ತನ್ನ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಂಡರ್ ವರ್ಲ್ಡ್ ಡಾನ್ ಗಳು ಅವರನ್ನು ತಮ್ಮ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳಿಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಕೊಲೆ-ಸುಲಿಗೆಗಳು ಮಕ್ಕಳಿಂದಾಗುತ್ತವೆ. ಇದು ಕೂಡ ವಾಸ್ತವ.
ಸ್ಲಂ ಹುಡುಗ ಜಮಾಲ್ ವಿದೇಶಿ ಪ್ರವಾಸಿಗರಿಗೆ ಗೈಡ್ ಮಾಡಲು ಕಾರು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಡ್ರೈವರ್ ಸಮೇತ ಪ್ರವಾಸಿ ತಾಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬರುವಾಗ ಅವರಿದ್ದ ಕಾರಿನ ಟೈರ್ ಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕಿಡಿಗೇಡಿಗಳು ಕಳವು ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಜಮಾಲ್ ಗೆ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗ ಡ್ರೈವರ್ ನಿಷ್ಕಾರಣವಾಗಿ ಜಮಾಲ್ ಗೆ ಬಯ್ಯುತ್ತ ಹಿಗ್ಗಾ ಮುಗ್ಗ ಥಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಡ್ರೈವರ್ ನಿಂದ ಆತನನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದ ವಿದೇಶಿ ದಂಪತಿಯಲ್ಲಿ ಜಮಾಲ್ “this is the real india” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ!
ಎರಡು ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ‘ಸ್ಟಾರ್ ಪ್ಲಸ್’ ಚಾನೆಲ್ ರೂಪಿಸಿದ ರಿಯಾಲಿಟೀ ಶೋ ‘ಕೌನ್ ಬನೇಗಾ ಕರೋಡ್ ಪತಿ’ ಯನ್ನೇ ‘ಸ್ಲಂ’ನಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಶಾರೂಕ್ ಖಾನ್ ಈ ರಿಯಾಲಿಟೀ ಶೋವನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಗಿನ ನೆನಪು. ಚೆನ್ನೈನ ಬಡ ತಂದೆಯೊಬ್ಬ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದ. ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ "ನನ್ನ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮದುವೆಯಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಹಣ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಲು ನಾನು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ" ಎಂದಿದ್ದ! ಇದು ಕೂಡ ವಾಸ್ತವ.
ಭಾರತದ ವಾಸ್ತವತೆಯನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದಲೇ ನೋಡಬೇಕೆನಿಸಿದರೆ ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ವಾರಂಪ್ರತೀ ಹೊರಡುವ ಜೇಲಂ ಎಕ್ಸ್ ಪ್ರೆಸ್ ರೈಲನ್ನು ಹತ್ತಬೇಕು. ಆಗ ಈ ರೀಲಲ್ಲಿರೋದೆಲ್ಲ ವಾಸ್ತವತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದ್ದು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತ್ರ ಎಂದೆನಿಸುವುದು ಸಹಜ. ಇಡೀ ಭಾರತವೇ ಆ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ಮೇಲ್ವರ್ಗ, ಮಧ್ಯಮ, ಕೆಳವರ್ಗದ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಅದರಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅರ್ಥವಾದೀತು.
ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಒಂದು ಮಾತು. ಇದ್ದದ್ದನ್ನು ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದರೆ ಎದ್ದು ಬಂದು ಎದೆಗೊದ್ನಂತೆ. ಕಂಡದ್ದನ್ನಾಡಿದರೆ ಕೆಂಡದಂತಹ ಸಿಟ್ಟು ಅಲ್ವಾ?

ಪತ್ರಕರ್ತ; ವೃತ್ತಿ-ಸಾಮಾಜಿಕ ‘ಧರ್ಮ’ ಸಂಕಟ-ಕಂಟಕ

2009-02-06T11:41:00.003+05:30

ಪತ್ರಕರ್ತನಾದವನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಮರ್ಕ ಸಂಕಟವೆಂದರೆ ಅದು ವೃತ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಧರ್ಮ. ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ನಡೆದ ಪಬ್ ದಾಳಿಯಂತಹಾ ಘಟನೆಗಳು ಎದುರಾದಾಗ ಈ ದ್ವಂದ್ವತೆ ಪತ್ರಕರ್ತನನ್ನು ಕಾಡುವುದು ಸಹಜ. ಇಂತಹಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಉಂಟಾದಾಗ ಸಮಾಜವೂ ಕೂಡ ಪತ್ರಕರ್ತನ ಕಡೆಗೇ ಬೆರಳು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ಮಾದ್ಯಮ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀ ಕ್ಷಣವೂ ಅಮೂಲ್ಯ. ‘ಡೆಡ್ ಲೈನ್’ಪರಿಗಣಿಸಿ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಪತ್ರಕರ್ತನಿಗಿರುತ್ತದೆ.ಇನ್ನೇನು ನ್ಯೂಸ್ ಬುಲೆಟಿನ್ ಬಿತ್ತರಗೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಅಥವಾ ಪತ್ರಿಕೆ ಮುದ್ರಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯವಿದೆ ಅನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಮಹತ್ವದ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆದಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವ ಘನ ಕಾರ್ಯ ಬೇಡ, ತುಂಬಾ ತೊಂದರೆ ಮುಂದಿನ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನೀಡಿದರಾಯ್ತು ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಪತ್ರಕರ್ತ ತಳೆದರೆ, ಸಮಾಜ ಆತನಿಗೇನು ಹೇಳುತ್ತದೆ? ಆ ಪತ್ರಿಕೆ-ಚಾನೆಲ್ ಗಳ ಓದುಗ-ವೀಕ್ಷಕ ಏನೆನ್ನುತ್ತಾನೆ?
ಆ ವರದಿ ಬಿತ್ತರಿಸದ ಪತ್ರಿಕೆ ಮರುದಿನ ಓದುಗನನ್ನು ಕಳಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಬಹುದು.ಚಾನೆಲ್ ಕೂಡ. ಇಂತಹಾ ಘಟನೆಗಳಾದಾಗ ಪತ್ರಕರ್ತನ ಮೇಲೆ ಬೆರಳು ತೋರಿಸುವ ಸಮಾಜ ಒಂದು ವೇಳೆ ಆತ ವರದಿ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಏನನ್ನುತ್ತಿತ್ತು? ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಯೋಚಿಸಬೇಕು.
ಸುಮಾರು ಒಂದು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಮಾಧ್ಯಮ ವಿಚಾರ ಸಂಕಿರಣವೊಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ.ಅಲ್ಲಿ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದವರು ಖ್ಯಾತ ಅಂಕಣಗಾರ,ಉಪನ್ಯಾಸಕ,ಪತ್ರಕರ್ತ ನಿರಂಜನ ವಾನಳ್ಳಿಯವರು. ಅವರು ಮಾಧ್ಯಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನುದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೀಗೆಂದರು. “ಒಬ್ಬ ಪತ್ರಕರ್ತನಾದವನು ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸಲು ಮೊದಲು ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಂತೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು. ಅದಾಗದಿದ್ದರೆ ಪತ್ರಕರ್ತನಾಗಿ ಪೆನ್ ಹಿಡಿಯಬೇಕು” ಎಂದು.
ಒಂದು ಪತ್ರಿಕೆಯ ಪತ್ರಕರ್ತನಾಗಿ ಹೀಗೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ.ಒಬ್ಬ ಚಾನೆಲ್ ವರದಿಗನಾಗಿ ಕ್ಯಾಮರಾ ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಹೀಗೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆಯೇ? ಕೆಲವೊಂದು ವೇಳೆ ಅಪರಾಧಿಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆಗಳು ಚಾನೆಲ್ ವರದಿಗಾರರು ಚಿತ್ರಿಸಿದ ವೀಡಿಯೋ ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಅವರನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಿ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೊಂದು ಉತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆ ಡಾ ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ನಿಧನರಾದಾಗ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವ್ಯಾಪಕ ಹಿಂಸಾಚಾರ. ಸಾರ್ವಾಜನಿಕ ಆಸ್ತಿ ಪಾಸ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಹಾನಿ ಮಾಡಿದ ಅಪರಾಧಿಗಳನ್ನು ಪೊಲಿಸ್ ಇಲಾಖೆ ಬಂಧಿಸಿದ್ದು ಟಿ.ವಿ. ಚಾನೇಲ್ ಗಳ ವೀಡಿಯೋ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ ಬಳಿಕ!
ಪತ್ರಕರ್ತನಾನಾದವನು ವೃತ್ತಿ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಾಲಿಸಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈ ಎರಡು ಆಯ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ವೃತ್ತಿ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿರುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪತ್ರಿಕೆ ಅಲ್ಲ. ಪತ್ರಿಕಾ ಮಂಡಳಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ 66000 ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿವೆ! ಇನ್ನು ಅನಧಿಕೃತವಾಗಿ ಎಷ್ಟಿದೆಯೋ? ಪ್ರತೀ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಪತ್ರಕರ್ತನನ್ನು ಸಂಭಾಳಿಸಲು ಸಂಪಾದಕರು-ಉಪಸಂಪಾದಕರು-ಚೀಫ್ ಗಳಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ನೀಡಿದ ಅಸೈನ್ ಮೆಂಟ್ ಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವುದು ಆತನ ಕರ್ತವ್ಯ. ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ, ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತವಾಗಿ, ಉತ್ತಮವಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಓದುಗ ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಓದುಗನ ಇಷ್ಟದ ಪತ್ರಿಕೆಯಾಗುವ ‘ಸದುದ್ದೇಶ’ ಎಲ್ಲಾ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗಿರುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಪ್ರತೀ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೂ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಿರುತ್ತದೆ. ತಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲದ ವಿಶೇಷ ಸುದ್ದಿಗಳು ಇತರ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ ಈ 3 ಮೇಲಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಪತ್ರಕರ್ತನನ್ನು ‘ಯಾಕೆ ನೀಡಲಿಲ್ಲ?’ ಎಂದು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ ತೋರಿಸಿದೆ ಎಂದರೆ ಬೇರೆ ಕೆಲಸ ಹುಡುಕಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ! ಅಲ್ಲಿ ಆತನಿಗೆ ವೃತ್ತಿ ಧರ್ಮವೇ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಜಗತ್ತಿಗಿಡೀ ರಜೆ ಇದ್ದ ದಿನ ಪತ್ರಕರ್ತನಿಗೆ ಸಜೆ. ಆ ದಿನ ಆತನಿಗೆ ಕೆಲಸ ಜಾಸ್ತಿ. ಪತ್ರಕರ್ತನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎಲ್ಲಿಯವರೆ ಮುಟ್ಟಿದೆಯೆಂದರೆ ಕೆಲವೊಂದು ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲ್ಲಿ ವಾರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನ ‘ವಾರದ ರಜೆ’ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಾಬೇಕಾದರು ‘ಅನುಮತಿ’ ಸಿಗಬೇಕು. ಆ ‘ಅನುಮತಿ’ ಸಿಗುವುದೂ ಕಷ್ಟ. ಜಗತ್ತಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಪತ್ರಕರ್ತನ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವವರು ಯಾರಾದರೂ ಇದ್ದಾರಾ? ಹೌದು ‘ದೀಪದ ಬುಡ ಯಾವತ್ತೂ ಕತ್ತಲೆ’ ಅಲ್ವಾ?
ಕಳೆದ ವರ್ಷ ನವೆಂಬರ್ 26 ರಂದು ಮುಂಬೈ ಮೇಲಿನ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ದಾಳಿಯನ್ನು ಮೊದಲು ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದು ಈ ಟಿವಿ. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಅದು ಪ್ರಶಂಸೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ‘ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ನೀವೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ?’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತ ಕನ್ನಡ ವಾಹಿನಿಯೊಂದರ ಆಡಳಿತವರ್ಗ ಆ ‘ಸುವರ್ಣಾ’ವಕಾಶವನ್ನು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡದ್ದಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ವರದಿಗಾರರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಕಳಿಸಿದ್ದೂ ಆಯ್ತು!
ಪತ್ರಕರ್ತನಿಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ದರ್ಮ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವ ಸಮಾಜ ಮೊನ್ನ್ನೆ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ 6ರ ಹರೆಯದ ಬಾಲಕಿಯೋರ್ವಳಿಗೆ ಪೊಲೀಸರು ಅಮಾನುಷವಾಗಿ ಹಿಂಸಿಸಿದ ವೀಡಿಯೋ ಬಿತ್ತರಿಸಿ ಪೊಲಿಸ್ ಇಲಾಖೆಗೆ ಬಿಸಿ ಮುಟ್ಟಿಸಿದ ಘಟನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಏಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ವೀಡಿಯೋ ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ನಮ್ಮ ಪ್ರಕಾರ ‘ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ’ ಹೊಂದಿರುವ ಪೊಲೀಸರನ್ನು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಅಮಾನತು ಮಾಡಿದರು. ಒಂದು ವೇಳೆ ಪತ್ರಕರ್ತನಾದವನು ಆ ಕೆಲಸ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ‘ಬೇಲಿಯೇ ಎದ್ದು ಹೊಲ ಮೇದ’ ವಿಚಾರ ಗಪ್ ಚುಪ್ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಿಜ, ಪತ್ರಕರ್ತರು ಗೂಡಾಚಾರಿಗಳಲ್ಲ. ಕಾಯಕದಲ್ಲೇ ಕೈಲಾಸ ಕಾಣುವವರು.
ಪತ್ರಕರ್ತನಿಗೆ ವೃತ್ತಿ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಧರ್ಮ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ನಾವು ಹೇಳುವುದು ಸರಿ. ನಾವು ಆ ಪತ್ರಕರ್ತನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯತೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೆವು? ಎಂದು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ ಮಾಡೋಣ. ನಾವೇನು ಉತ್ತರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೋ ಅದೇ ಮೊನ್ನೆ ಮಂಗಳೂರಿನ ಪಬ್ ದಾಳಿಯಂತಹಾ ಪ್ರಕರಣಗಳಾದಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ವಿವಾದಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ.ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಒಂದು ಮಾತು. ನೀವು ನಿಮ್ಮ ವೃತ್ತಿ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆ ಕೊಡುತ್ತೀರಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಧರ್ಮಕ್ಕಾ? ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿ ನೋಡೋಣ.